Πωλείται η τελευταία νικηφόρα Norton του Barry Sheene

Προετοιμασμένη από τον βελτιωτή Fred Walmsley
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

3/10/2022

Στη φθινοπωρινή δημοπρασία του Stafford, από τον οίκο Bonhams, πωλείται η τελευταία νικηφόρα FWD Manx Norton 500 του θρυλικού Βρετανού αγωνιζόμενου και δυο φορές Παγκόσμιου Πρωταθλητή στα 500 κ.εκ., Barry Sheene.

Λίγο πριν πεθάνει από καρκίνο, ο Barry Sheene είχε οδηγήσει τη συγκεκριμένη μοτοσυκλέτα που είχε εξελίξει ο Fred Walmsley, παίρνοντας μαζί της τη νίκη στον τελευταίο αγώνα του, στο Goodwood Revival Meeting του 2002.

Ο Sheene, που είχε κερδίσει δυο Παγκόσμιους Τίτλους στα 500 κ.εκ. το 1976 και το 1977, είχε αποσυρθεί από την αγωνιστική δράση μοτοσυκλέτας στα τέλη της σεζόν του 1984. Στη συνέχεια, ασχολήθηκε με άλλες μορφές αγώνων, συμμετέχοντας με φορτηγά, και touring cars, πριν μεταναστεύσει στην Αυστραλία στα τέλη της δεκαετίας του 1980, αναζητώντας στο θερμότερο κλίμα εκεί, λύση στο πρόβλημα της αρθρίτιδας που τον ταλαιπωρούσε. Ένα πρόβλημα που του είχαν προκαλέσει οι πολλοί τραυματισμοί στους αγώνες.

Από τα τέλη της δεκαετίας του 1990, ο Sheene ξεκίνησε να αγωνίζεται σε αγώνες κλασικών μοτοσυκλετών, συμμετέχοντας σε event στο Phillip Island, στο Donington Park, το Scarborough και στο Goodwood. Το 2002 οδήγησε για τελευταία φορά σε ανάλογο κλασικό αγώνα στο βρετανικό event Goodwood Revival Meeting, τον Σεπτέμβριο, κερδίζοντας τον αγώνα με μια Manx Norton προετοιμασμένη από τον φίλο του και γνωστό βελτιωτή, Fred Walmsley.

Συγκεκριμένα, ο Sheene είχε τερματίσει δεύτερος το Σάββατο στο Lennox Cup, για να πάρει τη νίκη την Κυριακή, παίρνοντας έτσι και τη συνολική νίκη.

Ο Barry Sheene πέθανε το 2003 στην Αυστραλία, σε ηλικία μόλις 52 ετών, ενώ το Lennox Cup μετονομάστηκε σε Barry Sheene Memorial Trophy προς τιμήν του.

Η μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας έχει να χρησιμοποιηθεί κάποια χρόνια, και απαιτεί μηχανολογική εργασία πριν την οδηγήσει ο επόμενος ιδιοκτήτης της.

Η FW02 (FW εκ του Fred Walmsley) φέρει διαφοροποιήσεις από τη μορφή στην οποία την οδήγησε το 2002 ο Barry Sheene, τόσο σε κινητήρα, όσο και σε μπροστινό τροχό, πιρούνι, κιβώτιο, ψαλίδι και λεβιέδες.

Στην δημοπρασία περιλαμβάνεται και ένα αγωνιστικό φαίρινγκ, το οποίο φέρει το όνομα του Wayne Gardner, με τον πρώην Παγκόσμιο Πρωταθλητή να έχει αγωνιστεί κι αυτός με τη συγκεκριμένη μοτοσυκλέτα στο Goodwood Revival του 2003, αποτίνοντας φόρο τιμής στον Sheene.

Η μοτοσυκλέτα αναμένεται να πωληθεί μεταξύ 55.000 και 75.000 βρετανικών λιρών.

Ισπανία: 4 πίστες στην ίδια έκταση - Στην Almería δημιουργείται η μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη

Όσες πίστες δεν έχουμε συνολικά στη χώρα μας, τις έχει η Ισπανία σε μία πόλη
almeria
Από τον

Παύλο Καρατζά

7/5/2026

Δεν γίνεται να είσαι μοτοσυκλετιστής στην Ελλάδα και να μη “ζηλεύεις” όταν μαθαίνεις πως ο ιδιοκτήτης της πίστας Almería κατασκευάζει δύο νέες πίστες στον ίδιο χώρο!

