Mugen Shinden Ni – ηλεκτρικό, αλλά πιο γρήγορο από Honda RSC1000 στο Isle of Man ΤΤ

Από τον

Βασίλη Καραχάλιο

5/6/2014

To 2009, στον πρώτο αγώνα ΤΤ Ζero με ηλεκτρικές μοτοσυκλέτες, o Rob Barber με το AGNI έκανε τον ταχύτερο γύρο του με μέση ωριαία 140,7 km/h. Αν έτρεχε στο ΤΤ του... 1936, μόλις που θα πέρναγε την νικήτρια Norton Manx, που είχε μέση ωριαία 138,1 km/h. Το πόρισμα είχε βγει: Οι ηλεκτρικές αγωνιστικές μοτοσυκλέτες του 2009 ήταν το ίδιο γρήγορες με τις βενζινοκίνητες του 1936, παρά το πλεονέκτημά τους από τις προόδους της τεχνολογίας σε πλαίσια, αναρτήσεις, φρένα και ελαστικά.

Μέσα σε τέσσερα όμως ακόμη χρόνια, τα ηλεκτρικά που τόσο αγαπάμε να περιφρονούμε (τουλάχιστον όσοι κατεβάζουν σφηνάκια σούπερ αμόλυβδης για πρωινό), έχουν προοδεύσει πολύ, κερδίζοντας μια δεκαετία κάθε χρόνο! Φέτος, στον αγώνα μηδενικών ρύπων του ΤΤ, φαβορί ήταν η Mugen Shinden Ni, με αναβάτες τους κορυφαίους John McGuinness και Bruce Anstey. Ιαπωνική η Mugen, εταιρία φτιαγμένη από το πλευρό του Soichiro Honda, αφού την έφτιαξε και την έτρεχε ο γιος του για να παράγει εξαρτήματα βελτιώσεων για μοτοσυκλέτες και αυτοκίνητα. Μια χαρά είναι λοιπόν για να πάρει το βάρος της εξέλιξης των ηλεκτρικών, αντί για την πατρική Honda. Η Μugen συνεργάζεται και με την Mission Motors, που επίσης ασχολείται μόνο με ηλεκτρικές μοτοσυκλέτες. To Μugen Shinden Ni του 2014 δεν έχει τίποτα κοινό με του 2013, κι αυτό δείχνει πόσο σοβαρά έχει πάρει η Mugen, δηλαδή η Honda, το ζήτημα "ηλεχτρικά αγωνιάρικα μηχανάκια". Η Mugen βέβαια ανακοινώνει πως πρόκειται για δικό της πρόγραμμα εξέλιξης και δεν είναι ανακατεμένη η Honda, αλλά δεν έχουμε βρει ακόμα κανέναν που να το πιστεύει αυτό.

Ήδη από τα δοκιμαστικά, ο ΜcGuinness με το Mugen γύρισε με μ.ω.τ. 186,1 km/h, ξεπερνώντας τα ρεκόρ γύρου του Joey Dunlop από το 1980 (185,4 km/h, με Yamaha TZ750) και από το 1981 (185,7 km/h, με Honda RSC1000), φτάνοντας πολύ κοντά και στο ρεκόρ γύρου του 1984 (και πάλι του Joey Dunlop, με Honda RS500, στα 190,7 km/h). Επόμενος στόχος, για του χρόνου, είναι το ρεκόρ του 1985 από τον Steve Hislop με Honda RC30, στα 195,3 km/h.

Κάπως έτσι, κι ενώ ξεκίνησαν με ιδιοκατασκευές αγνώστων εταιριών εκτός των καθιερωμένων της μοτοσυκλέτας, τα ηλεκτρικά μέσα σε τέσσερα χρόνια βρέθηκαν από το 1936 στο 1984 μόλις ασχολήθηκαν μαζί τους μεγάλες εταιρίες και τα καβάλησαν κορυφαίοι αναβάτες.

