Ολόκληρο το video του Marquez στα χιόνια

Για τα εγκαίνια έγιναν όλα…
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

22/1/2017

Είχαμε δει video θεατών, της RC213V να ανηφορίζει τις πίστες στο χειμερινό θέρετρο Kitzbühel στην Αυστρία, εξοπλισμένη με καρφιά και πέντε μέρες μετά η Red Bull ετοίμασε και το παρακάτω video… που έγινε αμέσως viral.

 

Ο Marquez είχε την συνδρομή του αυστριακού θρύλου στο ice speedway, του Franky Zorn καθώς και την βοήθεια του ειδικού σε θέματα σκι, και παρουσιαστή των αγώνων Armin Assinger. Ο Franky προετοίμασε τα καρφιά για την RC213V, όπως ακριβώς και για τις μοτοσυκλέτες στο speedway δοκιμάζοντας πρώτα σε μία Fireblade, όχι για να δει την αντοχή, αλλά για να έχουν μία αντίληψη πως συμπεριφέρεται η πίστα με μια μοτοσυκλέτα που ζυγίζει πάνω από 150 κιλά και έχει δύναμη να σκάψει ακόμα και τον πάγο. Καθώς χρειάζονταν πολλές δοκιμές για να δουν πόσο ακριβώς χιόνι θα πρέπει να «πατήσουν» πάνω στην πίστα έπρεπε να χρησιμοποιήσουν κάτι που θα παίρνει πιο εύκολα μπροστά από την αγωνιστική MotoGP και θα στοιχίζει σημαντικά λιγότερο φυσικά, σε περίπτωση του παραμικρού λάθους…

Η εκκίνης της RC213V ήταν βέβαια το άλλο πρόβλημα καθώς χρειάζεται την εξωτερική μίζα, η οποία δεν γίνεται να χρησιμοποιηθεί στο ελαστικό με τα καρφιά, λόγο μειωμένης πρόσφυσης. Φαίνεται και στην σύντομη έκδοση του video που κυκλοφόρησε η Red Bull, πως έχουν το κανονικό ελαστικό στην μοτοσυκλέτα και αφού την βάλουν μπροστά με την χρήση της εξωτερικής μίζας, μετά αλλάζουν τον τροχό με εκείνον που έχει το ελαστικό με τα καρφιά.

Οι βόρειοι έχουν μεγάλη εμπειρία στην οδήγηση με καρφιά γιατί ας μην ξεχνάμε ότι φτιάχνουν μέχρι και αντίγραφα μεγάλων πιστών σε παγωμένες λίμνες και διοργανώνουν το δικό τους πρωτάθλημα, κατά περίπτωση είναι να τους ζηλεύεις για αυτή την δυνατότητα… οπότε ο μόνος λόγος της δοκιμής με το Fireblade που φαίνεται στο video της προετοιμασίας, ήταν απλά για να διαπιστώνουν την κατάσταση της πίστας, χωρίς να χρειάζεται να μετακινούν την πανάκριβη GP αγωνιστική.

Η προετοιμασία:
Τα καρφιά διαπερνούν το ελαστικό και ασφαλίζουν βιδωτά από την εξωτερική πλευρά. Στο εσωτερικό τοποθετείται σαμπρέλα, καθώς πλέον η στεγανοποίηση έχει χαθεί, ενώ γύρω από την σαμπρέλα τυλίγουν μία δεύτερη κομμένη, για να την προστατεύσουν από την κεφαλή των καρφιών. Οι παλιότεροι στο περιοδικό που έχουν δοκιμάσει την οδήγηση με καρφιά σε παγωμένες πίστες, εξυμνούν την πρόσφυση, το ίδιο είπε και ο Marquez...

Εκτός βέβαια από τα ελαστικά, καρφιά είχαν τοποθετηθεί και στις μπότες του Ισπανού για να μπορέσει να μανουβράρει την μοτοσυκλέτα, αλλά και για να σταθεί στο χιόνι που διαφορετικά θα ήταν αδύνατο με τις λείες, αγωνιστικές μπότες…

Με την προσπάθεια αυτή ο Marquez συνεχίζει την παράδοση για την Red Bull που θέλει να εγκαινιάζει τον παγκόσμιο αγώνα σκι στο διάσημο βουνό Hahnenkamm (το ένα από τα δύο που απαρτίζουν το χειμερινό θέρετρο Kitzbühel) με κάτι που κανονικά δεν θα έπρεπε να βρίσκεται εκεί… Πέρσι ήταν ο Max Verstappen με την Formula 1 που ανέβηκε την πίστα και έδωσε το έναυσμα να ξεκινήσουν οι αγώνες, φέτος το πράγμα δυσκόλεψε και από F1 ήρθαμε στα MotoGP.