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Μισή ώρα έξω από την πόλη της Αλμερίας συνορεύουν δύο πίστες, της Αλμερίας και της Ανδαλουσίας. Οι δύο πίστες είναι κυριολεκτικά η μία δίπλα στην άλλη και μπορούν κάλλιστα να ενωθούν σε μία, αποτελώντας έτσι τη μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη!

Στο εσωτερικό λοιπόν της πίστας της Αλμερίας, δημιουργούνται δύο νέες πίστες, κάτι που σημαίνει πως υπάρχουν πολλές επιλογές για τη διαμόρφωσή της κάθε φορά, ενώ με τον τρόπο αυτόν μπορούν να διεξάγονται τρία track days ταυτόχρονα στον ίδιο χώρο.

maps

Μάλιστα ο ιδιοκτήτης της πίστας, είναι εκείνος που κατασκεύασε πέρυσι την πιο καινούργια πίστα στην Ευρώπη που βρίσκεται στην Σεβίλλη και το MOTO δοκίμασε εκεί τη νέα Ducati Panigale V2 S. Δεν χρειάζεται καν να αναφέρουμε και στις πίστες Portimao, Βαρκελώνης κ.λπ. που είναι μερικές ώρες πιο μακριά και δίνουν στον αναβάτη πολλές επιλογές για την προπόνησή του.

Οι πίστες αυτές δημιουργούνται από ιδιωτικές επιχειρήσεις και είναι κερδοφόρες, αφού υποστηρίζονται από ιδιώτες που συμμετέχουν μαζικά σε track days αλλά και από εταιρείες που νοικιάζουν τις πίστες είτε για δοκιμές, είτε για παρουσιάσεις.

Σίγουρα σας γεννιέται το ερώτημα, “γιατί αυτό δεν γίνεται και στην Ελλάδα”, με την απάντηση να βρίσκεται σε εμάς τους μοτοσυκλετιστές. Στη χώρα μας ένα μεγάλο ποσοστό έχει στην κατοχή του μία μοτοσυκλέτα, όμως ελάχιστοι είναι εκείνοι που θα δαπανήσουν χρόνο και χρήματα, ώστε να πάνε σε μία σχολή οδήγησης και να μάθουν να οδηγούν σωστά, θα έχουν (και θα φορούν) όλον τον μοτοσυκλετιστικό εξοπλισμό τους και θα μπουν σε μία από τις δύο πίστες που έχουμε (Μέγαρα και Σέρρες) για να εξερευνήσουν και να εξελίξουν τα οδηγικά τους όρια. Δηλαδή ενώ έχουμε μοτοσυκλετιστές, μας λείπει η μοτοσυκλετιστική κουλτούρα.

Οι άνθρωποι που έχουν τα χρήματα να κάνουν μία επένδυση σε πίστα στη χώρα μας, βλέποντας πως μόλις 150 άτομα συμμετέχουν στα trackdays που γίνονται περίπου μία φορά τον μήνα – με το μεγαλύτερο ποσοστό να είναι οι ίδιοι – πολύ δύσκολα θα ρισκάρουν τα εκατομμύριά τους για ένα σχέδιο που μάλλον θα αποτύχει. Την ίδια στιγμή και οι αναβάτες (μιλάμε για Αθήνα που μένει το μεγαλύτερο ποσοστό) δεν έχουν άλλη επιλογή από τα Μέγαρα – όχι και ό,τι καλύτερο για μεγάλες μοτοσυκλέτες υψηλής απόδοσης – ενώ η πίστα των Σερρών είναι αρκετά μακριά και έτσι έχουμε έναν φαύλο κύκλο που δεν τελειώνει ποτέ.

Για να γίνει μια τέτοια επένδυση στην Ελλάδα θα πρέπει να στηριχτεί με πελατολόγιο από το εξωτερικό, δηλαδή να προωθηθεί για διεθνείς αγώνες, track days ξένων διοργανωτών, παρουσιάσεις νέων μοντέλων και άλλες τέτοιες εκδηλώσεις που έχουν πολλά να ωφεληθούν από το κλίμα της χώρας μας - δεν είναι καθόλου τυχαίο που οι περισσότερες αποστολές για νέα μοντέλα που πηγαίνουμε είναι στην Ισπανία και στην Ιταλία.