Norton - Παίρνουν αποζημίωση οι εξαπατημένοι επενδυτές της εταιρείας

Έως το τέλος Αυγούστου θα έχουν πρόσβαση στα λεφτά τους
Από τον

Θοδωρή Ξύδη

23/8/2024

Τα λεφτά τους πίσω θα πάρουν επιτέλους αυτοί που εξαπατήθηκαν από τον πρώην ιδιοκτήτη της Norton, Stuart Garner, περισσότερα από δέκα χρόνια μετά την επένδυσή τους.

Το γνωστό σκάνδαλο με τη Norton και τον απατεώνα επιχειρηματία Stuart Garner φτάνει επιτέλους σε ένα ανακουφιστικό τέλος για όλους εκείνους τους μικρο-επενδυτές που πίστεψαν στην πρόθεση του πρώην ιδιοκτήτη της βρετανικής εταιρείας να την αναβιώσει με επιτυχία και τελικά είδαν τα χρήματά τους να κάνουν φτερά μαζί με την πτώχευση της το 2020.

Ο Stuart Garner, που καταδικάστηκε για τις πράξεις του το 2022 σε 8μηνη φυλάκιση με αναστολή -και τρία χρόνια- υπεξαίρεσε τα χρήματα που είχαν καταβάλλει οι επενδυτές στη Norton (ως αποταμιεύσεις για το συνταξιοδοτικό τους πλάνο) και τα χρησιμοποίησε μόνο επενδύοντας σε μετοχές Norton με στόχο να αυξήσει την αξία τους. Βάσει των συμφωνηθέντων ο Garner δεν θα έπρεπε σε καμία περίπτωση να ξεπεράσει το 5% των αποθεματικών για αυτόν τον σκοπό. 

Norton απάτη αποζημίωση Stuart Garner

Οι εν λόγω επενδυτές στη Norton είχαν πειστεί από έναν απατεώνα - πωλητή του Garner να μεταφέρουν τα χρήματά τους από "συμβατικά" fund συνταξιοδότησης σε τρία νέα συνταξιοδοτικά πλάνα που δημιούργησε η Norton το 2012 και το 2013, τα οποία είχαν ως αποκλειστικό διαχειριστή τον Garner.

Σας είχαμε γράψει λίγο μετά τα μέσα Μαρτίου για τα 11,55 εκατ. ευρώ που συμφώνησε να δώσει τότε ως αποζημίωση στους 227 επενδυτές το βρετανικό Ταμείο Αποζημίωσης Απάτης (Fraud Compensation Fund). 

Το ποσό θα είναι διαθέσιμο έως και το τέλος Αυγούστου στους εξαπατηθέντες, μια σημαντική λεπτομέρεια που δεν είχε οριστεί κατά την απόφαση του Μαρτίου, ενώ δυστυχώς κάποιοι από αυτούς έχουν φύγει ήδη από τη ζωή χωρίς να μάθουν ποτέ για αυτή την αποζημίωση.

Ισπανία: 4 πίστες στην ίδια έκταση - Στην Almería δημιουργείται η μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη

Όσες πίστες δεν έχουμε συνολικά στη χώρα μας, τις έχει η Ισπανία σε μία πόλη
almeria
Από τον

Παύλο Καρατζά

7/5/2026

Δεν γίνεται να είσαι μοτοσυκλετιστής στην Ελλάδα και να μη “ζηλεύεις” όταν μαθαίνεις πως ο ιδιοκτήτης της πίστας Almería κατασκευάζει δύο νέες πίστες στον ίδιο χώρο!

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Μισή ώρα έξω από την πόλη της Αλμερίας συνορεύουν δύο πίστες, της Αλμερίας και της Ανδαλουσίας. Οι δύο πίστες είναι κυριολεκτικά η μία δίπλα στην άλλη και μπορούν κάλλιστα να ενωθούν σε μία, αποτελώντας έτσι τη μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη!

