MV Agusta Superveloce 1000 Ago 2025: Μοτοσυκλέτα αφιερωμένη στον τεράστιο Giacomo Agostini

Παρουσιάστηκε στα 83α γενέθλια του Ιταλού θρύλου - Θα κατασκευαστεί σε 83 αντίτυπα

Από τον

Παύλο Καρατζά

18/6/2025

Η ιταλική εταιρεία θα κατασκευάσει μόνο 83 MV Agusta Superveloce 1000 Ago, κάθε μία από αυτές θα φέρει ένα στοιχείο του Agostini όπως θα διαβάσετε παρακάτω. Είναι μία σύγχρονη μοτοσυκλέτα με ηλεκτρονικές αναρτήσεις Öhlins, φρένα Brembo, πολλά ηλεκτρονικά καλούδια, όμως παράλληλα φέρνει στοιχεία από το νοσταλγικό παρελθόν, όταν ο Ιταλός θρύλος κέρδιζε το ένα παγκόσμιο πρωτάθλημα μετά το άλλο, πάνω στην σέλα της MV Agusta.

O Giacomo Agostini έκλεισε τα 83 του χρόνια στις 16 Ιουνίου και αυτή την ημέρα επέλεξε η MV Agusta για να παρουσιάσει στο κοινό την Superveloce 1000 Ago, η οποία είναι αποκλειστικά αφιερωμένη στον 15 φορές Παγκόσμιο Πρωταθλητή, ο οποίος σύνδεσε άρρηκτα την αγωνιστική του καριέρα και τις επιτυχίες του με την ιταλική εταιρεία.

Μόλις 83 μονάδες της Superveloce 1000 Ago θα κατασκευαστούν, μία για κάθε έτος της ζωής του Agostini, καθιστώντας την μία από τις σπανιότερες μοτοσυκλέτες παραγωγής που έχει κατασκευάσει ποτέ η MV Agusta. Όλες οι μοτοσυκλέτες θα είναι αριθμημένες και υπογεγραμμένες από τον 15 φορές παγκόσμιο πρωταθλητή. Η βάση της "Ago" είναι η Superveloce 1000 Serie Oro και με αυτή μοιράζεται όλα τα μηχανικά της μέρη.

Ωστόσο, για να κάνει ακόμη πιο ιδιαίτερη τη συγκεκριμένη έκδοση, η MV Agusta κατάφερε να πείσει τον Agostini να της δώσει ένα από τα τρόπαιά του, συγκεκριμένα ένα που πήρε έπειτα από νίκη του στην Imola. Από αυτό, που επιλέχθηκε γιατί ήταν ήταν το πιο εύκολο να "δώσει" μέταλλο χωρίς να καταστραφεί, οι Ιταλοί έφτιαξαν πλακέτες, τις οποίες και τοποθέτησαν στο κλειδί της μοτοσυκλέτας! Έτσι κυριολεκτικά κάθε ιδιοκτήτης της μοτοσυκλέτας παίρνει μαζί και ένα κομμάτι της αγωνιστικής ιστορίας των MV Agusta-Agostini.

Οπτικά, η Superveloce 1000 Ago χαρακτηρίζεται από ένα μείγμα της old-school MV Agusta με σύγχρονες πινελιές. Το πλαίσιο της μοτοσυκλέτας είναι από ανθρακόνημα, βαμμένο σε Fire Red Matt και Magnum Silver Matt, με τους χρωματικούς συνδυασμούς και τα γραφικά να είναι ξεκάθαρα εμπνευσμένα από τις αγωνιστικές MV Agusta του Ago με τις οποίες κυριαρχούσε στους αγώνες του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος. Τα κίτρινα number plates, ο δερμάτινος ιμάντας του ρεζερβουάρ με τη χρυσή επιγραφή “15 Titoli Mondiali”, δηλαδή 15 Παγκόσμιοι Τίτλοι και οι ασημένιες ακτινωτές ζάντες ολοκληρώνουν την vintage εμφάνιση.

Η σέλα από αλκαντάρα είναι κεντημένη με το όνομα του Agostini και φέρει τις εμβληματικές λωρίδες βέλους από τα δερμάτινά του. Ο κεντρικός στρογγυλός προβολέας είναι ίδιος όπως και στην κανονική έκδοση, ενώ τα αεροδυναμικά φτερά από ανθρακόνημα και τα εκτεθειμένα carbon μέρη δίνουν στη μοτοσυκλέτα μια φουτουριστική όψη.

