MotoGP Αυστραλιάς: Η επιλογή ελαστικών ο πιο καθοριστικός παράγοντας!

Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

19/10/2014

Απογοήτευση και λάθος επιλογή ελαστικών, ήταν για πολλούς ο αγώνας στην Αυστραλία. Ο Marquez έφυγε μπροστά από την αρχή φτιάχνοντας μια διαφορά ασφαλείας από τον Lorenzo που σταδιακά έμενε πίσω και καθυστερούσε τον Rossi που ήταν ταχύτερος κατά 2 δέκατα. Με μερικά καθαρά και ευγενικά αλληλοπροσπεράσματα, οι τρεις πρώτες θέσεις ξεκαθάρισαν στη μέση του αγώνα, αντιπροσωπευτικές του ρυθμού που κρατούσαν, όμως όλα αυτά θα άλλαζαν σύντομα. Ο Lorenzo οδηγούσε πολύ συντηρητικά και αργότερα δήλωσε ότι τον πρόδωσε το εμπρός ελαστικό, όχι όμως όπως τον Marquez που έπεσε στα φρένα χωρίς να έχει το παραμικρό περιθώριο αντίδρασης! Αυτό έφερε τον Rossi στην πρώτη θέση με διαφορά από τον Lorenzo που τον έπιασε ο Crutchlow που έκανε το δικό του αγώνα, μόνος στην 4^η θέση. Η Ducati με το Ν.35 πέρασε δεύτερη, μόνο και μόνο για να δώσει την πιο απογοητευτική στιγμή του αγώνα, ο Crutchlow έπεσε όπως ακριβώς και ο Marquez! Στο τέλος τρίτος στο βάθρο ανέβηκε ο Bradley Smith, βάζοντας τα κλάματα αμέσως πριν! Στην μίνι συνέντευξη ξεκίνησε με χαμόγελο, και σταμάτησε να μιλά ξεσπώντας σε λυγμούς από την συγκίνηση. Δάκρυα γενικά είχαμε στις ομάδες, αλλά από θυμό, αφού όλες οι θέσεις άλλαξαν εξαιτίας πτώσεων! Ο Aleix Espargaro έσπαγε τη μοτοσυκλέτα του, όταν εγκατέλειψε αφού τον εμβόλισε ο Stefan Bradl, ενώ ο Pol μετά από αυτό, ετοιμαζόταν να κυνηγήσει τον Lorenzo, που στους τελευταίους γύρους γύριζε πολύ σιγά, μέχρι που έπεσε και ο ίδιος! Ο Iannone εμβόλισε αρκετά νωρίς τον Pedrosa, όπως αργότερα έκανε ο Bradl στον Espargaro, χωρίς να τον ρίξει. Αναγκάστηκε όμως να εγκαταλείψει μετά από αυτό, όταν έτσι και αλλιώς δεν οδηγούσε στο ρυθμό του. Από τις καλύτερες παρουσίες, με εντυπωσιακή οδήγηση, έκανε ο Scott Redding που σκαρφάλωνε τις θέσεις τη μία μετά την άλλη.

Αποτελέσματα

1. Valentino Rossi (Italy) Yamaha 40:46.405
2. Jorge Lorenzo (Spain) Yamaha 40:57.241
3. Bradley Smith (Britain) Yamaha 40:58.699
4. Andrea Dovizioso (Italy) Ducati 41:01.298
5. Hector Barbera (Spain) Avintia 41:16.494
6. Alvaro Bautista (Spain) Honda 41:16.559
7. Scott Redding (Britain) Honda 41:16.563
8. Hiroshi Aoyama (Japan) Honda 41:19.571
9. Alex de Angelis (San Marino) Yamaha 41:19.982
10. Nicky Hayden (US) Honda 41:20.549
11. Yonny Hernandez (Colombia) Ducati 41:25.873
12. Danilo Petrucci (Italy) ART 41:43.089
13. Michael Laverty (Britain) PBM 41:59.218
14. Mike Di Meglio (France) Avintia 42:14.455

Ετικέτες

motogp

https://bit.ly/MOTO_676

Επικαιρότητα

Harley Davidson RMCR Concept - Café Racer 150 hp με έμπνευση από XLCR

Σχεδιασμένη από την ομάδα design της αμερικάνικης εταιρείας, με προοπτικές παραγωγής

Από τον

Κώστα Γκαζή

4/3/2026

Στα τέλη Φεβρουαρίου, στην έκθεση custom μοτοσυκλετών “Mama Tried” στο Milwaukee, η Harley-Davidson παρουσίασε ένα πολύ ενδιαφέρον concept μοντέλο, με café-racer στιλ, τον κινητήρα Revolution Max 1250 της Pan America και έμπνευση τόσο από το κλασικό XLCR της εταιρείας, όσο και από το Πρωτάθλημα Super Hooligan.

