Οδοιπορικό στον Εύξεινο Πόντο: Ο Φάρος των Ποντίων

Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

18/8/2016

Την τελευταία φορά που έβαλα ρόδα στην Μολδαβία ήταν το 2006. Θυμάμαι τότε, πέρα από την απερίγραπτη γραφειοκρατική ταλαιπωρία στην οποία υποβλήθηκα στα σύνορα, έγινα και φτωχότερος κατά 30 ευρώ, αφού τόσα χρειάστηκε να πληρώσω για μια βίζα transit. Πού ακούστηκε, εν έτη 2006, να χρειάζεται βίζα για να διασχίσεις ένα κράτος στην καρδιά της Ευρώπης;
Πέρασαν ακριβώς δέκα χρόνια και να που βρέθηκα ξανά μπροστά την συνοριακή πόρτα της Μολδαβίας, η οποία, παραδόξως, άνοιξε εύκολα και γρήγορα για το Honda Supra και τον ταλαίπωρο αναβάτη του. Κουβαλώντας τα βιώματα του παρελθόντος, δεν αποτελούσε επιθυμία μου να επισκεφθώ και πάλι το λιλιπούτειο κρατίδιο της ανατολικής Ευρώπης, αλλά ήταν μια αναγκαστική επιλογή προκειμένου να συνεχίσω το παρευξείνιο οδοιπορικό μου από την Ουκρανία στην Ρουμανία. Αιτία ήταν η κάκιστη κατάσταση του οδικού άξονα Odessa-Galati, πράγμα που με υποχρέωσε να κάνω μια μικρή παράκαμψη (μέσω Μολδαβίας) για να μπω στην Ρουμανία, ακολουθώντας το δρομολόγιο Odessa-Chisinau-Galati -η συγκεκριμένη διαδρομή δεν είχε καμία σχέση με τους κακοτράχαλους ουκρανικούς δρόμους.

Πόλη δίχως προσωπικότητα και με ελάχιστα σημεία ενδιαφέροντος, η μολδαβική πρωτεύουσα Chisinau δεν με συγκίνησε ιδιαίτερα. Με τίποτα δεν θα την συνιστούσα για τουριστικό προορισμό, αλλά μια μικρή βόλτα στο κέντρο της πόλης την έκανα… Αντιθέτως, η επαρχία της Μολδαβίας ήταν "όλα τα λεφτά", καθώς μού επιφύλασσε ακριβοθώρητες βουκολικές σκηνές και αυθεντικές καταστάσεις αλλοτινών εποχών.

Η πόλη Galati μου άνοιξε την πόρτα της Ρουμανίας. Με προορισμό τις ακτές του Εύξεινου Πόντου, κατευθύνθηκα αμέσως στην πόλη-λιμάνι της Constanta, που είναι σήμερα το βασικότερο εμπορικό λιμάνι της Ρουμανίας. Ανέκαθεν η Constanta αποτελούσε την διέξοδο της Ρουμανίας στην θάλασσα, στον έξω κόσμο. Αυτόν τον ρόλο διαδραματίζει άλλωστε η πόλη εδώ και 2700 χρόνια, όταν και ιδρύθηκε από τους Μιλήσιους και ονομαζόταν Τόμις.
Την παραθαλάσσια γοητεία της Constanta και τα must αξιοθέατά της (πλατεία Piata Ovidiu, μνημείο Tropaeum Traiani Monument, Αρχαιολογικό Μουσείο, art deco Καζίνο) έμελλε να τα "μοιραστώ" μ’ ένα ζευγάρι Φιλανδών μοτοσυκλετιστών, που στηρίχθηκαν στο δικό μου GPS για να βρουν το ξενοδοχείο τους – το μικρό Supra έκανε χρέη πλοηγού σε μια θηριώδη Yamaha XTZ1200…
Επόμενος -και τελευταίος- σταθμός του παρευξείνιου οδοιπορικού η γειτονική Βουλγαρία. Ο δρόμος και η μοίρα με έσπρωχναν σ’ έναν γεωγραφικό χώρο, τον οποίο είχαν αποικήσει οι αρχαίοι πρόγονοί μας κατά την περίοδο του Β΄ Ελληνικού Αποικισμού…

