Περιορισμός κυκλοφορίας: Επιτρέπεται το δικάβαλο στις μοτοσυκλέτες!

Αρκεί να συντρέχει σοβαρός λόγος
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

30/3/2020

Τα πρόσφατα μέτρα που πήρε η πολιτεία, σχετικά με τον περιορισμό της κυκλοφορίας προκειμένου να εμποδιστεί η εξάπλωση του κορωνοϊού, συμπεριλαμβάνουν και τον περιορισμό των ατόμων που επιβαίνουν σε ένα όχημα, σε μόλις δύο (τον οδηγό και έναν επιβάτη). Προφανώς η συγκεκριμένη διάταξη καταρτίστηκε με γνώμονα τα αυτοκίνητα, με τις απαραίτητες εξαιρέσεις σε περίπτωση παιδιών κ.τ.λ., αλλά εύλογα δημιουργήθηκε το ερώτημα, τι γίνεται με την περίπτωση των μοτοσυκλετών και αν επιτρέπεται η μεταφορά συνεπιβάτη.

Τα μεγάλο πλήθος αντίστοιχων ερωτημάτων που είχαμε από τους αναγνώστες μας, μαρτυρούν ότι σε αυτή την περίπτωση η κυβέρνηση και οι νομοθέτες όφειλαν μια διευκρίνιση σε ότι αφορά όσους οδηγούμε μοτοσυκλέτες. Να πούμε εδώ ότι "αυθαίρετα" συμπεράσματα του στιλ "εφόσον οι μοτοσυκλετιστές της ΔΙΑΣ κυκλοφορούν δικάβαλοι, άρα θα επιτρέπεται και στις υπόλοιπες μοτοσυκλέτες, προφανώς και είναι λάθος. Πρόκειται για ειδική κατηγορία σωμάτων ασφαλείας που δεν υπόκειται σε περιορισμούς λόγω της φύσης της υπηρεσίας, όπως συμβαίνει με τις υγειονομικές υπηρεσίες κ.α.

Διαφορετικά, κάποιος θα μπορούσε να πει ότι αφού στα ασθενοφόρα επιβαίνουν παραπάνω από δύο άτομα όταν μεταφέρουν ασθενή, ή στα περιπολικά όταν γίνεται μια μεταφορά συλληφθέντα, άρα μπορούμε και στα αυτοκίνητα να μπαίνουμε πάνω από δύο άτομα. Προφανώς και δεν ισχύει κάτι τέτοιο!

Παρ' όλα αυτά, και μετά από επικοινωνία που είχαμε με την Ελληνική Αστυνομία που έχει επιφορτιστεί με το καθήκον του ελέγχου για την εφαρμογή του μέτρου, μας ενημέρωσαν ότι επιτρέπεται η μεταφορά συνεπιβάτη πάνω στο δίκυκλο, με την αυτονόητη επισήμανση φυσικά ότι αυτό θα πρέπει να γίνεται μόνο εφόσον κρίνεται απολύτως απαραίτητο.

Να συμπληρώσουμε εμείς με τη σειρά μας ότι καλό θα είναι αυτό το "απολύτως απαραίτητο" να μην το λαμβάνουμε υπόψη μας μόνο ως μια τυπική παρότρυνση. Είναι μια ουσιαστική και αναγκαία συνθήκη, έστω και αν –επίσης αυτονόητο…- τόσο ο αναβάτης όσο και ο συνεπιβάτης φορούν τον προστατευτικό, μοτοσυκλετιστικό εξοπλισμό. Επίσης, ο συνεπιβάτης θα πρέπει να φέρει κι αυτός την ειδική βεβαίωση για τους λόγους μετακίνησης, όπως εάν θα κινούνταν μόνος του αυτόνομα.

 

Ισπανία: 4 πίστες στην ίδια έκταση - Στην Almería δημιουργείται η μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη

Όσες πίστες δεν έχουμε συνολικά στη χώρα μας, τις έχει η Ισπανία σε μία πόλη
almeria
Από τον

Παύλο Καρατζά

7/5/2026

Δεν γίνεται να είσαι μοτοσυκλετιστής στην Ελλάδα και να μη “ζηλεύεις” όταν μαθαίνεις πως ο ιδιοκτήτης της πίστας Almería κατασκευάζει δύο νέες πίστες στον ίδιο χώρο!

