Paolo Magri: Ανοιχτή επιστολή στον Πρωθυπουργό της Ιταλίας

Στόχος να διασφαλιστεί το οικονομικό μέλλον της Ιταλίας
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

13/4/2020

Η πορεία της Ιταλίας σε ό,τι αφορά τον κορωνοϊό αποτελεί σημείο αναφορά για την Ε.Ε. και με βάση αυτή, οι υπόλοιπες χώρες παίρνουν τα ανάλογα προληπτικά μετρά για τη μείωση της διασποράς του Covid-19. Η πανδημία έχει επηρεάσει σε τεράστιο βαθμό ολόκληρο το πλανήτη και όσο περνούν οι μέρες, οι επιπτώσεις της κατάστασης στην οικονομία της γίνονται όλο και πιο ξεκάθαρες. Ο πρόεδρος του ANCMA, του αντίστοιχου Συνδέσμου Εισαγωγέων Αντιπροσώπων Αυτοκινήτου στην Ιταλία, Paolo Magri, έστειλε μια ανοιχτή επιστολή στον Πρωθυπουργό Giuseppe Conte, σε μια προσπάθεια να σωθεί η αγορά της μοτοσυκλέτας το 2020. Ο Magri τονίζει στον Πρωθυπουργό ότι οφείλει να επανεξετάσει όλες τις επιλογές του και να ξανανοίξει τις αντιπροσωπείες μοτοσυκλετών, καθώς και να γίνει η επανεκκίνηση της παραγωγής των εργοστασίων το συντομότερο δυνατόν – όταν φυσικά κάτι τέτοιο θα δεν θα θέτει σε κίνδυνο τη ζωή των εργαζομένων – αφού μόνο έτσι θα μετριαστεί κάπως η ζημιά που έχει ήδη προκληθεί στην αγορά. Όπως τονίζεται στην επιστολή που ακολουθεί, η αλήθεια είναι ότι οι πωλήσεις μοτοσυκλέτας (και δίκυκλων γενικότερα) πάντοτε επηρεάζονταν απ’ την εποχή και για αυτό θα είναι αδύνατη η ανάκαμψη των πωλήσεων το φθινόπωρο ή το χειμώνα που η πανδημία – ελπίζουμε – θα έχει κοπάσει. Ακολουθεί η επιστολή του Paolo Magri:

“Αγαπητέ Πρωθυπουργέ,

Σε αυτή τη περίοδο ευρείας ανησυχίας στην οποία διανύουμε όλοι μας έχουμε την ευθύνη και την ικανότητα να θέσουμε το συμφέρον της κοινωνίας πάνω απ’ το ατομικό. Ακόμη διαθέτουμε την θέληση, που πάντοτε χαρακτήριζε τη χώρα μας ακόμη και στις πιο δύσκολες περιόδους της Ιστορίας της,  να διασφαλίσουμε ότι ο τομέας της βιομηχανίας μας – συγκεκριμένα των δίκυκλων είτε έχουν πετάλια είτε όχι και όλες τις εταιρείες που παράγουν τα διάφορα εξαρτήματά τους – δεν θα ξεχαστεί από το κράτος.

Η Ιταλία έχει ηγετική θέση στην Ευρώπη σε ό,τι αφορά τις μοτοσυκλέτες (οι 320.000 μονάδες που παράγονται αναλογούν στο 45% της παραγωγής της Ευρώπης), τα ποδήλατα (η Ιταλία ήταν ο πρώτος εξαγωγέας ποδηλάτων στην Ευρώπη και με 2.600.000 μονάδες καταλαμβάνουμε το 18% της παραγωγής της Ευρώπης) και παράλληλα έχουμε την μεγαλύτερη πίστα στη Γηραιά Ήπειρο και οκτώ εκατομμύρια αναβάτες. Ο τζίρος των ιταλικών εταιρειών μοτοσυκλέτας και ποδηλάτων φτάνει τα πέντε δισεκατομμύρια ευρώ και απασχολεί 60.000 υπαλλήλους.

Είμαι πολύ χαρούμενος που οι λόγοι που περιγράφω και μας κρατούν ξύπνιους τα βράδια, μας ενθαρρύνουν παράλληλα να απευθυνθούμε σε εσάς.

