Norton Superlight 2019 στην Motorcycle Live

Μια διαφορετική supersport
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

21/11/2018

Η παρουσία της Norton στο φετινό σαλόνι του Μιλάνο, ήταν ιδιαίτερα διακριτική, καθώς δεν παρουσίασε κάποιο νέο μοντέλο. Όπως φαίνεται ήθελε να φυλάξει όλους τους άσσους της για την Motorcycle live, μιας έκθεσης που πραγματοποιείται στα πάτρια εδάφη της εταιρείας αυτές τις μέρες. Μέσα στην έδρα της παρουσίασε τρία νέα μοντέλα για το 2019, με την Superlight να τραβάει όλα τα βλέμματα. Η supersport μοτοσυκλέτα κατασκευάστηκε κατ’ εικόνα της ναυαρχίδας της, αποτελώντας έτσι την μικρογραφία της όσον αφορά το αισθητικό κομμάτι. Απώτερος σκοπός της Norton ήταν να δημιουργήσει μια supersport μοτοσυκλέτα που θα μπορεί να λάβει μέρος στην Lightweight κατηγορία του Isle Of Man. Βασική προϋπόθεση για τη συμμετοχή στην κατηγορία δεν είναι το βάρος όπως υπονοεί το όνομά της, αλλά ο κυβισμός του κινητήρα που δεν πρέπει να ξεπερνά τα 650 κυβικά και να έχει μέχρι δύο έμβολα.

Με αυτές τις προδιαγραφές η Norton χρησιμοποίησε για την κατασκευή του κινητήρα, την κυλινδροκεφαλή του V4 RR, διαφοροποιώντας παράλληλα την διαδρομή ώστε να φέρει τον κυβισμό στο ανώτερο επιτρεπτό όριο των προδιαγραφών της κατηγορίας και χρησιμοποίησε έναν στρόφαλο 270 μοιρών. Η Norton για να εκμεταλλευτεί πλήρως τις δυνατότητες του δικύλινδρου εν σειρά κινητήρα προγραμμάτισε την μονάδα IMU, φτάνοντας τους 105 ίππους στις 12.500 στροφές και τα 7,6 χιλιογραμμόμετρα ροπής, προσφέροντας τρείς χαρτογραφήσεις τη Road, τη Sport και την Race-pro. Παράλληλα εξόπλισε τη μοτοσυκλέτα της με Traction control, Wheelie control και Launch control εκμεταλλευόμενη τον αισθητήρα G έξι αξόνων, ενώ δεν θα μπορούσε να απουσιάζει το quick shifter προσφέροντας άμεσες αλλαγές είτε στο ανέβασμα είτε στο κατέβασμα. Όλες αυτές οι πληροφορίες είναι διαθέσιμες προς τον αναβάτη μέσω της υψηλής ευκρίνειας έγχρωμης οθόνης 7 ιντσών, ενώ επίσης διαθέτει σύστημα keyless καταργώντας τη χρήση του κλασσικού κλειδιού. Επίσης μια διαφορά που παρατηρείται μεταξύ του V4 RR και του Superlight, είναι πως το μικρό μοντέλο δεν θα είναι εξοπλισμένο με κάμερα στο πίσω μέρος για την πληροφόρηση του αναβάτη μέσω της οθόνης για την κατάσταση που επικρατεί πίσω του. Ένα πόρισμα που απορρέει απ’ την ύπαρξη των κλασσικών καθρεπτών.

