Νέες πατέντες απ' τη Suzuki

Σε σχεδιαστικό οργασμό
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

19/2/2019

Απ’ όσο φαίνεται το τελευταίο διάστημα η Suzuki έχει πάρει “φωτιά”, καταχωρώντας ανά τακτά χρονικά διαστήματα νέες πατέντες με τα πιθανά επερχόμενα μοντέλα της. Οι πιο πρόσφατες ήταν οι πατέντες που στοχεύουν στη χρήση ενός μεγαλύτερου σε μήκος ψαλιδιού, που για την επίτευξη αυτού, ο άξονάς του βρίσκεται πολύ πιο μπροστά απ' τον άξονα του γραναζιού κίνησης.

Αυτή τη φορά η Suzuki κατέθεσε τα σχέδια για μια νέα μοτοσυκλέτα. Απ’ όσο φαίνεται, ο σχεδιασμός του πλαισίου είναι τύπου χωροδικτύωμα με συνδυασμό χυτών αλουμινένιων τμημάτων στο πίσω μέρος, όπου πάνω σ’ αυτα εδράζεται το υποπλαίσιο, η ανάρτηση και το ψαλίδι. Εκεί παρατηρείται και το πιο ενδιαφέρον στοιχείο απ' όπου μπορούμε να αντλήσουμε πολλές πληροφορίες. Αναφερόμαστε στο μοχλικό που αποτελείται από δύο τριγωνικές πλάκες που συνδέουν το πλαίσιο (στο σημείο 53Α και 53Β βλ.FIG5) με το κάτω μέρος της ανάρτησης -και απ’ τις δύο πλευρές- και μιας ράβδου που συνδέεται και με το ψαλίδι (βλ. FIG2).

Όπως γνωρίζουμε τα μοχλικά συστήματα προσφέρουν περισσότερη προοδευτικότητα στη λειτουργία της ανάρτησης και εντοπίζονται κυρίως στα ακριβότερα μοντέλα των εταιρειών. Σε συνδυασμό με το γεγονός πως το ψαλίδι είναι ιδιαίτερα ενισχυμένο, τα σχέδια μας προϊδεάζουν πως πρόκειται για ένα μοντέλο της sport κατηγορίας κι όχι τόσο για κάποιο commuter της Suzuki.

Παρατηρώντας πιο προσεκτικά τις φωτογραφίες (βλ.FIG3-FIG4) αντιλαμβανόμαστε πως το πλαίσιο είναι ιδιαίτερα στενό, με αποτέλεσμα να χωράνε μόνο οι σχετικά μικρών διαστάσεων κινητήρες. Απ’ την άλλη βλέποντας την FIG2, ο κινητήρας που χρησιμοποιείται στα συγκεκριμένα σχέδια είναι είτε μονοκύλινδρος είτε δικύλινδρος εν σειρά.

Αν κρίνουμε αυστηρά και μόνο απ’ τον αριθμό των σωλήνων που εκβάλλονται απ’ την κεφαλή θα μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα πως πρόκειται για μονοκύλινδρο κινητήρα, ενώ το τελικό της εξάτμισης βρίσκεται κάτω απ’ αυτόν στη δεξιά πλευρά για την καλύτερη κατανομή του βάρους. Παρ’ όλα αυτά η παραπάνω εικασία δεν είναι απολύτως αληθής καθώς στο παρελθόν έχουν υπάρξει κι άλλοι κινητήρες που είχαν μια σωλήνα εξαγωγής αλλά ήταν δικύλινδροι εν σειρά, όπως αυτός που χρησιμοποιεί η σειρά NC της Honda.