Με την Ρουμανία να αποτελεί πλέον παρελθόν, το μαύρο Supra άρχισε να ρολάρει κατά μήκος της βουλγαρικής ακτογραμμής του Εύξεινου Πόντου. Έχοντας να διατρέξω μια απόσταση 250 χιλιομέτρων, το πρόγραμμά του ταξιδιού προέβλεπε τέσσερεις στάσεις σε αντίστοιχες πόλεις που θεμελιώθηκαν (με εξαίρεση την πόλη Burgas) από τους αρχαίους προγόνους μας, στην διάρκεια του Β' Ελληνικού Αποικισμού (8ο – 6ο αιώνα π. Χ.). Η Varna (η αρχαία Οδησσός), η Nessebar (η αρχαία Μεσημβρία) και η Sozopol (η αρχαία Απολλωνία) δεν αρνήθηκαν να μου αποκαλύψουν τα μικρά και μεγάλα μυστικά τους, ενώ η ελληνική διαχρονική παρουσία στον χώρο ήταν παραπάνω από καταλυτική…

Η Varna, αιχμή του "τουριστικού" δόρατος στην περιοχή, ήταν μια συμπαγής πόλη με λειτουργική ρυμοτομία, ενώ το γεγονός πως όλα σχεδόν τα αξιοθέατά της βρίσκονταν σε μικρή απόσταση από το κέντρο (ή μέσα στα όρια του κέντρου), διευκόλυνε κατά πολύ τη γνωριμία με την πόλη. Οι ρωμαϊκές Θέρμες, το Ναυτικό Μουσείο, ο Καθεδρικός ναός της Κοίμησης της Θεοτόκου και το παραθαλάσσιο πάρκο Primorski Park έγινα φυσικά ψηφιακές αναμνήσεις.

"Χίλια βήματα χώριζαν την αρχαία Μεσημβρία από την απέναντι θρακική γη… Χίλια βήματα χωρίζουν και σήμερα την αρχαία Μεσημβρία από την σύγχρονη πόλη Nessebar…". Η αρχαία Μεσημβρία είναι ουσιαστικά ένα μικρό βραχώδες νησάκι που συνδέεται με την απέναντι ακτή χάρη σε μια στενή λωρίδα γης μήκους 300 μέτρων. Αφού μέτρησα τα βήματά μου περπατώντας την συγκεκριμένη απόσταση (εντάξει, δεν ήταν ακριβώς χίλια), βρέθηκα στα όρια ενός παραδοσιακού διατηρητέου οικισμού που περιλαμβάνεται από το 1983 στον κατάλογο των μνημείων της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO.
Από τις σαράντα εκκλησίες που υπήρχαν κάποτε στη Μεσημβρία, σήμερα έχουν διασωθεί μόλις δέκα, με σημαντικότερες την εκκλησία του Ιησού του Παντοκράτορα (14ου αιώνα), την εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή (10ου αιώνα) και την εκκλησία του Αγίου Στεφάνου (10ου-12ου αιώνα).

Μετά την αρχαία Μεσημβρία, σειρά είχε η σύγχρονη πόλη Burgas να υποδεχτεί το μαύρο παπί. Η γενέτειρα του ποιητή Κώστα Βάρναλη, που ιδρύθηκε τον 10ο αιώνα στη θέση όπου υψωνόταν ένας παλιός βυζαντινός πύργος, δεν κατάφερε να κεντρίσει το ενδιαφέρον μου. Αντίθετα, η γραφική Sozopol (η αρχαία Απολλωνία), χάρη στην ανεκτίμητη ιστορική παρακαταθήκη και την μνημειακή αισθητική της, χαράχτηκε ανεξίτηλα στα κύτταρα της μνήμης μου.
Κι όταν η περιήγησή μου κατά μήκος της βουλγαρικής ακτογραμμής του Εύξεινου Πόντου έφτασε στο τέλος της, το ακούραστο Supra με οδήγησε κατόπιν στην Μονή της Παναγίας Σουμελά στην Καστανιά Ημαθίας, εκεί όπου γράφτηκε ο επίλογος ενός οδοιπορικού μνήμης 7.500 χιλιομέτρων, αφιερωμένου στον ποντιακό ελληνισμό.