Από τι εξαρτάται όμως το πότε θα φτάσουν τα ηλεκτρικά τους χρόνους των βενζινοκίνητων; Με αυτό το ρυθμό προόδου θα ήταν δυνατό μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια, θεωρητικά. Η ισχύς δεν είναι πρόβλημα, ούτε η ροπή. Το Μugen έχει 134 ίππους και 22 κιλά ροπής, και σήμερα υπάρχουν ηλεκτρικού κινητήρες που θα μπορούσαν να ξεπεράσουν την απόδοση των MotoGP, με πάνω από 240 ίππους. Το πρόβλημα είναι στην αποθήκευση της ενέργειας, και την διαχείρισή της. Οι ανάγκες αποθήκευσης, με την σημερινή τεχνολογία, την κάνουν βαριά: Είναι πάνω από 240 κιλά. Η διαχείριση της αποθηκευμένης ηλεκτρικής ενέργειας είναι αυτή που καθορίζει το πόσο γρήγορα μπορεί να πάει ο McGuinness, κι αυτό φάνηκε με την βελτίωση του χρόνου μετά από κάθε δοκιμαστικό γύρο και τις ρυθμίσεις που έκαναν. Στην ευθεία του Sulby, το Μugen πέρναγε με 265,5 km/h, καθόλου άσχημα.

Πόση πρακτική αξία έχουν τα ηλεκτρικά αγωνιστικά; Πως θα περάσει αυτή η τεχνολογία από τους αγώνες στο δρόμο, και γιατί να περάσει; Η ύπαρξη αγώνων "μηδενικών ρύπων" σε τι εξυπηρετεί; Μέχρι να αλλάξει κάτι ριζικά στις μπαταρίες, ελάχιστα πράγματα. Όγκος, βάρος, φόρτιση, διαχείριση, όλα προβληματικά προς το παρόν. Και δεν θέλετε να ξέρετε τι θα συμβεί αν κάποιος απρόσεκτος μάστορας βραχυκυκλώσει ένα πλήρως φορτισμένο Mugen. Θα τον παρατηρούν οι επιστήμονες με τα τηλεσκόπια καθώς θα μπαίνει σε τροχιά γύρω από το φεγγάρι, εντελώς ξεροψημένος. Όσο όμως κι αν λέμε αστειάκια, η ιστορία είναι γοητευτική, καθώς τα ρεύματα τα βάζουν με τις βενζίνες, και κάνουν τεράστιες προόδους. Έτσι, έστω και σαν άσκηση χωρίς πρακτικό αποτέλεσμα.

https://bit.ly/MOTO_677

Επικαιρότητα

Η Harley-Davidson του εμπνευστή του Sons of Anarchy στο σφυρί

H FXRT του Sonny Barger, ιδρυτικού μέλους των Hells Angels πωλήθηκε σε δημοπρασία

Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

5/2/2026

Η προσωπική μοτοσυκλέτα του ανθρώπου που ταύτισε το όνομά του με το club των Hells Angels, την κουλτούρα των συμμοριών μοτοσυκλέτας και ενέπνευσε την σειρά Sons of Anarchy δημοπρατήθηκε από τον οίκο Mecum.

Στο πλαίσιο της δημοπρασίας Mecum Las Vegas Motorcycles 2026, ένα κομμάτι της σύγχρονης αμερικανικής ιστορίας βγήκε στο σφυρί. Δεν πρόκειται για μια ακόμα custom κατασκευή με υπερβολική δόση χρωμίου, αλλά για την προσωπική Harley-Davidson FXRT Sport Glide του 1992 που ανήκε στον Ralph "Sonny" Barger Jr., τον ιδρυτή του παραρτήματος των Hells Angels στο Oakland.