Το πλαίσιο είναι σωληνωτό, τύπου χωροδικτύωμα και χρησιμοποιεί τον κινητήρα ως ενεργό μέρος, χωρίς όμως να αναφέρεται αν είναι αλουμινένιο ή όχι, ενώ έχει μεταβαλλόμενη γωνία κάστερ. Το μονόμπρατσο αλουμινένιο ψαλίδι έχει ρυθμιζόμενη έδραση στο πλαίσιο, επηρεάζοντας αντίστοιχα την γεωμετρία της μοτοσυκλέτας. Τα φαιρινγκ είναι πανομοιότυπα με αυτά της V4 RR και κατασκευάζονται αντίστοιχα από carbon ώστε το όνομα του μοντέλου να συμβαδίζει με την πραγματικότητα. Για την επίτευξη του όσο το δυνατόν χαμηλού βάρους η Norton εξοπλίζει τη μοτοσυκλέτα της με τις carbon ζάντες της BST. Παράλληλα το ρεζερβουάρ χωρητικότητας 18 λίτρων που βρίσκεται κάτω από το κάθισμα του αναβάτη όπως στα MotoGP και συμβάλλει στην συγκέντρωση των μαζών όσο πιο κεντρικά και χαμηλά γίνεται, είναι κατασκευασμένο και αυτό από carbon με ενισχύσεις Kevlar στα απαραίτητα σημεία. Με αυτόν τον τρόπο η Norton αναφέρει πως κατάφερε να περιορίσει το βάρος της μοτοσυκλέτας χωρίς υγρά στα 158 κιλά.

Οι αναρτήσεις της μοτοσυκλέτας φέρουν την υπογραφή της Ohlins με το αμορτισέρ TTXGP πίσω να είναι ειδικά ρυθμισμένο με βάση τις προδιαγραφές της Norton, έτσι το φέρει όλες τις ρυθμίσεις. Απ’ την άλλη το πιρούνι είναι ένα “ταπεινό” NIX30 συνοδευόμενο απ’ το stabilizater της ίδιας εταιρείας για την ενίσχυση της σταθερότητάς της. Στο σύστημα πέδησης έχουμε τις M50 δαγκάνες της Brembo πάνω στους πλευστούς δίσκους των 330mm μπροστά με ABS, ενώ πίσω έχουμε μια δαγκάνα της ίδιας εταιρείας και δίσκο 245mm. Ακόμη, η Norton προσφέρει στην λίστα με τον προαιρετικό εξοπλισμό της μοτοσυκλέτας ένα ολόσωμο σύστημα εξάτμισης για αγωνιστική χρήση που αυξάνει την ιπποδύναμη κατά 6 ίππους και μειώνει το βάρος κατά 6 κιλά, σταματώντας τη βελόνα της ζυγαριάς στα 152 κιλά.Η Norton Superlight αναμένεται να κυκλοφορήσει μέσα στο 2019, ενώ η τιμή της είναι διαμετρικά αντίθετη με το χαμηλό βάρος της, γεγονός που δικαιολογείται απόλυτα τόσο από τις τεχνολογίες που εξοπλίζεται όσο και τον κορυφαίο περιφερειακό εξοπλισμό, με αποτέλεσμα να διαμορφώνεται στα 24.339€ για την Αγγλία.

 

ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ                                

Τιμή:

24.339€

 

ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ

Μεταξόνιο (mm):

1.339

Ύψος σέλας (mm):

824

Γωνία κάστερ (˚):

24.2

ΠΛΑΙΣΙΟ

Τύπος:

Χωροδικτύωμα

Βάρος κατασκευαστή, κενή / γεμάτη (kg):

158 / -

Ρεζερβουάρ (l):

18

 

ΚΙΝΗΤΗΡΑΣ

Τύπος:

Υδρόψυκτος, δικύλινδρος εν σειρά με 2ΕΕΚ και 4Β/Κ

Διάμετρος επί διαδρομή (mm):

82 x 61.5

Χωρητικότητα (cc):

650

Σχέση συμπίεσης:

13,4:1

Ισχύς (ΗΡ/rpm):

105/12.500

Ροπή (kg.m/rpm):

7,6

Ειδική ισχύς (ΗΡ/l):

161,5

Τροφοδοσία:

Ηλεκτρονικός ψεκασμός

Σύστημα εξαγωγής:

2 σε 1

Σύστημα λίπανσης:

Υγρό κάρτερ

Σύστημα εκκίνησης:

Μίζα

 

ΠΙΣΩ

ΑΝΑΡΤΗΣΗ

Αμορτισέρ της Ohlins TTXGP ειδικά κατασκευασμένο

Ρυθμίσεις:

Πλήρως ρυθμιζόμενο

ΤΡΟΧΟΣ

Ζάντα:

Carbon 17 ιντσών της BST

ΦΡΕΝΟ

Ένας δίσκος 245mm με δαγκάνα δύο εμβόλων της Brembo και ABS

 

ΟΡΓΑΝΑ / ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΣ

Έγχρωμη ψηφιακή οθόνη οργάνων υψηλής ανάλυσης 7 ιντσών με πλήρεις ενδείξεις. ABS, Traction Control, Launch Control, Wheelie Control, Quick Shifter, Keyless και τρία προγράμματα επιδόσεων

 

ΕΜΠΡΟΣ

ΑΝΑΡΤΗΣΗ

Ανεστραμμένο τηλεσκοπικό πιρούνι της Ohlins NIX 30

Ρυθμίσεις:

Πλήρως ρυθμιζόμενο

ΤΡΟΧΟΣ

Ζάντα:

Carbon 17 ιντσών της BST

ΦΡΕΝΟ

Δύο πλευστοί δίσκοι 330mm με τις M50 δαγκάνες της Brembo

 

Η Ελβετία αίρει την απαγόρευση αγώνων ταχύτητας σε ασφάλτινες πίστες μετά από 71 χρόνια! [VIDEO]

Απαγόρευση που είχε θεσπιστεί μετά από το φρικιαστικό ατύχημα με 84 νεκρούς στο Le Mans 1955
Αρχίζουν ξανά οι αγώνες πίστας στην Ελβετία
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

27/1/2026

Μετά από 71 χρόνια, η Ελβετία δίνει ξανά το πράσινο φως στους αγώνες ταχύτητας σε ασφάλτινες πίστες. Η ομοσπονδιακή απαγόρευση, που είχε επιβληθεί το 1955 μετά την επική τραγωδία του εικοσιτετράωρου αγώνα αυτοκινήτων Le Mans του 1955 στη γαλλική πίστα Circuit de la Sarthe, καταργείται από την 1η Ιουνίου. Από εδώ και πέρα, η αρμοδιότητα για την έγκριση διοργανώσεων και εγκαταστάσεων περνά στα καντόνια.

Από την 1η Ιουνίου οι αγώνες αυτοκινήτου και μοτοσυκλέτας θα μπορούν ξανά να διοργανωθούν σε ελβετικό έδαφος. Η απαγόρευση είχε θεσπιστεί το 1955, μετά το φρικτό δυστύχημα στις 24 Ώρες του Λε Μαν, όταν η Mercedes 300 SLR του Pierre Levegh εκτοξεύθηκε στις εξέδρες, σκοτώνοντας 84 ανθρώπους και τραυματίζοντας άλλους 120.

Το τρομερό ατύχημα συνέβει το απόγευμα της 11ης Ιουνίου 1955, στο τέλος του 35ου γύρου, τη στιγμή που αναμενόταν τα πρώτα pit-stop. Έχοντας λάβει εντολή από την ομάδα της Jaguar να μπει στα πιτ, ο Mike Hawthorn φρέναρε απότομα μπροστά από την Austin-Healey του Lance Macklin. Ο Macklin φρέναρε επίσης δυνατά, βγήκε προς το δεξί άκρο της πίστας σηκώνοντας σκόνη και στη συνέχεια το αυτοκίνητό του εκτινάχθηκε ξανά προς το κέντρο, ακριβώς στην πορεία της Mercedes-Benz του Pierre Levegh, που βρισκόταν στην 6η θέση, έναν γύρο πίσω. Κινούμενος με περίπου 240 χλμ, ο δεξιός εμπρός τροχός της Mercedes ανέβηκε πάνω στην αριστερή πίσω γωνία της Austin-Healey, εκτοξεύοντας το αυτοκίνητο του Levegh στον αέρα.