Στο εσωτερικό λοιπόν της πίστας της Αλμερίας, δημιουργούνται δύο νέες πίστες, κάτι που σημαίνει πως υπάρχουν πολλές επιλογές για τη διαμόρφωσή της κάθε φορά, ενώ με τον τρόπο αυτόν μπορούν να διεξάγονται τρία track days ταυτόχρονα στον ίδιο χώρο.

maps

Μάλιστα ο ιδιοκτήτης της πίστας, είναι εκείνος που κατασκεύασε πέρυσι την πιο καινούργια πίστα στην Ευρώπη που βρίσκεται στην Σεβίλλη και το MOTO δοκίμασε εκεί τη νέα Ducati Panigale V2 S. Δεν χρειάζεται καν να αναφέρουμε και στις πίστες Portimao, Βαρκελώνης κ.λπ. που είναι μερικές ώρες πιο μακριά και δίνουν στον αναβάτη πολλές επιλογές για την προπόνησή του.

Οι πίστες αυτές δημιουργούνται από ιδιωτικές επιχειρήσεις και είναι κερδοφόρες, αφού υποστηρίζονται από ιδιώτες που συμμετέχουν μαζικά σε track days αλλά και από εταιρείες που νοικιάζουν τις πίστες είτε για δοκιμές, είτε για παρουσιάσεις.

Σίγουρα σας γεννιέται το ερώτημα, “γιατί αυτό δεν γίνεται και στην Ελλάδα”, με την απάντηση να βρίσκεται σε εμάς τους μοτοσυκλετιστές. Στη χώρα μας ένα μεγάλο ποσοστό έχει στην κατοχή του μία μοτοσυκλέτα, όμως ελάχιστοι είναι εκείνοι που θα δαπανήσουν χρόνο και χρήματα, ώστε να πάνε σε μία σχολή οδήγησης και να μάθουν να οδηγούν σωστά, θα έχουν (και θα φορούν) όλον τον μοτοσυκλετιστικό εξοπλισμό τους και θα μπουν σε μία από τις δύο πίστες που έχουμε (Μέγαρα και Σέρρες) για να εξερευνήσουν και να εξελίξουν τα οδηγικά τους όρια. Δηλαδή ενώ έχουμε μοτοσυκλετιστές, μας λείπει η μοτοσυκλετιστική κουλτούρα.

Οι άνθρωποι που έχουν τα χρήματα να κάνουν μία επένδυση σε πίστα στη χώρα μας, βλέποντας πως μόλις 150 άτομα συμμετέχουν στα trackdays που γίνονται περίπου μία φορά τον μήνα – με το μεγαλύτερο ποσοστό να είναι οι ίδιοι – πολύ δύσκολα θα ρισκάρουν τα εκατομμύριά τους για ένα σχέδιο που μάλλον θα αποτύχει. Την ίδια στιγμή και οι αναβάτες (μιλάμε για Αθήνα που μένει το μεγαλύτερο ποσοστό) δεν έχουν άλλη επιλογή από τα Μέγαρα – όχι και ό,τι καλύτερο για μεγάλες μοτοσυκλέτες υψηλής απόδοσης – ενώ η πίστα των Σερρών είναι αρκετά μακριά και έτσι έχουμε έναν φαύλο κύκλο που δεν τελειώνει ποτέ.

Για να γίνει μια τέτοια επένδυση στην Ελλάδα θα πρέπει να στηριχτεί με πελατολόγιο από το εξωτερικό, δηλαδή να προωθηθεί για διεθνείς αγώνες, track days ξένων διοργανωτών, παρουσιάσεις νέων μοντέλων και άλλες τέτοιες εκδηλώσεις που έχουν πολλά να ωφεληθούν από το κλίμα της χώρας μας - δεν είναι καθόλου τυχαίο που οι περισσότερες αποστολές για νέα μοντέλα που πηγαίνουμε είναι στην Ισπανία και στην Ιταλία.