New Zealand Tour 2015. Στην γη των Μαορί

2/9/2015

Περίπου 340 χιλιόμετρα χώριζαν την πόλη Christchurch από το λιμάνι της μικρής κωμόπολης Picton, όπου θα έπαιρνα το καράβι της επιστροφής για το βόρειο νησί της Νέας Ζηλανδίας. Είχα μόλις τέσσερις μέρες στην διάθεσή μου να φτάσω στην Auckland για να παραδώσω την ασημένια Harley-Davidson στην τοπική αντιπροσωπεία και να ετοιμαστώ κατόπιν για το αεροπορικό ταξίδι πίσω στην Ελλάδα.


Έτσι, με συνταξιδιώτη τον Mike και ενδιάμεσο σταθμό την παραλιακή κωμόπολη Kaikoura (όπου πραγματοποίησα μια μικρή θαλάσσια βόλτα με ταχύπλοο για να παρατηρήσω φάλαινες και φώκιες), εγκατέλειψα τελικά τον νεοζηλανδικό νότο και αποβιβάστηκα στην αγκαλιά της πρωτεύουσας Wellington.
Το Εθνικό Κοινοβούλιο, η πλατεία Civil Square, ο καθεδρικός ναός, η Εθνική Βιβλιοθήκη και το μουσείο "Museum Te Papa Tongarewa" μονοπώλησαν το ενδιαφέρον μου στην Wellington, την οποία αποχαιρέτησα με βροχή και τσουχτερό κρύο. Προορισμός μου η πόλη Rotorua (450 χλμ. βόρεια), κοιτίδα πολιτισμού των ιθαγενών Μαορί.


Εκτός από τα πάμπολλα μνημεία πολιτισμού των αυτοχθόνων Μαορί (“Maori Meeting House Ohinemutu” και “Rotorua Museum”), η ευρύτερη περιοχή της Rotorua ήταν επίσης γεμάτη με αναρίθμητες θειούχες θερμές πηγές, φαντασμαγορικούς θερμοπίδακες (geysers) και μικρές λίμνες με πολύχρωμα νερά. Η γκέιζερ “Lady Knox Geyser” και οι θειούχες πηγές “Champagne Pool” και “Mud Pool”, που βρίσκονταν στο γεωθερμικό πάρκο “Way-O-Tape – Thermal Wonderland”, ήταν τα πιο θεαματικά αξιοθέατα που είχε να επιδείξει η ηφαιστειακή γη της Rotorua.


Την τελευταία στάση πριν φτάσω στην Auckland, την πραγματοποίησα κοντά στην κωμόπολη Matamata (160 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Auckland), προκειμένου να επισκεφθώ την τοποθεσία "Hobbiton Movie Set", εκεί όπου έγιναν τα γυρίσματα των επικών κινηματογραφικών ταινιών "Ο Άρχοντας των Δακτυλιδιών" και "Hobbit". Η δίωρη οργανωμένη ξενάγηση στον χώρο και τις εγκαταστάσεις των γυρισμάτων μού κόστισε το τσουχτερό αντίτιμο των $75.


Καθώς η ασημένια Ultra Glide διέσχιζε τους κεντρικούς δρόμους της Auckland με προορισμό την τοπική αντιπροσωπεία της Harley-Davidson, είχα συνειδητοποιήσει ότι το "New Zealand Tour 2015" έφτανε στο τέλος του. Η "Χώρα του Λευκού Σύννεφου" (Aotearoa), όπως αποκαλούν την πανέμορφη Νέα Ζηλανδία οι ιθαγενείς Μαορί, μου είχε χαρίσει ένα πραγματικά ξεχωριστό ταξίδι στην άλλη άκρη της Γης, πάνω στην σέλα μιας αστραφτερής Harley-Davidson.
Κωνσταντίνος Μητσάκης

 

 

 

 

 

Ισπανία: 4 πίστες στην ίδια έκταση - Στην Almería δημιουργείται η μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη

Όσες πίστες δεν έχουμε συνολικά στη χώρα μας, τις έχει η Ισπανία σε μία πόλη
almeria
Από τον

Παύλο Καρατζά

7/5/2026

Δεν γίνεται να είσαι μοτοσυκλετιστής στην Ελλάδα και να μη “ζηλεύεις” όταν μαθαίνεις πως ο ιδιοκτήτης της πίστας Almería κατασκευάζει δύο νέες πίστες στον ίδιο χώρο!