Σχετικά με τη θέση οδήγησης που θα προσφέρει μπορούμε να πούμε πως εάν διατηρηθούν τα μαρσπιέ στη θέση τους, δηλαδή αρκετά ψηλά και πίσω, τότε θα είναι άκρως σπορτίβικη. Βέβαια παρόμοια θέση προσφέρουν και τα café racer των εταιρειών χωρίς όμως να είναι τόσο ακραία η θέση των μαρσπιέ. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα οι απόψεις να διίστανται καθώς απ’ τη μια, η απεικονιζόμενη μοτοσυκλέτα των σχεδίων θα μπορούσε εύκολα να αποτελεί ένα νέο ρετρό μοντέλο της εταιρείας ίσως και με νέο κινητήρα, ενώ απ’ την άλλη μπορεί να αποτελεί την πλατφόρμα που θα βασιστεί πάνω της το GSX-R250. Στο παρελθόν είχαν υπάρξει διάφορες φήμες για την έλευση ενός GSX-R250 της Suzuki με σκοπό να ανταγωνιστεί το CBR250RR, στοχεύοντας στην αγορά της Ινδονησίας. Μένοντας λίγο ακόμη σ’ αυτή τη φήμη, είχαμε δει στο παρελθόν σχέδια από την Haojue, που συνεργάζεται με τη Suzuki για την παραγωγή του GSX-R250, ενός naked μοντέλου της που χρησιμοποιούσε μια αναβαθμισμένη έκδοση του δικύλινδρου εν σειρά κινητήρα των 250cc της Suzuki και ως εκ τούτου μπορεί να είναι αυτός. Σε συνδυασμό με το γεγονός πως το πλαίσιο δεν μπορεί να φιλοξενήσει έναν μεγάλο κινητήρα, καταλήγουμε πως είτε πρόκειται για μια μοτοσυκλέτα μεσαίου κυβισμού της νέο-ρετρό κατηγορίας είτε ενός GSX-R250 που προορίζεται ξεκάθαρα για την αγορά της Ινδονήσιας.

Όπως και να ‘χει η κινητικότητα της Suzuki με τη συχνή κατάθεση πατεντών αποτελεί πολύ θετικό στοιχείο, αποδεικνύοντας πως σκοπεύει να εμπλουτίσει τη γκάμα των μοτοσυκλετών της.

Πέθανε ο Sam Correro, δημιουργός του Trans-America Trail - Μεγάλο δώρο στις Adventure μοτοσυκλέτες

Με παρακαταθήκη μία από τις μεγαλύτερες χωμάτινες διαδρομές μοτοσυκλέτας
Πέθανε ο Sam Correro, δημιουργός του Trans-America Trail - Μεγάλο δώρο στις Adventure μοτοσυκλέτες!
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

12/3/2026

Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το Trans-America Trail και ενέπνευσε γενιές αναβατών να διασχίσουν τις ΗΠΑ εκτός δρόμου, έφυγε από τη ζωή αφήνοντας πίσω του μια διαδρομή θρύλο και μια φιλοσοφία εξερεύνησης που άλλαξε την adventure μοτοσυκλέτα.

Ο κόσμος της adventure μοτοσυκλέτας αποχαιρετά έναν πραγματικό πρωτοπόρο. Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το θρυλικό Trans-America Trail (TAT), πέθανε αφήνοντας πίσω του μια τεράστια κληρονομιά. Δεν ήταν μόνο η προσωπική του αγάπη για την περιπέτεια που τον έκανε θρύλο, αλλά το όραμα που είχε σε μια εποχή όπου κανείς δεν φανταζόταν κάτι παρόμοιο.

Sam Correro

Το Trans-America Trail είναι σήμερα μια από τις πιο γνωστές adventure διαδρομές στον κόσμο. Πρόκειται για μια τεράστια χωμάτινη διαδρομή που επιτρέπει σε αναβάτες να διασχίσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες σχεδόν αποκλειστικά από χωματόδρομους και αγροτικές διαδρομές. Αυτό που κάνει ακόμη πιο εντυπωσιακή την ιστορία είναι ότι όταν ξεκίνησε το project, ο Correro δεν είχε καμία ομάδα υποστήριξης, καμία χρηματοδότηση και φυσικά καμία από τις σύγχρονες τεχνολογίες πλοήγησης που θεωρούμε σήμερα δεδομένες.

Από ένα προσωπικό όνειρο σε μια διαδρομή που διασχίζει μια ήπειρο

To μακρινό 1984 ο Correro εργαζόταν ως φαρμακοποιός στο Tennessee, ενώ στον ελεύθερο χρόνο του απολάμβανε να οδηγεί dual-sport μοτοσυκλέτες. Η ιδέα του ήταν αρχικά απλή, να ανακαλύψει χωμάτινες διαδρομές που θα συνέδεαν διαφορετικές πολιτείες των ΗΠΑ, ώστε να μπορεί να ταξιδεύει εκτός ασφάλτου μεγάλες αποστάσεις.

Σύντομα όμως κατάλαβε ότι η δυναμική άρχισε να μεγαλώνει. Από μια σειρά διαδρομών μεταξύ πολιτειών εξελίχθηκε σε ένα φιλόδοξο σχέδιο που θα διέσχιζε ολόκληρη τη χώρα. Η διαδρομή ξεκινούσε από την πατρίδα του στο Tennessee και κατέληγε στο Oregon, καλύπτοντας περίπου 6.000 με 8.000 χιλιόμετρα.