Μαζί με τη μοτοσυκλέτα κάθε αγοραστής θα παίρνει δώρο μια ολόσωμη φόρμα Dainese Demone GP 3X και ένα κράνος AGV Pista GP RR, τα οποία έχουν σχεδιαστεί αποκλειστικά για αυτό το μοντέλο. Η στολή Dainese είναι προδιαγραφών MotoGP, κατασκευασμένη από δέρμα καγκουρό και εξοπλισμένη με την τελευταία τεχνολογία αερόσακων D-Air Racing Shield 3X. Μιμείται χρωματικά τα αυθεντικά αγωνιστικά δέρματα του Ago και ο κάθε ιδιοκτήτης θα μπορεί να την παραγγείλει στα μέτρα του απλά πηγαίνοντας σε ένα κατάστημα της Dainese. Το κράνος, που είναι ομολογογκαρισμένο κατά FIM, χρησιμοποιεί κέλυφος από ανθρακόνημα και είναι σχεδιασμένο σε μια σύγχρονη έκδοση του τρικολόρ σχεδίου του Agostini. Κανένα από τα δύο αντικείμενα δεν θα είναι διαθέσιμο ξεχωριστά και μόνο οι ιδιοκτήτες του Superveloce 1000 Ago θα τα παραλάβουν, με το "πακέτο" να κοστίζει στην Ιταλία 83.000 ευρώ χωρίς τους φόρους. Όπως μας ενημέρωσαν οι άνθρωποι της ιταλικής εταιρείας κάποιες από τις 82 μοτοσικλέτες που θα διατεθούν -η μία είναι για τον Agostini- κάποιες βρήκαν τους ιδιοκτήτες τους πριν ακόμη ανακοινωθεί επίσημα η ειδική έκδοση, ενώ οι υπόλοιπες θα δοθούν στους ντίλερ της MV Agusta.

Στην καρδιά της Superveloce 1000 Ago βρίσκεται ο τετρακύλινδρος εν σειρά κινητήρας 998 κυβικών που αποδίδει 205 ίππους στις 13.000 στροφές. και 11,9 kgm ροπής στις 11.000 στροφές. Διαθέτει βαλβίδες τιτανίου, σφυρήλατες μπιέλες τιτανίου και εκκεντροφόρους με επίστρωση DLC επιτρέποντας στον κινητήρα να “στροφάρει” στις 14.000 στροφές ανά λεπτό.

Η μοτοσυκλέτα διαθέτει ηλεκτρονική διαχείριση γκαζιού ride-by-wire, quickshifter για ανεβάσματα και κατεβάσματα, cruise control, τέσσερα riding modes (Rain, Sport, Race και Custom), traction control 8 επιπέδων, wheelie control, launch control, ABS δύο επιπέδων, cornering ABS και rear lift mitigation (RLM). Οι ιδιοκτήτες μπορούν επίσης να ελέγχουν τις μοίρες κλίσης και να έχουν πλοήγηση στροφή-στροφή μέσω της εφαρμογής MV Ride, καθώς επίσης μπορούν και να ρυθμίσουν την απόκριση του γκαζιού, τη ροπή του κινητήρα, το φρένο του κινητήρα και τις αναρτήσεις.

Η μοτοσυκλέτα φέρει ηλεκτρονικά ελεγχόμενες αναρτήσεις Öhlins, με πιρούνι διαμέτρου 43 χιλιοστών μπροστά και monoshock αμορτισέρ πίσω με τις διαδρομές τους να είναι στα 120 χιλιοστά. Υπάρχει επίσης και ηλεκτρονικό σταμπιλιζατέρ τιμονιού που μπορεί να ρυθμιστεί στα μέτρα του αναβάτη.

Τα φρένα έρχονται από την Brembo και πιο συγκεκριμένα βρίσκουμε τετραπίστονες ακτινικές δαγκάνες Brembo Stylema που συνδυάζονται με δίσκους 320 χιλιοστών μπροστά, ενώ πίσω έχουμε μονό δίσκο 220 χιλιοστών με διπίστονη δαγκάνα.