Ο Marquez δήλωσε πως: «ήταν πολύ δύσκολο να ελέγξω την μοτοσυκλέτα, αλλά… νέος είμαι πρέπει να δοκιμάζω πράγματα! Στο τέλος το ευχαριστηθήκαμε γιατί έπειτα από μερικές φορές που το δοκιμάσαμε, είδαμε ότι οι δυνατότητες ήταν μεγάλες. Η πίστα είχε προετοιμαστεί πάρα πολύ καλά και η πρόσφυση ήταν πέρα από κάθε φαντασία, αρκετή ακόμη και για σούζες!»

Αυτή την ώρα έχει ήδη ολοκληρωθεί ο θρυλικός αγώνας κατάβασης - Streif - στο Hahnenkamm. Από το σημείο που σταμάτησε ο Marquez και μετά, ξεκινά η φημισμένη Mousetrap που σε κάποιο σημείο αγγίζει κατωφέρεια στο 85% και οι σκιέρ αναπτύσσουν ταχύτητα 110Km στηριζόμενοι μονάχα στα γόνατά τους… Αντίθετα ο Marquez ανέβαινε με την ίδια περίπου ταχύτητα έχοντας 1η στο κιβώτιο, κλέβοντας τις εντυπώσεις του ευρύτερο κοινού, παρόλο που είχε πιο εύκολη δουλειά από τους σκιέρ του παγκοσμίου επιπέδου...

Δείτε την.. «extended» έκδοση του video και παρακάτω τα πλάνα από τις ετοιμασίες τους!

 

 

 

 

 

 

 

Photo & Video: Red Bull Content pool 

Ετικέτες

Πέθανε ο Sam Correro, δημιουργός του Trans-America Trail - Μεγάλο δώρο στις Adventure μοτοσυκλέτες

Με παρακαταθήκη μία από τις μεγαλύτερες χωμάτινες διαδρομές μοτοσυκλέτας
Πέθανε ο Sam Correro, δημιουργός του Trans-America Trail - Μεγάλο δώρο στις Adventure μοτοσυκλέτες!
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

12/3/2026

Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το Trans-America Trail και ενέπνευσε γενιές αναβατών να διασχίσουν τις ΗΠΑ εκτός δρόμου, έφυγε από τη ζωή αφήνοντας πίσω του μια διαδρομή θρύλο και μια φιλοσοφία εξερεύνησης που άλλαξε την adventure μοτοσυκλέτα.

Ο κόσμος της adventure μοτοσυκλέτας αποχαιρετά έναν πραγματικό πρωτοπόρο. Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το θρυλικό Trans-America Trail (TAT), πέθανε αφήνοντας πίσω του μια τεράστια κληρονομιά. Δεν ήταν μόνο η προσωπική του αγάπη για την περιπέτεια που τον έκανε θρύλο, αλλά το όραμα που είχε σε μια εποχή όπου κανείς δεν φανταζόταν κάτι παρόμοιο.

Sam Correro

Το Trans-America Trail είναι σήμερα μια από τις πιο γνωστές adventure διαδρομές στον κόσμο. Πρόκειται για μια τεράστια χωμάτινη διαδρομή που επιτρέπει σε αναβάτες να διασχίσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες σχεδόν αποκλειστικά από χωματόδρομους και αγροτικές διαδρομές. Αυτό που κάνει ακόμη πιο εντυπωσιακή την ιστορία είναι ότι όταν ξεκίνησε το project, ο Correro δεν είχε καμία ομάδα υποστήριξης, καμία χρηματοδότηση και φυσικά καμία από τις σύγχρονες τεχνολογίες πλοήγησης που θεωρούμε σήμερα δεδομένες.

Από ένα προσωπικό όνειρο σε μια διαδρομή που διασχίζει μια ήπειρο

To μακρινό 1984 ο Correro εργαζόταν ως φαρμακοποιός στο Tennessee, ενώ στον ελεύθερο χρόνο του απολάμβανε να οδηγεί dual-sport μοτοσυκλέτες. Η ιδέα του ήταν αρχικά απλή, να ανακαλύψει χωμάτινες διαδρομές που θα συνέδεαν διαφορετικές πολιτείες των ΗΠΑ, ώστε να μπορεί να ταξιδεύει εκτός ασφάλτου μεγάλες αποστάσεις.