Το εντυπωσιακό είναι ο τρόπος με τον οποίο δημιουργήθηκε. Ο Correro χρησιμοποίησε απλούς χάρτες με χειρόγραφες σημειώσεις αφιερώνοντας τα Σαββατοκύριακα του στην εξερεύνηση δρόμων, μονοπατιών και χωματόδρομων με τη μοτοσυκλέτα του. Με τον καιρό, το δίκτυο των ενωμένων διαδρομών μεγάλωσε τόσο πολύ ώστε το Trans-America Trail επεκτάθηκε από την δυτική ακτή έως την ανατολική, ενώνοντας τον Ατλαντικό με τον Ειρηνικό Ωκεανό.

Ένα άθλος της εποχή του

Sam Correro

Σήμερα, με GPS, δορυφορικούς χάρτες, αυτόματα καταγραφικά και εφαρμογές πλοήγησης, η χαρτογράφηση μιας τέτοιας διαδρομής συνεχίζει να μη μοιάζει με εύκολο εγχείρημα, κάνοντας την υλοποίηση του μέσα στη δεκαετία του 1980 να δείχνει κάτι σχεδόν αδιανόητο, ένας πραγματικός άθλος.

Ο Correro κατέγραφε τις διαδρομές που ανακάλυπτε σε χάρτες που σχεδίαζε ο ίδιος. Αργότερα δημιούργησε αρχεία GPS και τα διέθετε μέσω της ιστοσελίδας του, μια αρκετά πρωτοποριακή ιδέα για την εποχή. Οι αναβάτες μπορούσαν έτσι να αγοράσουν τις διαδρομές και να ζήσουν τη δική τους περιπέτεια πάνω στο Trans-America Trail.

Με τα χρόνια η προσπάθεια απέκτησε περισσότερη υποστήριξη και αναγνώριση, όμως όσοι τον γνώριζαν λένε ότι αυτό δεν ήταν ποτέ ο βασικός του στόχος. Για τον Correro η ουσία βρισκόταν στην εξερεύνηση και στη χαρά της ανακάλυψης νέων διαδρομών και τόπων.

Ο άνθρωπος που οδήγησε κάθε μίλι της διαδρομής

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία της φιλοσοφίας του ήταν ότι ο ίδιος οδηγούσε προσωπικά κάθε κομμάτι της διαδρομής. Δεν βασιζόταν σε πληροφορίες τρίτων ούτε σε χάρτες. Αν ένας δρόμος εμφανιζόταν στον χάρτη, ο Correro πήγαινε εκεί και τον κατέγραφε, οδηγώντας τον ο ίδιος.

Και δεν σταμάτησε ποτέ να ενημερώνει το Trans-America Trail. Όταν ένας δρόμος έκλεινε ή άλλαζε, έβγαινε ξανά στο πεδίο για να βρει μια νέα σύνδεση. Αυτή η συνεχής ανανέωση ήταν που κράτησε τη διαδρομή ζωντανή για δεκαετίες.

Ο Correro αποσύρθηκε από το project μόλις στα 86 του χρόνια, λίγους μήνες πριν φύγει από τη ζωή. Μέχρι τότε παρέμενε ενεργός και αφοσιωμένος στην ενημέρωση των διαδρομών που δημιούργησε.

Sam Correro

Μια κληρονομιά που συνεχίζει να εμπνέει

Σήμερα το Trans-America Trail αποτελεί σημείο αναφοράς για την adventure μοτοσυκλέτα. Χιλιάδες αναβάτες από όλο τον κόσμο ταξιδεύουν κάθε χρόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες για να το διασχίσουν.

Η επιτυχία του ενέπνευσε και άλλες παρόμοιες καταγραφές, όπως τo Backcountry Discovery Routes (BDR) και το πιο γνωστό σε εμάς Trans-Euro Trail (ΤΕΤ), το οποίο διασχίζει σχεδόν όλη τη Γηραιά Ήπειρο στηριζόμενο στην προσφορά εθελοντών ανά κράτος. Όλα αυτά ακολουθούν μια αντίστοιχη φιλοσοφία με αυτή που προώθησε από τα 80’s ο Correro, μεγάλες off-road διαδρομές που αποκαλύπτουν την άγρια πλευρά μιας χώρας.