Το αυτοκίνητο προσέκρουσε σε ένα χωμάτινο ανάχωμα ύψους περίπου 1,20 μ., το μοναδικό εμπόδιο ανάμεσα στους θεατές και την πίστα, και διαλύθηκε. Κινητήρας, ψυγείο, αναρτήσεις εκτοξεύονται μέσα στο πλήθος διανύοντας σχεδόν 100 μέτρα. Όσοι είχαν ανέβει σε σκάλες ή πρόχειρες εξέδρες για καλύτερη θέα βρέθηκαν ακριβώς στην πορεία των φονικών συντριμμιών. Το υπόλοιπο αυτοκίνητο, πάνω στο ανάχωμα, τυλίχθηκε στις φλόγες, με τη φωτιά να ενισχύεται από το μαγνήσιο του αμαξώματος -δεν μπορούσαν να το σβήσουν για μέρες. Ο Levegh σκοτώθηκε ακαριαία.

Το απίστευτο τώρα είναι πως οι αγωνοδίκες αποφάσισαν... να συνεχιστεί ο αγώνας, θεωρώντας ότι μια μαζική αποχώρηση του τεράστιου πλήθους θα μπλόκαρε τους δρόμους και θα εμπόδιζε την πρόσβαση των ιατρικών και σωστικών συνεργείων! 

Δεκατρία λεπτά αργότερα, η MG του Dick Jacobs έχασε τον έλεγχο στην έξοδο της Maison Blanche, ανατράπηκε και κατέληξε ανάποδα, τυλιγμένη στις φλόγες. Ο Jacobs επέζησε, αλλά τραυματίστηκε σοβαρά και δεν αγωνίστηκε ποτέ ξανά. 

Αν και το πολύνεκρο δυστύχημα συνέβη στη Γαλλία, το σοκ ήταν τεράστιο σε όλη την Ευρώπη, ενώ στην Ελβετία πολιτικοί, εκκλησιαστικοί φορείς αλλά και η κοινή γνώμη ζήτησαν πλήρη διακοπή των αγώνων ταχύτητας στη χώρα. Μετά από τριετή συζήτηση, η κυβέρνηση επέβαλε ολική απαγόρευση το 1958. Εξαιρέθηκαν μόνο αγώνες όπως motocross, αναβάσεις και slalom, που θεωρούνταν λιγότερο επικίνδυνοι.

Η απόφαση για την κατάργηση της απαγόρευσης για μηχανοκίνητους αγώνες σε ασφάλτινες πίστες ελήφθη από το ελβετικό κοινοβούλιο το 2022, με ισχύ όμως από την 1η Ιουνίου 2026.

Με το τέλος της ομοσπονδιακής απαγόρευσης, η ευθύνη περνά πλέον στα καντόνια, τα οποία θα αποφασίζουν για την έγκριση διοργανώσεων αλλά και για την κατασκευή μόνιμων εγκαταστάσεων -ενδεχομένως και την αξιοποίηση του Circuit de Lignières.

Στην ιστορία του ελβετικού μηχανοκίνητου αθλητισμού ξεχωρίζει η πίστα του Bremgarten, στενή γρήγορη και γεμάτη δέντρα, ενεργή από τη δεκαετία του ’30 έως τα ’50, στο Bethlehem, στα βόρεια της Βέρνης. Εκεί διεξήχθη το πρώτο Ελβετικό Grand Prix το 1934. Στο Bremgarten, την 1η Ιουλίου 1948, κατά τις δοκιμές για το Grand Prix εκείνης της χρονιάς -που αφορούσε τόσο μοτοσυκλέτες όσο και μονοθέσια- έχασαν τη ζωή τους στη στροφή Eymatt ο θρυλικός Omobono Tenni και ο μεγάλος Achille Varzi.

Ετικέτες