Ετικέτες

MV Agusta

Superveloce

Agostini

https://bit.ly/MOTO_678

Επικαιρότητα

Πατέντα Kawasaki για τροφοδοσία με υγροποιημένο υδρογόνο - Ο πεντακύλινδρος κινητήρας του H2 HySE

Οι Ιάπωνες επιμένουν πως το υδρογόνο είναι προτιμότερη λύση από τις μπαταρίες

Από τον

Σπύρο Τσαντήλα

27/4/2026

Σε ένα από τα ισχυρότερα αναχώματα στην προτεινόμενη λαίλαπα της βεβιασμένης Ηλεκτροκίνησης εξελίσσεται η χρήση υδρογόνου ως καύσιμο στους κινητήρες εσωτερικής καύσης και οι Ιάπωνες πρωτοπορούν στο θέμα αυτό, έχοντας στήσει εδώ και μερικά χρόνια την κοινοπραξία HySE με συμμετοχή των περισσότερων κατασκευαστών μοτοσυκλετών και αυτοκινήτων της χώρας.

Η Kawasaki είναι μια από τις πιο δραστήριες εταιρείες στον τομέα αυτόν, όσον αφορά στη Μοτοσυκλέτα τουλάχιστον, έχοντας ήδη παρουσιάσει το λειτουργικό πρωτότυπο H2 HySE που έκανε γύρους επίδειξης στις πίστες των Le Mans και Suzuka στα περιθώρια των αγώνων Endurance σε Γαλλία και Ιαπωνία πέρυσι.

Αυτό το φουτουριστικό πρωτότυπο ωστόσο επιδεικνύει με μια ματιά το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει η τεχνολογία υδρογόνου: την αποθήκευσή του. Οι γιγάντιες βαλίτσες του H2 HySE είναι απαραίτητες για να φιλοξενήσουν κάμποσα κάνιστρα υδρογόνου υπό πολύ υψηλή πίεση μα, ακόμη κι έτσι, η αυτονομία της μοτοσυκλέτας αυτής φέρεται να είναι ακόμη μη ανταγωνιστική συγκριτικά με μιας βενζινοκίνητης.

Η χρήση αερίου υδρογόνου έχει τα προβλήματά της, γι’ αυτό στο Akashi εξετάζουν ως λύση το υγροποιημένο υδρογόνο, καθώς έτσι θα μπορεί να χωρέσει περισσότερο στη μοτοσυκλέτα. Αυτό ακριβώς είναι και το αντικείμενο της πιο πρόσφατης ευρεσιτεχνίας που κατοχύρωσε η Kawasaki στην Ιαπωνία.

Στο σχέδιο βλέπουμε έναν κινητήρα που μοιάζει πεντακύλινδρος σε σειρά, ωστόσο στην πραγματικότητα είναι τετρακύλινδρος – ως ήταν εξαρχής ο κινητήρας του H2 HySE με τον υπερσυμπιεστή. Μόνο που ο ακριανός κύλινδρος στη δεξιά πλευρά του κινητήρα δεν λειτουργεί όπως οι υπόλοιποι τέσσερεις και αντί να ωθεί τον στρόφαλο, παίρνει κίνηση απ’ αυτόν για να αντλήσει καύσιμο.

Εξηγούμαι αναλυτικότερα, γιατί τα νούμερα που συνοδεύουν την πατέντα της Kawasaki έχουν ιδιαίτερο τεχνικό ενδιαφέρον.

Στα χαρτιά, το υδρογόνο έχει μεγαλύτερη ενεργειακή πυκνότητα από τη βενζίνη ανά μονάδα μάζας. Αυτό σημαίνει πως ένα κιλό υδρογόνου έχει περίπου τριπλάσια αποθηκευμένη ενέργεια από ένα κιλό βενζίνης. Αν όμως μιλήσουμε για ενέργεια ανά μονάδα όγκου, τότε η κατάσταση αντιστρέφεται ραγδαία, καθώς στον ίδιο όγκο η (υγρή) βενζίνη έχει ασύγκριτα περισσότερη ενέργεια από το (αέριο) υδρογόνο. Ενδεικτικά, αναφέρει πως ακόμη κι αν συμπιέσουμε το υδρογόνο στα 700 bar (πάνω από 10.000 psi), στο ίδιο όγκο η βενζίνη έχει εξαπλάσια ενέργεια αποθηκευμένη.