Γεννημένος το 1938 στο Modesto της Καλιφόρνια, ο Barger μεγάλωσε στις γειτονιές του Oakland. Aποβλήθηκε αρχικά από το σχολείο και αργότερα από τον στρατό όταν ανακαλύφθηκε ότι είχε πλαστογραφήσει το πιστοποιητικό γέννησής του για να καταταγεί στα 16 του. Το 1957 ίδρυσε το παράρτημα των Hells Angels στο Oakland, και σύντομα έγινε κεντρική φυσιογνωμία της λέσχης, παρά το γεγονός ότι ο ίδιος αρνιόταν τον τίτλο του παγκόσμιου προέδρου. Η ζωή του ήταν γεμάτη αντιφάσεις. Ήταν παρών στη συναυλία του Altamont στην California το 1969, όπου οι Hells Angels εκτέλεσαν χρέη security και ένας νεαρός μαχαιρώθηκε από μέλος τους, μετά από διαπληκτισμό. H ρήξη του με τον νόμο είχε διάρκεια δεκαετιών με σειρά κατηγοριών και καταδικών, με ποικίλη θεματολογία, εκβιασμούς, εμπορία ναρκωτικών, ξυλοδαρμούς, απόπειρες δολοφονίας, παράνομη οπλοκατοχή και άλλα, που τον οδήγησαν πολλές φορές στη φυλακή, όπου πέρασε συνολικά 13 χρόνια της ζωής του. Στα τελευταία χρόνια της ζωής του, ασχολήθηκε με τη συγγραφή, αντλώντας έμπνευση από τα βιώματα του, δραστηριοποιήθηκε και ως σύμβουλος ασφαλούς οδήγησης (!), ενώ το ευρύ κοινό τον γνώρισε μέσα από τον ρόλο του "Lenny the Pimp" στη σειρά Sons of Anarchy. Ο ίδιος συνέχιζε να καβαλάει μοτοσυκλέτες μέχρι το τέλος και ακόμα και οι περιπέτειες υγείας που οδήγησαν σε τραχειοτομή δεν κατάφεραν να τον κρατήσουν μακριά από τους δύο τροχούς. Ο Barger έφυγε από τη ζωή το 2022.

H σειρά FXR ήταν επιτυχημένη λόγω της οδικής συμπεριφοράς της σχεδιασμένη στις αρχές της δεκαετίας του '80 (με τη συμβολή και του Erik Buell), διέθετε ένα πλαίσιο με αυξημένη ακαμψία και ελαστικές βάσεις κινητήρα, προσφέροντας μια οδηγική εμπειρία που πλησίαζε τα ευρωπαϊκά δεδομένα, χωρίς να θυσιάζει τον παραδοσιακό αμερικάνικο χαρακτήρα των V-Twin κινητήρων, με τη συγκεκριμένη FXRT του 1992 να φέρει τον Evolution 82 CI (1.340cc), συνδυασμένο με πεντατάχυτο κιβώτιο.

Η μοτοσυκλέτα με το μεγάλο φαίρινγκ και τα ευμεγέθη φωτιστικά σώματα κοσμεί το εξώφυλλο της βιογραφίας του Barger, “The Life and Times of Ralph ‘Sonny’ Barger Jr.” και παρά τα 33.638 μίλια στο κοντέρ, η κατάστασή της παραμένει εξαιρετική, σε πλήρως λειτουργική κατάσταση, διατηρώντας τις προσωπικές παρεμβάσεις του ιδιοκτήτη της, με την χαρακτηριστική μαύρη custom βαφή με κόκκινο-πορτοκαλί λεπτομέρειες και το όνομα του Sonny Barger γραμμένο στις δύο πλευρές του ρεζερβουάρ. Ξεχωριστή είναι και η σέλα αναβάτη με ελατήρια και η συνοδηγού με πλάτη. Τον εξοπλισμό της συμπληρώνει ένα ζεύγος σκληρές βαλίτσες στον ίδιο χρωματικό συνδυασμό.

Το ενδιαφέρον ήταν τεράστιο ήδη πριν χτυπήσει το σφυρί καθώς η μοτοσυκλέτα, η οποία συνοδευόταν από έγγραφα που πιστοποιούν την ιδιοκτησία του Barger, θεωρήθηκε από τους συλλέκτες ως ένα κειμήλιο της αμερικανικής ιστορίας του περιθωρίου.

H τιμή πώλησης που έκανε την “ιστορική” μοτοσυκλέτα να αλλάξει χέρια δεν ανακοινώνεται επισημά από τον οίκο Mecum, πάρα μόνο σε εγγεγραμμένα μέλη αλλά σύμφωνα με πληροφορίες, πλησίασε το ποσό των 125.000 δολαρίων. Η τιμή αυτή θα αποτελούσε ρεκόρ για το συγκεκριμένο μοντέλο, αν επιβεβαιωνόταν, καθώς μια αντίστοιχή FXRT της ίδιας περιόδου τιμολογείται πολύ χαμηλότερα στην αγορά μεταχειρισμένων.