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Μισή ώρα έξω από την πόλη της Αλμερίας συνορεύουν δύο πίστες, της Αλμερίας και της Ανδαλουσίας. Οι δύο πίστες είναι κυριολεκτικά η μία δίπλα στην άλλη και μπορούν κάλλιστα να ενωθούν σε μία, αποτελώντας έτσι τη μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη!

Στο εσωτερικό λοιπόν της πίστας της Αλμερίας, δημιουργούνται δύο νέες πίστες, κάτι που σημαίνει πως υπάρχουν πολλές επιλογές για τη διαμόρφωσή της κάθε φορά, ενώ με τον τρόπο αυτόν μπορούν να διεξάγονται τρία track days ταυτόχρονα στον ίδιο χώρο.

maps

Μάλιστα ο ιδιοκτήτης της πίστας, είναι εκείνος που κατασκεύασε πέρυσι την πιο καινούργια πίστα στην Ευρώπη που βρίσκεται στην Σεβίλλη και το MOTO δοκίμασε εκεί τη νέα Ducati Panigale V2 S. Δεν χρειάζεται καν να αναφέρουμε και στις πίστες Portimao, Βαρκελώνης κ.λπ. που είναι μερικές ώρες πιο μακριά και δίνουν στον αναβάτη πολλές επιλογές για την προπόνησή του.

Οι πίστες αυτές δημιουργούνται από ιδιωτικές επιχειρήσεις και είναι κερδοφόρες, αφού υποστηρίζονται από ιδιώτες που συμμετέχουν μαζικά σε track days αλλά και από εταιρείες που νοικιάζουν τις πίστες είτε για δοκιμές, είτε για παρουσιάσεις.

Σίγουρα σας γεννιέται το ερώτημα, “γιατί αυτό δεν γίνεται και στην Ελλάδα”, με την απάντηση να βρίσκεται σε εμάς τους μοτοσυκλετιστές. Στη χώρα μας ένα μεγάλο ποσοστό έχει στην κατοχή του μία μοτοσυκλέτα, όμως ελάχιστοι είναι εκείνοι που θα δαπανήσουν χρόνο και χρήματα, ώστε να πάνε σε μία σχολή οδήγησης και να μάθουν να οδηγούν σωστά, θα έχουν (και θα φορούν) όλον τον μοτοσυκλετιστικό εξοπλισμό τους και θα μπουν σε μία από τις δύο πίστες που έχουμε (Μέγαρα και Σέρρες) για να εξερευνήσουν και να εξελίξουν τα οδηγικά τους όρια. Δηλαδή ενώ έχουμε μοτοσυκλετιστές, μας λείπει η μοτοσυκλετιστική κουλτούρα.

Οι άνθρωποι που έχουν τα χρήματα να κάνουν μία επένδυση σε πίστα στη χώρα μας, βλέποντας πως μόλις 150 άτομα συμμετέχουν στα trackdays που γίνονται περίπου μία φορά τον μήνα – με το μεγαλύτερο ποσοστό να είναι οι ίδιοι – πολύ δύσκολα θα ρισκάρουν τα εκατομμύριά τους για ένα σχέδιο που μάλλον θα αποτύχει. Την ίδια στιγμή και οι αναβάτες (μιλάμε για Αθήνα που μένει το μεγαλύτερο ποσοστό) δεν έχουν άλλη επιλογή από τα Μέγαρα – όχι και ό,τι καλύτερο για μεγάλες μοτοσυκλέτες υψηλής απόδοσης – ενώ η πίστα των Σερρών είναι αρκετά μακριά και έτσι έχουμε έναν φαύλο κύκλο που δεν τελειώνει ποτέ.

Για να γίνει μια τέτοια επένδυση στην Ελλάδα θα πρέπει να στηριχτεί με πελατολόγιο από το εξωτερικό, δηλαδή να προωθηθεί για διεθνείς αγώνες, track days ξένων διοργανωτών, παρουσιάσεις νέων μοντέλων και άλλες τέτοιες εκδηλώσεις που έχουν πολλά να ωφεληθούν από το κλίμα της χώρας μας - δεν είναι καθόλου τυχαίο που οι περισσότερες αποστολές για νέα μοντέλα που πηγαίνουμε είναι στην Ισπανία και στην Ιταλία.