O Marquez στην pole position και μικρό περιστατικό ανάμεσα σε Lorenzo και Iannone

Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

17/10/2015

Ο Marquez πήρε την pole position, την 8^η αυτής της σεζόν, όχι όμως χωρίς κόπο αφού είχε μία μικρή άτυχη στιγμή όταν έχασε πρόσφυση από το εμπρός ελαστικό, με το αριστερό πόδι νε φεύγει από το μαρσπιέ. Κατάφερε όμως και άμεσα σήκωσε τη μοτοσυκλέτα. Κάνοντας ταυτόχρονα κι ένα νεύμα, ότι «λίγο έλειψε». Ο Lorenzo έχασε την δεύτερη θέση στην εκκίνηση από τον Iannone κι αυτό ξεκίνησε ένα νέο περιστατικό, με τους δύο αναβάτες να δίνουν έπειτα τα χέρια και να το λήγουν. Αυτό που εκνεύρισε τον Lorenzo είναι ότι ο Iannone τον έκανε «μουλάρι» κατά τους γρήγορους γύρους. Ο Lorenzo πέρασε μπροστά, κι έπειτα ο Ιταλός έμεινε στις γραμμές του πρώτου, εκμεταλλευόμενος την εμπειρία του Lorenzo αλλά και την μειωμένη αντίσταση από τον αέρα, ώστε να ξανά περάσει μπροστά, κερδίζοντας με μικρή διαφορά την δεύτερη θέση στην εκκίνηση. Δεν υπάρχει τίποτα το μεμπτό από πλευράς κανονισμών στην κίνηση του Iannone, ωστόσο είναι μέρος του κώδικα που διατηρούν οι αναβάτες μεταξύ τους, να αποφεύγουν αυτή την πρακτική. Είναι αυτός ο λόγος που εκνευρίστηκε ο Lorenzo, με τον Iannone αμέσως μετά να δηλώνει ότι πράγματι το έκανε και ότι μάλιστα αυτό τον βοήθησε να κερδίσει πολύτιμα δέκατα του δευτερολέπτου. Ωστόσο, συνέχισε, η διαδικασία των χρονομετρημένων είναι μέρος του αγώνα, και ότι δεν «έκλεψε» αλλά ήταν καθ’ όλη τη διάρκεια πολύ γρήγορος και πάντα μπροστά. Θεωρεί ότι έχει αρχίσει να βελτιώνεται τόσο ο ίδιος, όσο και η μοτοσυκλέτα, και είναι σημαντικό για αυτόν να πραγματοποιήσει μια καλή εκκίνηση σε μια τέτοια πίστα, που τα προσπεράσματα είναι δύσκολα στην αρχή.

Αυτός είναι βέβαια και ο πραγματικός λόγος του εκνευρισμού του Lorenzo, καθώς γνωρίζει ότι ο Iannone μπορεί να κάνει πολύ καλές εκκινήσεις, και ότι οι πρώτες στροφές δεν ενδείκνυνται για προσπεράσεις. Επίσης με τον Rossi να ξεκινά από την έβδομη θέση, είναι μια πρώτης τάξης ευκαιρία να κερδίσει το χαμένο έδαφος. Όλα αυτά μαζί, θα εξόργιζαν οποιονδήποτε στη θέση του Lorenzo. Πέρα από τους κανονισμούς, αν το δει κανείς από την ηθική πλευρά, ο Ισπανός έχει κάθε λόγο να είναι εκνευρισμένος, με την διαφορά ότι επειδή αυτό συμβαίνει συχνά, χάνει το δίκιο του. Αντί ο λόγος να είναι για τον Iannone, που έσπασε τον κώδικα των αγωνιζομένων, γίνεται τώρα για την αντίδραση του Lorenzo. Αυτή είναι μάλιστα η δεύτερη χειρότερη θέση στην εκκίνηση, που έχει μέχρι στιγμής στη σεζόν.

Τέταρτος στην εκκίνηση θα είναι ο Pedrosa, με μικρή διαφορά από Lorenzo και τον ακολουθεί ο Crutchlow, σε μια εντυπωσιακή εμφάνιση που επιβεβαιώνει ότι πρόκειται για τον καλύτερο αναβάτη, εκτός των εργοστασιακών.

Ακολουθεί ο Viñales της Suzuki, στην δεύτερη καλύτερη θέση που είχε μέχρι στιγμή στο πρωτάθλημα. Ένας εξαιρετικός αναβάτης, το μόνο σίγουρο, σε μια πίστα που – κατά δήλωση- ευνοεί την μοτοσυκλέτα του, λόγω ευελιξίας.

Μετά από την 8^η θέση της Ινδιανάπολις, η 7^η τώρα είναι η χειρότερη για τον Rossi, ο οποίος μπορεί να βελτίωσε τον χρόνο του από την Παρασκευή, όχι όμως όσο θα έπρεπε. Παραμένει όμως φαβορί για το βάθρο, καθώς έχει αποδείξει ότι μπορεί να ανέβει πολύ γρήγορα θέσεις, όταν ξεκινά από τις πιο πίσω σειρές της εκκίνησης.

Η δεύτερη Suzuki, του Aleix Espargaro, κλείνει και το σάντουιτς στη Yamaha του Rossi, εκκινώντας από την 8^η θέση, με τον επόμενο Espargaro, τον Pol, να είναι στην 9^η θέση και τον Dovizioso να κλείνει την πρώτη δεκάδα.

Ο Marquez και ο Iannone, θέλουν μία νίκη γοήτρου, ο Lorenzo την χρειάζεται περισσότερο από όλους για την καριέρα του, ο Pedrosa έχει την κεκτημένη ταχύτητα της προηγούμενης νίκης στην Ιαπωνία, ο Viñales δεν είναι από αυτούς που παραδίνονται, και ο Rossi ξέρει ότι πρέπει να ανέβει όσο είναι αρχή, αλλιώς θα σχηματιστεί διαφορά χρόνου, εις βάρος μιας καλύτερης θέσης. Όλα αυτά σηματοδοτούν μια μπαρουτοκαπνισμένη εκκίνηση για αύριο την οποία περιμένουμε με αγωνία!

Πίσω πάντως, στην Ιαπωνία, οι αναβάτες έχουν αφήσει τον βαριά τραυματισμένο Alex de Angelis, η κατάσταση του οποίου πηγαίνει ευτυχώς, ολοένα και καλύτερα. Σήμερα οι γιατροί στο νοσοκομείο Dokkyo έδωσαν το πράσινο φως για να μπορέσει να πετάξει πίσω στο San Marino, όπου θα συνεχίσει την νοσηλεία του. Αυτό όμως θα γίνει μέσα στις επόμενες δέκα μέρες, ενώ η ομάδα του εξέδωσε ανακοίνωση στην οποία ευχαριστεί τόσο τους Ιάπωνες γιατρούς, όσο και το προσωπικό της πίστας και τους μεταφορείς, για τα πρώτα κρίσιμα βήματα, στην αντιμετώπιση του ατυχήματος. Σύσσωμοι οι αναβάτες, αλλά κι όλος ο κόσμος, εύχεται πλήρη ανάρρωση στον Alex de Angelis, και γρήγορη επιστροφή στην εκκίνηση!

https://bit.ly/MOTO_681

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!