Μετά από 30 μέρες δίτροχης αναζήτησης σε έξι παρευξείνιες χώρες, κατέληξα στους πρόποδες του Βερμίου, για να εναποθέσω ταπεινά στην Παναγιά ένα μπουκάλι γλυκόπιοτο κρασί. Ήταν το δώρο-αφιέρωμα του Συλλόγου Ελλήνων της Μόσχας στην ανιστορημένη Μονή της Παναγίας Σουμελά, που πρεσβεύει σήμερα το ύψιστο θρησκευτικό σύμβολο και τον πνευματικό φάρο όλων των Ελληνοποντίων…

Κωνσταντίνος Μητσάκης

https://bit.ly/MOTO_677

Επικαιρότητα

Simson - Αμφιλεγόμενο δίτροχο σύμβολο του κόμματος AfD στη Γερμανία!

Οι απόγονοι των ιδρυτών της Simson ενάντια στη χρήση της μοτοσυκλέτας από το AfD

Από τον

Κώστα Γκαζή

19/2/2026

Ο Bjorn Hocke, Πρόεδρος του AfD (alternative for Deutschland) Θουριγγίας και το πιο προβεβλημένο πρόσωπο του δημοφιλέστατου ακροδεξιού κόμματος με τις πολιτικές απόψεις που θυμίζουν εκείνες των Ναζί του 1920-1945, έχει κάνει σημαία στις συγκεντρώσεις του τις δίχρονες ανατολικογερμανικές μοτοσυκλέτες Simson του παρελθόντος, κάτι που δεν άφησε αδιάφορους τους απόγονους των ιδρυτών της εταιρείας που καταδικάζουν τη μετατροπή των Simson σε πολιτικό μοχλό των νεοναζί.

Η άνοδος του κόμματος “Εναλλακτική για τη Γερμανία”, του AfD δηλαδή, είναι τρομακτική, αφού το κόμμα διαθέτει πλέον 151 μέλη στην Ομοσπονδιακή Βουλή (Bundestag) και 15 μέλη στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Το κόμμα ιδρύθηκε το 2013, κατακτώντας αρχικά το 5% στις εθνικές εκλογές, όμως η άνοδός του υπήρξε ραγδαία, και στις ομοσπονδιακές εκλογές του 2025 αναδείχθηκε δεύτερο μεγαλύτερο κόμμα και το μεγαλύτερο κόμμα της αντιπολίτευσης, με 20,8%, ποσοστό που στις περιοχές της πρώην Ανατολικής Γερμανίας έφτασε ακόμα και το 38,5% στη Θουριγγία, με ηγέτη εκεί τον Hocke.

Το AfD δεν είναι ένα συνηθισμένο κόμμα, καθώς οι πολιτικές του ευαγγελίζονται μια “αγνή και απόλυτα καθαρή” Γερμανία, χρησιμοποιώντας ρητορική που πολλές φορές έχει τη βάση του στους λόγους των Χίτλερ, Γκέμπελς και Ες.

Μάλιστα ο Hocke έχει κατηγορηθεί πως υιοθετεί εσκεμμένα το τρέμολο του Γκέμπελς στη φωνή του, ενώ έχει καταδικαστεί δυο φορές για χρήση ναζιστικής ρητορικής.

Στην καμπάνια που θα μπορούσε να δει το AfD να κερδίζει τις επόμενες εκλογές στη Γερμανία, γεγονός που ξυπνά φρικιαστικές μνήμες από το βαρύ παρελθόν της χώρας, ο Hocke διοργανώνει εκδρομές για τη νεολαία, οδηγώντας Simson μοτοσυκλέτες που αποτελούν cult σύμβολα ακόμα και σήμερα.