Και το πρόβλημα στη μοτοσυκλέτα είναι πως ο δεσμευτικός παράγοντας δεν είναι τόσο το βάρος, όσο ο διαθέσιμος χώρος για αποθήκευση του υδρογόνου, δηλαδή ο όγκος.

Η ιδέα της Kawasaki είναι προφανέστατη: το υγροποιημένο υδρογόνο απαιτεί πολύ μικρότερο όγκο για την αποθήκευσή του, άρα θα μπορούμε να φορτώσουμε μεγαλύτερη ποσότητα στη μοτοσυκλέτα χωρίς να απαιτεί βαλίτσες σε μέγεθος μικρής καλύβας. Μόνο που δεν είναι τόσο απλό το θέμα.

Το υγροποιημένο υδρογόνο έχει τα δικά του προβλήματα. Πρώτον, πρέπει να διατηρείται σε εξαιρετικά χαμηλή θερμοκρασία για να μην εξαερωθεί, άρα το δοχείο αποθήκευσής του θα πρέπει να είναι άριστα μονωμένο για να διατηρεί το υδρογόνο σε υγρή φάση.

Μετά προκύπτει ένα θέμα με την πίεση που δεν θα έχουμε πλέον στο δοχείο του. Στα 700 και 1000 bar, μόλις ανοίξει δίοδος στο κύκλωμα τροφοδοσίας το αέριο θα εκτοξευτεί με μεγάλη πίεση. Δεν θα συμβεί το ίδιο με το υγρό όμως, οπότε τώρα χρειαζόμαστε τρόμπες για να δημιουργήσουν την απαιτούμενη πίεση στη γραμμή τροφοδοσίας.

Η προτεινόμενη λύση της Kawasaki στο θέμα είναι ένα δίδυμο από αντλίες, μια παραδοσιακή σαν αυτή που έχουν οι περισσότεροι κινητήρες της αγοράς ήδη για τη βενζίνη και μια δεύτερη την οποία στα σχέδια των Ιαπώνων υποδύεται το πέμπτο πιστόνι στον τετρακύλινδρο κινητήρα. Η Kawasaki λέει πως αυτός ο έξτρα κύλινδρος μπορεί να δημιουργήσει πίεση τουλάχιστον 1500 psi για να οδηγήσει το υγρό υδρογόνο στον θάλαμο καύσης.

Τα παραπάνω προφανώς και δεν λύνουν όλα τα ζητήματα της Υδρογονοκίνησης, αλλά αν μη τι άλλο δείχνουν πως οι Ιάπωνες επιμένουν πολύ ζεστά στο θέμα. Η Kawasaki μάλιστα δείχνει πολύ πρόθυμη να αναλάβει ρόλο πρωτοπόρου, καθώς εκτός από τη μοτοσυκλέτα κι ένα UTV που θα φορέσει τον ίδιο κινητήρα, έχει αναλάβει να εξελίξει ένα πλοίο ειδικά σχεδιασμένο για τη μεταφορά υγροποιημένου υδρογόνου, το οποίο υπολογίζεται να έχει ολοκληρωθεί ως το τέλος του 2026.

Αυτή τη στιγμή πάντως δεν είμαστε ακόμη κοντά στο σημείο που το υδρογόνο μπορεί να αντικαταστήσει το πετρέλαιο και τη βενζίνη στις μεταφορές, ειδικά όταν βάλουμε στην εξίσωση και όλους τους χωροταξικούς περιορισμούς που ισχύουν στα δίκυκλα. Πλησιάζουμε όμως και η δουλειά που κάνει η κοινοπραξία HySE βρίσκεται στην πρώτη γραμμή τεχνολογικής καινοτομίας.

Μετά, θα απομένει το πιο δύσκολο βήμα απ’ όλα: το δίκτυο ανεφοδιασμού, το πρόβλημα που πια ξεφεύγει από τον έλεγχο των εργοστασίων και της επιστήμης για να κυλιστεί στη λάσπη πολιτικών και επιχειρηματικών λογικών.