Σύντομα όμως κατάλαβε ότι η δυναμική άρχισε να μεγαλώνει. Από μια σειρά διαδρομών μεταξύ πολιτειών εξελίχθηκε σε ένα φιλόδοξο σχέδιο που θα διέσχιζε ολόκληρη τη χώρα. Η διαδρομή ξεκινούσε από την πατρίδα του στο Tennessee και κατέληγε στο Oregon, καλύπτοντας περίπου 6.000 με 8.000 χιλιόμετρα.

Το εντυπωσιακό είναι ο τρόπος με τον οποίο δημιουργήθηκε. Ο Correro χρησιμοποίησε απλούς χάρτες με χειρόγραφες σημειώσεις αφιερώνοντας τα Σαββατοκύριακα του στην εξερεύνηση δρόμων, μονοπατιών και χωματόδρομων με τη μοτοσυκλέτα του. Με τον καιρό, το δίκτυο των ενωμένων διαδρομών μεγάλωσε τόσο πολύ ώστε το Trans-America Trail επεκτάθηκε από την δυτική ακτή έως την ανατολική, ενώνοντας τον Ατλαντικό με τον Ειρηνικό Ωκεανό.

Ένα άθλος της εποχή του

Sam Correro

Σήμερα, με GPS, δορυφορικούς χάρτες, αυτόματα καταγραφικά και εφαρμογές πλοήγησης, η χαρτογράφηση μιας τέτοιας διαδρομής συνεχίζει να μη μοιάζει με εύκολο εγχείρημα, κάνοντας την υλοποίηση του μέσα στη δεκαετία του 1980 να δείχνει κάτι σχεδόν αδιανόητο, ένας πραγματικός άθλος.

Ο Correro κατέγραφε τις διαδρομές που ανακάλυπτε σε χάρτες που σχεδίαζε ο ίδιος. Αργότερα δημιούργησε αρχεία GPS και τα διέθετε μέσω της ιστοσελίδας του, μια αρκετά πρωτοποριακή ιδέα για την εποχή. Οι αναβάτες μπορούσαν έτσι να αγοράσουν τις διαδρομές και να ζήσουν τη δική τους περιπέτεια πάνω στο Trans-America Trail.

Με τα χρόνια η προσπάθεια απέκτησε περισσότερη υποστήριξη και αναγνώριση, όμως όσοι τον γνώριζαν λένε ότι αυτό δεν ήταν ποτέ ο βασικός του στόχος. Για τον Correro η ουσία βρισκόταν στην εξερεύνηση και στη χαρά της ανακάλυψης νέων διαδρομών και τόπων.

Ο άνθρωπος που οδήγησε κάθε μίλι της διαδρομής

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία της φιλοσοφίας του ήταν ότι ο ίδιος οδηγούσε προσωπικά κάθε κομμάτι της διαδρομής. Δεν βασιζόταν σε πληροφορίες τρίτων ούτε σε χάρτες. Αν ένας δρόμος εμφανιζόταν στον χάρτη, ο Correro πήγαινε εκεί και τον κατέγραφε, οδηγώντας τον ο ίδιος.

Και δεν σταμάτησε ποτέ να ενημερώνει το Trans-America Trail. Όταν ένας δρόμος έκλεινε ή άλλαζε, έβγαινε ξανά στο πεδίο για να βρει μια νέα σύνδεση. Αυτή η συνεχής ανανέωση ήταν που κράτησε τη διαδρομή ζωντανή για δεκαετίες.

Ο Correro αποσύρθηκε από το project μόλις στα 86 του χρόνια, λίγους μήνες πριν φύγει από τη ζωή. Μέχρι τότε παρέμενε ενεργός και αφοσιωμένος στην ενημέρωση των διαδρομών που δημιούργησε.

Sam Correro

Μια κληρονομιά που συνεχίζει να εμπνέει

Σήμερα το Trans-America Trail αποτελεί σημείο αναφοράς για την adventure μοτοσυκλέτα. Χιλιάδες αναβάτες από όλο τον κόσμο ταξιδεύουν κάθε χρόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες για να το διασχίσουν.

Η επιτυχία του ενέπνευσε και άλλες παρόμοιες καταγραφές, όπως τo Backcountry Discovery Routes (BDR) και το πιο γνωστό σε εμάς Trans-Euro Trail (ΤΕΤ), το οποίο διασχίζει σχεδόν όλη τη Γηραιά Ήπειρο στηριζόμενο στην προσφορά εθελοντών ανά κράτος. Όλα αυτά ακολουθούν μια αντίστοιχη φιλοσοφία με αυτή που προώθησε από τα 80’s ο Correro, μεγάλες off-road διαδρομές που αποκαλύπτουν την άγρια πλευρά μιας χώρας.