Η αγορά του ποδήλατου και της μοτοσυκλέτας επηρεάζεται απ’ την εποχή: Οι περισσότερες πωλήσεις σημειώνονται κατά την άνοιξη και το καλοκαίρι. Το κλείσιμο των εργοστασίων, λόγω της πανδημίας, συμπίπτει με την έναρξη της σεζόν και σε αντίθεση με άλλου είδους βιομηχανίες δεν θα έχει τη δυνατότητα να ανακάμψει απ’ τις πωλήσεις του φθινόπωρου/χειμώνα όταν θεωρητικά θα έχουμε επιστρέψει σε κανονικούς ρυθμούς. Εκείνη την περίοδο θα είμαστε εκτός σεζόν, με αποτέλεσμα να μην σημειωθούν οι απαραίτητες πωλήσεις και οι επιπτώσεις θα είναι μεγάλες και θα επηρεάσουν κατά πολύ τη μοτοσυκλετιστική βιομηχανία. Το δίκτυο όλων των ιταλικών εταιρειών μοτοσυκλέτας αποτελείται από 5.000 καταστήματα στην Ιταλία, τα οποία είναι μικρές επιχειρήσεις συνήθως οικογενειακές, που δεν διαθέτουν την οικονομική δυνατότητα να επιβιώσουν για μεγάλο διάστημα υπό αυτές τις συνθήκες.

Για αυτό το λόγο όλες οι εταιρείες του συνδέσμου περιμένουν – μόλις δοθεί το πράσινο φως απ’ το Εθνικό Σύστημα Υγείας –  να επιστρέψουμε στους κανονικούς μας ρυθμούς.

Επιτρέψτε μου να τονίσω ότι η χρήση δίκυκλων οχημάτων προσφέρει τη δυνατότητα της ατομικής μετακίνησης που συμμορφώνεται πλήρως με την κοινωνική αποστασιοποίηση, διασφαλίζει την περιβαλλοντική βιωσιμότητα και – στην περίπτωση που είναι ποδήλατο – βελτιώνει αποδεδειγμένα τον μεταβολισμό και το ανοσοποιητικό σύστημα.

Τέλος θα ήθελα να επισημάνω το ρόλο που έπαιζαν πάντοτε τα δίκυκλα στη τομέα της μετακίνησης: μειώνουν το χρόνο μετακίνησης, καταλαμβάνουν λιγότερο χώρο στάθμευσης, μειώνουν την κυκλοφορία, μειώνουν τα επίπεδα των ρύπων και έχουν χαμηλό κόστος χρήσης. Αυτά τα χαρακτηριστικά αποκρίνονται πλήρως στις μεγάλες προκλήσεις που αντιμετωπίζει η σύγχρονη βιομηχανία και κάνουν τον τομέα των δίκυκλων, τις ηγετικές εταιρείες και τους πολλούς άνδρες και γυναίκες που εργάζονται σε αυτόν, να είναι απαραίτητοι για το οικονομικό μέλλον της χώρας μας.

Ευχαριστώ πολύ για την προσοχή σας και για το έργο σας,

Paolo Magri”

QJMOTOR IMBROS 2026, μέρος 2ο - Ο Κωνσταντίνος Μητσάκης έφτασε στο Τσανάκκαλε

Διέσχισε την μακρύτερη κρεμαστή γέφυρα στον κόσμο και είδε τον Δούρειο Ίππο από την ταινία Τροία
cover
Από τον

Παύλο Καρατζά

12/1/2026

Ο Κωνσταντίνος Μητσάκης πέρασε 16 ώρες πάνω στην σέλα του QJMOTOR FORT 350 EVO για να φτάσει από την Αθήνα στην πόλη Κεσσάνη της γειτονικής Τουρκίας. Στην συνέχεια συνάντησε την πόλη Τσανάκκαλε (πρώην Δαρδανέλια) και διέσχισε την μακρύτερη κρεμαστή γέφυρα στον κόσμο με μήκος 2.023 μέτρα. Έπειτα είδε από κοντά τον Δούρειο Ίππο που έχουμε παρακολουθήσει στην ταινία Τροία και στην συνέχεια έφτασε στο πορθμείο Kabatepe, εκεί που τελειώνει το δεύτερο μέρος του ταξιδιωτικού του.

Αθήνα – Κήποι σε 16 ώρες: Η πρώτη ανταπόκριση

QJMOTOR

Το ταξίδι του Κωνσταντίνου Μητσάκη με το FORT 350 EVO ξεκίνησε από την Αθήνα με προορισμό την Τουρκία, σε μια διαδρομή που από «εύκολη» στα χαρτιά μετατράπηκε σε δοκιμασία αντοχής, λόγω καθυστερήσεων και κυκλοφοριακών αποκλεισμών. Ακολουθεί η πρώτη ανταπόκριση, από τα ελληνοτουρκικά σύνορα έως την Τσανάκκαλε, με το πέρασμα της γέφυρας Τσανάκκαλε 1915 και τη συνέχεια προς Ίμβρο, όπως τα κατέγραψε ο ίδιος ο ταξιδευτής.

