Μετατροπή του αέρα σε καύσιμο!

Ένα βήμα πιο κοντά στην ριζοσπαστική λύση
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

20/5/2020

Η μετατροπή του αέρα που μας περιβάλλει σε ένα αποτελεσματικό καύσιμο, είναι ένα ζήτημα που απασχολεί την επιστημονική κοινότητα εδώ και πολλές δεκαετίες. Η πρώτη εφαρμογή της τεχνολογίας έγινε την δεκαετία του '50, αλλά το απαγορευτικά υψηλό κόστος της διαδικασίας που απαιτούνταν, μοιραία έκανε τα σχέδια για ευρεία διάδοση της τεχνολογίας, ένα άπιαστο όνειρο.

Τουλάχιστον έτσι ήταν μέχρι την στιγμή που η ομάδα της Carbon Engineering εξέλιξε ένα σύστημα, το οποίο ονομάζεται "Direct Air Capture" και το όραμα για μετατροπή του ατμοσφαιρικού αέρα καύσιμο, ήρθε αν βήμα πιο κοντά.

Ας δούμε όμως πώς δουλεύει το συγκεκριμένο σύστημα. Η διαδικασία αναφέρεται ως "air to fuel" (αέρας σε καύσιμο δηλαδή, με συντομογραφία το "Α2F") και αποτελείται από τρία βασικά στάδια. Αρχικά, το διοξείδιο του άνθρακα (CO2) από τον αέρα που υπάρχει στο περιβάλλον, συλλέγεται από έναν συνδυασμό ανεμιστήρων και κυψελοειδών κατασκευών που εγκλωβίζουν τα μόρια –κάτι σαν την κατασκευή περίπου των καταλυτών. Στη συνέχεια, χρησιμοποιείται η ηλεκτρόλυση για τον διαχωρισμό υδρογόνου και οξυγόνου από το νερό, και στο τελικό στάδιο το διοξείδιο του άνθρακα αναμιγνύεται με το υδρογόνο με το μείγμα να συνθέτει μια μορφή καυσίμου.

Σύμφωνα με τον CEO της Carbon Engineering, Steve Oldham, το καύσιμο που παράγεται μέσω αυτής της μεθόδου είναι ανώτερης ποιότητας από τα αντίστοιχα που προκύπτουν από την κατεργασία του πετρελαίου. Μάλιστα, επεκτείνει το σκεπτικό του λέγοντας ότι όχι μόνο έχουν πιο "καθαρή" καύση (άρα μολύνουν λιγότερο, από τι στιγμή που δεν περιέχουν και ίχνη θείου), αλλά κάνουν τους κινητήρες πιο αποδοτικούς με περισσότερη δύναμη σε σχέση με τα συμβατικά καύσιμα.

Ένας αποτρεπτικός παράγοντας του συστήματος όμως, είναι το ποσοστό της ενέργειας που απαιτείται για την δημιουργία τέτοιων καυσίμων, καθώς η παραγωγή του υδρογόνου μέσω της ηλεκτρόλυσης των μορίων του νερού είναι πολύπλοκη και χρησιμοποιεί πολλή ηλεκτρική ενέργεια. Πάντως ένα από τα οφέλη του είναι ότι θα μπορεί κάποιος να καίει συμβατικά καύσιμα και απλώς στη συνέχεια να… ανακυκλώνει τα καυσαέρια, αν και κάτι τέτοιο μάλλον ξεφεύγει από την θεωρία της λιγότερης ρύπανσης και της απεξάρτησης από το πετρέλαιο…

Honda CR125R Elsinore του 1979 με μηδέν χιλιόμετρα βγήκε σε δημοπρασία

Μάλιστα η δημοπρασία λήγει αύριο 31 Οκτώβρη
Honda CR125R
Από τον

Παύλο Καρατζά

30/10/2026

Πρόκειται για μια Honda CR125R Elsinore του 1979, η οποία παρέμενε αχρησιμοποίητη μέσα στο αρχικό εργοστασιακό κιβώτιό της από το 1979 και σήμερα είναι πιθανώς το μοναδικό κομμάτι με μηδέν χιλιόμετρα παγκοσμίως.

Η σειρά μοτοσυκλετών Elsinore της Honda από τη δεκαετία του 1970 (και τις αρχές της δεκαετίας του ’80) είναι πλέον θρυλική στην κοινότητα του vintage motocross, ενώ πήρε το όνομά της από την πίστα Grand Prix Elsinore της Νότιας Καλιφόρνιας.

Η CR125 Elsinore της Honda προήλθε από ένα μυστικό πρόγραμμα ανάπτυξης δίχρονων κινητήρων που ανέλαβαν οι μηχανικοί, παρά την αρχική αντίθεση του ιδρυτή της εταιρείας Soichiro Honda. Η CR125M του 1974, που παρουσιάστηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες, διέθετε μονοκύλινδρο δίχρονο κινητήρα 123 κ.εκ. που απέδιδε περίπου 21 ίππους, κιβώτιο 6 ταχυτήτων και χαμηλό βάρος, χαρακτηριστικό ιδανικό για αγώνες motocross.

Honda CR125R

Η Elsinore καθιερώθηκε γρήγορα στους αγώνες motocross, με τον Marty Smith να κερδίζει το πρώτο Εθνικό Πρωτάθλημα AMA 125cc το 1974 και να κυριαρχεί ξανά το 1975. Ο ανταγωνισμός από τη Yamaha και τη Suzuki εντάθηκε καθ’ όλη τη διάρκεια της δεκαετίας, ωθώντας τη Honda να αναθεωρεί συνεχώς τους κινητήρες, το πλαίσιο και τα συστήματα ανάρτησης της, προκειμένου να παραμείνει ανταγωνιστική.

Το 1979, η Honda παρουσίασε τη νέα CR125R Elsinore, η οποία διέθετε ανασχεδιασμένο σύστημα εισαγωγής, χρωμιωμένο κύλινδρο, καρμπυρατέρ Keihin 32 mm και ανάρτηση με διαδρομές 280 χιλιοστών. Το πλαίσιο ήταν επίσης βελτιωμένο και ο μπροστινός τροχός είχε διάμετρο 23 ιντσών!

Η συγκεκριμένη Honda CR125R του 1979 είναι αχρησιμοποίητη και βρίσκεται ακόμα στην κούτα της, φυσικά με μηδέν χιλιόμετρα στο κοντέρ. Αγοράστηκε από τον σημερινό ιδιοκτήτη της το 2011 και παραμένει στην ίδια κατάσταση, όμως πωλείται τώρα στο Grand Blanc του Μίσιγκαν, μέσω της Bring a Trailer.

Αυτή τη στιγμή η μεγαλύτερη προσφορά βρίσκεται στα 26.500 δολάρια (δηλαδή περίπου 24.000 ευρώ) και η δημοπρασία λήγει αύριο 31 Οκτώβρη, γι’ αυτό αν θέλετε να κάνετε δική σας τη σπάνια αυτή Honda, δράστε άμεσα!