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Μισή ώρα έξω από την πόλη της Αλμερίας συνορεύουν δύο πίστες, της Αλμερίας και της Ανδαλουσίας. Οι δύο πίστες είναι κυριολεκτικά η μία δίπλα στην άλλη και μπορούν κάλλιστα να ενωθούν σε μία, αποτελώντας έτσι τη μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη!

Στο εσωτερικό λοιπόν της πίστας της Αλμερίας, δημιουργούνται δύο νέες πίστες, κάτι που σημαίνει πως υπάρχουν πολλές επιλογές για τη διαμόρφωσή της κάθε φορά, ενώ με τον τρόπο αυτόν μπορούν να διεξάγονται τρία track days ταυτόχρονα στον ίδιο χώρο.

maps

Μάλιστα ο ιδιοκτήτης της πίστας, είναι εκείνος που κατασκεύασε πέρυσι την πιο καινούργια πίστα στην Ευρώπη που βρίσκεται στην Σεβίλλη και το MOTO δοκίμασε εκεί τη νέα Ducati Panigale V2 S. Δεν χρειάζεται καν να αναφέρουμε και στις πίστες Portimao, Βαρκελώνης κ.λπ. που είναι μερικές ώρες πιο μακριά και δίνουν στον αναβάτη πολλές επιλογές για την προπόνησή του.

Οι πίστες αυτές δημιουργούνται από ιδιωτικές επιχειρήσεις και είναι κερδοφόρες, αφού υποστηρίζονται από ιδιώτες που συμμετέχουν μαζικά σε track days αλλά και από εταιρείες που νοικιάζουν τις πίστες είτε για δοκιμές, είτε για παρουσιάσεις.

Σίγουρα σας γεννιέται το ερώτημα, “γιατί αυτό δεν γίνεται και στην Ελλάδα”, με την απάντηση να βρίσκεται σε εμάς τους μοτοσυκλετιστές. Στη χώρα μας ένα μεγάλο ποσοστό έχει στην κατοχή του μία μοτοσυκλέτα, όμως ελάχιστοι είναι εκείνοι που θα δαπανήσουν χρόνο και χρήματα, ώστε να πάνε σε μία σχολή οδήγησης και να μάθουν να οδηγούν σωστά, θα έχουν (και θα φορούν) όλον τον μοτοσυκλετιστικό εξοπλισμό τους και θα μπουν σε μία από τις δύο πίστες που έχουμε (Μέγαρα και Σέρρες) για να εξερευνήσουν και να εξελίξουν τα οδηγικά τους όρια. Δηλαδή ενώ έχουμε μοτοσυκλετιστές, μας λείπει η μοτοσυκλετιστική κουλτούρα.

Οι άνθρωποι που έχουν τα χρήματα να κάνουν μία επένδυση σε πίστα στη χώρα μας, βλέποντας πως μόλις 150 άτομα συμμετέχουν στα trackdays που γίνονται περίπου μία φορά τον μήνα – με το μεγαλύτερο ποσοστό να είναι οι ίδιοι – πολύ δύσκολα θα ρισκάρουν τα εκατομμύριά τους για ένα σχέδιο που μάλλον θα αποτύχει. Την ίδια στιγμή και οι αναβάτες (μιλάμε για Αθήνα που μένει το μεγαλύτερο ποσοστό) δεν έχουν άλλη επιλογή από τα Μέγαρα – όχι και ό,τι καλύτερο για μεγάλες μοτοσυκλέτες υψηλής απόδοσης – ενώ η πίστα των Σερρών είναι αρκετά μακριά και έτσι έχουμε έναν φαύλο κύκλο που δεν τελειώνει ποτέ.

Για να γίνει μια τέτοια επένδυση στην Ελλάδα θα πρέπει να στηριχτεί με πελατολόγιο από το εξωτερικό, δηλαδή να προωθηθεί για διεθνείς αγώνες, track days ξένων διοργανωτών, παρουσιάσεις νέων μοντέλων και άλλες τέτοιες εκδηλώσεις που έχουν πολλά να ωφεληθούν από το κλίμα της χώρας μας - δεν είναι καθόλου τυχαίο που οι περισσότερες αποστολές για νέα μοντέλα που πηγαίνουμε είναι στην Ισπανία και στην Ιταλία.