«Υπό φυσιολογικές συνθήκες, το ταξίδι από την Αθήνα ως το συνοριακό φυλάκιο των Κήπων (Τουρκία) είναι μια χαλαρή διαδρομή 850 χλμ., που τη διατρέχει κανείς σε περίπου 9 ώρες. Όμως, όταν καλείσαι να αντιμετωπίσεις καθοδόν αγροτικά μπλόκα, έντονη αστυνομική παρουσία και αδιαλλαξία, κλείσιμο εθνικών οδών και μποτιλιαρισμένες παρακαμπτήριες, τότε λογικό είναι να χρειαστείς πάνω από 13 ώρες για να βρεθείς μπροστά στη συνοριακή μπάρα...

QJMOTOR

Το ταξίδι με το ασημί QJMOTOR FORT 350 EVO μέχρι τα ελληνοτουρκικά σύνορα εξελίχθηκε σε μια απρόβλεπτη περιπέτεια δρόμου, με αρκετή ταλαιπωρία, καθυστερήσεις και άγχος -σε καμία πάντως περίπτωση δεν αγανάκτησα με τους αγρότες και τον αγώνα τους. Και το κερασάκι στην τούρτα; Στα σύνορα με περίμενε ένα κομβόι σταματημένων αυτοκινήτων που έφτανε τα 3 χλμ.! Τι ώρα έφτασα στο ξενοδοχείο μου στην παραμεθόρια πόλη Keşan; Νομίζω πως ήταν 23:45, μόλις 16 ώρες αφότου είχα αποχαιρετήσει την Αθήνα…

Το επόμενο πρωινό, κάτω από τη σκέπη ενός κατάμαυρου, μελαγχολικού ουρανού, χάραξα πορεία για την πόλη Τσανάκκαλε (120 χλμ.), που απλώνεται στην ασιατική ακτή των Στενών των Δαρδανελίων (του Ελλήσποντου των αρχαίων Ελλήνων). Το προγενέστερο όνομα της Çanakkale ήταν Δαρδανέλια και είχε δοθεί από τους Έλληνες λόγω της γειτνίασής της με την αρχαία πόλη Δάρδανο (ή Δαρδανία)…

QJMOTOR

Και φυσικά, highlight της διαδρομής αποτέλεσε το πέρασμα της κρεμαστής γέφυρας Çanakkale 1915 Köprüsü, της μακρύτερης κρεμαστής γέφυρας στον κόσμο. Είναι η πρώτη γέφυρα που κατασκευάστηκε πάνω από τα Στενά των Δαρδανελίων και συνδέει πλέον την Ευρώπη με την Ασία…

Αδυνατώντας να αντισταθώ στον πειρασμό μιας φωτογραφίας πάνω στην κρεμαστή γέφυρα, ακινητοποίησα το ασημί FORT 350 EVO στο μέσο περίπου της εντυπωσιακής Çanakkale 1915 Köprüsü και «οργίασα» φωτογραφικά. Όμως, στο τελείωμα της γέφυρας με περίμενε η αστυνομία και, με συνοπτικές διαδικασίες, μου δόθηκε πρόστιμο για την παράβαση που είχα διαπράξει. Λίγο ακριβές μού στοίχισαν τελικά (18 ευρώ) οι φωτογραφίες της γέφυρας…

QJMOTOR

Στην Çanakkale πραγματοποίησα μια σύντομη στάση για να ποζάρω με το σκούτερ μπροστά στο τεράστιο ομοίωμα του Δούρειου Ίππου που δέσποζε στον χώρο της προκυμαίας. Πρόκειται για μια ξύλινη κατασκευή που χρησιμοποιήθηκε το 2004 για τις ανάγκες της κινηματογραφικής υπερπαραγωγής «Τροία». Μετά την ολοκλήρωση των γυρισμάτων, η εταιρεία παραγωγής δώρισε τον κινηματογραφικό Δούρειο Ίππο στην πόλη…

Από το λιμάνι της Çanakkale, ένα πλοιάριο με μετέφερε πίσω, ξανά, στις ευρωπαϊκές ακτές των Δαρδανελίων (Eceabat). Οδηγώντας κατόπιν για περίπου 10 χλμ., προσέγγισα, στις ακτές του Αιγαίου, το πορθμείο Kabatepe, όπου και επιβιβάστηκα στο πλοίο με προορισμό το νησί της Ίμβρου (Gökçeada)…»