Σε αυτές τις εκδρομές ο Hocke κάνει κατήχηση στους συμμετέχοντες, με τις πεποιθήσεις του να ευθυγραμμίζονται απόλυτα σχεδόν με εκείνες του Αδόλφου Χίτλερ. Ο Hocke οραματίζεται νέα εθνοκάθαρση, υποστηρίζει θεωρίες εξέλιξης χωρίς καμία επιστημονική βάση, φέρνοντας στο μυαλό μια πολύ πιο ακραία έκδοση του Donald Trump.

Τώρα, οι Εβραίοι απόγονοι της Simson, οι πρόγονοι των οποίων αναγκάστηκαν να διαφύγουν από τη Γερμανία το 1930 με την άνοδο των Ναζί, χαρακτηρίζουν τη χρήση του ονόματος από το AfD ως “παρωδία της ιστορίας”, μιας ιστορίας που ξεκίνησε το 1856 όταν οι αδερφοί Lob και Moses (ναι, Μωυσής) Simson ίδρυσαν την εταιρεία στο Suhl της Θουριγγίας -τώρα προπύργιο του AfD.

Οι απλές και λειτουργικές μοτοσυκλέτες Simson έγιναν ιδιαίτερα δημοφιλείς κατά την περίοδο του κομμουνισμού, καθώς ήταν πολύ πιο οικονομικές στην απόκτηση από ένα αυτοκίνητο, και είχαν μεγάλη απήχηση στη νεολαία.

Στο απόγειο της παραγωγής τους στην GDR (German Democratic Republic) ή Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας (ΛΔΓ), 200.000 Simson παραγόταν στο εργοστάσιο Ernst Thalmann στο Suhl κάθε χρόνο! Συνολικά παρήχθησαν κοντά στα 6 εκατομμύρια δίκυκλα Simson, ενώ το εργοστάσιο έκλεισε οριστικά το 2002.

Από την πτώση του τείχους του Βερολίνου το 1989, τα μικρά αυτά μοτοσυκλετάκια απέκτησαν cult υπόσταση, κάτι που εκμεταλλεύτηκε το AfD στην καμπάνια του.

Η χρήση των δίχρονων Simson από τον Hocke έχει και άλλο σημειολογικό χαρακτήρα, καθώς έρχεται σε αντίθεση με τα ηλεκτρικά δίκυκλα που προωθεί η κυβέρνηση και το πράσινο κόμμα της Γερμανίας.

Τα Simson έχουν ενσωματωθεί στις αφίσες του AfD, με το κόμμα να αναφέρει πως συμβολίζουν “την ελευθερία, την ανεξαρτησία (σσ. Από την Ευρωπαϊκή Ένωση μεταξύ άλλων) και την ατομικότητα”. Το κόμμα έχει μάλιστα προωθήσει προτάσεις νόμου για να αποκτήσουν οι μοτοσυκλέτες Simson ταυτότητα πολιτιστικής κληρονομιάς!

Μετά τα καμώματα των ακροδεξιών του AfD, οι απόγονοι της οικογένειας των ιδρυτών της εταιρείας έδωσαν στη δημοσιότητα ένα ανακοινωθέν στο οποίο αναφέρουν τα εξής:

“Θεωρούμε οποιαδήποτε σύνδεση με το AfD απεχθή και προσβολή για το όνομά μας. Η οικογένειά μας απορρίπτει κατηγορηματικά τις εξτρεμιστικές ιδεολογίες και δεν θα αποδεχτούμε την οικειοποίηση του ονόματός μας από το AfD.”

Δυστυχώς η Γερμανία οδηγείται ολοένα και ταχύτερα σε μια επικίνδυνη ριζοσπαστικοποίηση, και υπάρχει κίνδυνος στις επόμενες ομοσπονδιακές εκλογές (προγραμματισμένες για τις 25 Μαρτίου 2029) το AfD να βγει ακόμα και πρώτο κόμμα.

Και τι ειρωνεία… το δημιούργημα δυο Εβραίων αδελφών, οι μοτοσυκλέτες της Simson, να κατέχουν σημαντικότατο ρόλο στην άνοδο του νεοφασισμού στη Γερμανία.

https://bit.ly/MOTO_677