Η RMCR, δηλαδή η Revolution Max Café Racer, έχει χτιστεί γύρω από τον σύγχρονο V2 κινητήρα της γνωστής μας Pan America, ο οποίος σε μορφή παραγωγής αποδίδει 150 hp, ενώ στο Πρωτάθλημα Super Hooligan των ΗΠΑ αποδίδει 128 hp λόγω των κανονισμών της κατηγορίας.

Υπεύθυνοι για την κατασκευή της RMCR δεν είναι κάποιος ανεξάρτητος σχεδιαστικός οίκος, αλλά η εσωτερική ομάδα design της Harley-Davidson, και η παρουσίαση της μοτοσυκλέτας στο “Mama Tried” στόχο έχει να βολιδοσκοπήσει την απήχηση του κοινού, για ενδεχόμενη έλευση του μοντέλου στην παραγωγή.

Η Harley σίγουρα δεν είναι γνωστή για τις café-racer μοτοσυκλέτες της, καθώς η μοναδική απόπειρα της εταιρείας ήταν με το -σχεδιαστικά πανέμορφο- XLCR, που παρέμεινε στην παραγωγή μόλις δύο χρόνια (1977-1979) καθώς ξένισε τόσο τους hardcore φαν της εταιρείας, όσο και τους “πιουρίστες” της κατηγορίας, καθώς ούτε οι μεν ούτε οι δε ήταν έτοιμοι για ένα Café Racer της αμερικανικής εταιρείας.

Η RMCR πατάει στη συνταγή της XLCR, χαράζοντας παράλληλα τη δική της σχεδιαστική πορεία στο 2026. Διατηρεί το bikini-φαίρινγκ, σε πιο επιθετικό και σύγχρονο στιλ, τα κλιπ-ον έχουν τοποθετηθεί χαμηλότερα, η καπιτονέ σέλα έχει πιο έντονη καμπούρα στο πίσω μέρος, ενώ τα εξαρτήματα της μοτοσυκλέτας δεν κάνουν ρετρό παραχωρήσεις.

Ανεστραμμένο πιρούνι σεβαστών διαστάσεων της Ohlins, ακτινικές δαγκάνες της Brembo που πιάνουν σε δυο τεράστιους δίσκους μπροστά, στιβαρό ψαλίδι, μονό πίσω αμορτισέρ Ohlins, και σπορ ελαστικά χαμηλού προφίλ. Κατάμαυρη κι αυτή όπως η XLCR, με μοναδικές λεπτομέρειες που ξεχωρίζουν σε μεταλλικό χρώμα το σύστημα εξάτμισης της Akrapovic με τα δύο τελικά, και τα βουρτσισμένα πλαϊνά στις ζάντες -η τελευταία λεπτομέρεια αποτελεί έναν ακόμα φόρο τιμής στην XLCR.

Τα όργανα είναι ένα ποίημα του design, αφού αποτελούνται από δυο στρογγυλά ψηφιακά “ρολόγια”, ενώ η μοτοσυκλέτα έρχεται με μπόλικα εξαρτήματα από carbon -μάσκα, πλαϊνά καπάκια, προστατευτικά ψυγείου, κάλυμμα ρεζερβουάρ, σέλα, κ.α. Στο τιμόνι ξεχωρίζει ένα μαύρο σταμπιλιζατέρ. Full-Led είναι τα φωτιστικά σώματα.

Πέρα από το μαύρο χρώμα, η RMCR έχει και μερικές χρυσές λεπτομέρειες, στη μάσκα, την ουρά, τα πλαϊνά καπάκια, στα εμβλήματα, στην αλυσίδα, και στο ρεζερβουάρ του πίσω αμορτισέρ.

Από πλευράς κατηγοριοποίησης, θα μπορούσαμε να πούμε πως η μοτοσυκλέτα δεν είναι ένα καθαρό Café Racer, έχοντας και Power Cruiser στοιχεία. Μένει να δούμε αν τελικά θα περάσει στην παραγωγή, και όταν περάσει ποια θα είναι τα σημαντικά του τεχνικά χαρακτηριστικά αλλά και η τιμή του, ώστε να μπορέσει να σταθεί επάξια απέναντι στον ανταγωνισμό -που δεν είναι και πολυπληθής στη σημερινή εποχή.

Σίγουρα αν περάσει στην παραγωγή η RMCR δεν θα είναι φθηνή, ενώ μεγάλο τμήμα του παραδοσιακού κοινού της εταιρείας πιθανώς θα του γυρίσει την πλάτη, όπως έγινε και με το XLCR. Όμως από πλευράς σχεδιασμού, η μοτοσυκλέτα δείχνει πολύ δουλεμένη και ποθητή, και σίγουρα αποτελεί κάτι φρέσκο για την αμερικάνικη εταιρεία που τα τελευταία χρόνια αναλώνεται σε ειδικές εκδόσεις.