Ρεπορτάζ: CityART – Καλύτερος και ασφαλέστερος αναβάτης σε έξι ώρες. Κι όμως γίνεται!

Επισκεφθήκαμε την πίστα καρτ Μεγάρων για να παρακολουθήσουμε τη σχολή οδήγησης μοτοσυκλέτας City’s ART.
City's ART
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

28/5/2025

To City’s ART είναι μια παρουσίαση με απλό και κατανοητό τρόπο των βασικών αρχών οδήγησης μιας μοτοσυκλέτας/scooter, με θεωρητικό και πρακτικό σκέλος μέσω της μεθοδολογίας και της τεχνικής κατάρτισης που διδάσκει το California Superbike School τα τελευταία 41 χρόνια σε όλο το κόσμο. Το επισκεφτήκαμε και είδαμε και εμείς στην πράξη όλα τα οφέλη που μπορεί να αποκομίσει κανείς από την παρακολούθησή του και να γίνει συνολικά καλύτερος αναβάτης -και ασφαλέστερος για τον ίδιο και τους άλλους- σε μόλις μισή μέρα!

Λίγο μετά την έξοδο της εθνικής προς Πάχη/Μέγαρα υπάρχει άνθρωπος της διοργάνωσης με διακριτικά και σημαία για να κατευθύνει τους συμμετέχοντες προς την πίστα, κάτι που κάνει πολύ εύκολη την εύρεση της για όσους δεν την έχουν επισκεφτεί ποτέ -πολύ σημαντικό αφού πολλοί από εκείνους που το παρακολουθούν είναι αρχάριοι και κάνουν το σωστό βήμα, τη σωστή στιγμή, τώρα δηλαδή που είναι η αρχή της σχέσης τους με τους δύο τροχούς. 

Μέχρι να συγκεντρωθούν οι ενδιαφερόμενοι αναβάτες και μοτοσυκλέτες και όσο εμείς απολαμβάναμε έναν καφέ στο κυλικείο της πίστας, οι άνθρωποι της διοργάνωσης ελέγχουν τις μοτοσυκλέτες και καλύπτουν τόσο καθρέπτες όσο και όργανα για να ελαχιστοποιήσουν τις αποσπάσεις κατά τις οδηγικές μας ασκήσεις ενώ παράλληλα αριθμούν τις μοτοσυκλέτες και τις χωρίζουν σε δύο χρωματικά γκρουπ.

City's ART

Ξεκινάμε με τις απαραίτητες συστάσεις με τους εκπαιδευτές και έναν πρόλογο για τις καταβολές του προγράμματος -δομήθηκε ύστερα από αίτημα του υπουργείου αμύνης των ΗΠΑ, προς το California Superbike School με στόχο την μείωση των μοτοσυκλετιστικών ατυχημάτων των στελεχών των ενόπλων δυνάμεων- πριν γίνει εμφατικά η απαραίτητη ενημέρωση για τους κανόνες ασφαλείας που εξασφαλίζουν την ακεραιότητα όλων μας και διέπουν όλη την ημερίδα κατά την διάρκεια της παρουσίας μας εντός της πίστας. Ενημερωνόμαστε και για την λογική του συστήματος σημαιών που είναι το μέσο επικοινωνίας των ανθρώπων της διοργάνωσης με τους αναβάτες.

Ακολουθεί “συζήτηση” καθώς ο κύριος εκπαιδευτής μας, Σπύρος Κούτρας, έχοντας πολυετή εμπειρία από την διοργάνωση και διεξαγωγή του California Superbike School σε Ελλάδα και εξωτερικό μας παρασύρει σε έναν διάλογο, όπου βήμα-βήμα εντοπίζουμε μαζί τα προβλήματα και τις ανασφάλειες μας, γύρω από τη μοτοσυκλέτα και την οδήγησή της και τα αποδομούμε θεωρητικά θέτοντας τους επί μέρους στόχους μας πριν βγούμε στην πίστα.

City's ART

Μέσα από μία αλληλουχία ασκήσεων στην πίστα με συγκεκριμένους κάθε φορά περιορισμούς και στην συνέχεια θεωρητικών αναλύσεων των “προβλημάτων ” και ”δυσκολιών” που εντοπίζουμε κατά την εκτέλεση τους, ακολουθείται η αντίστροφη διαδικασία, επίλυσης και βηματικής δόμησης, της ορθής πλέον διαδικασίας οδήγησης της μοτοσυκλέτας δοκιμάζοντας, κατακτώντας και συγχρονίζοντας τις δεξιότητές που απαιτούνται για να διαπραγματευτούμε οποιαδήποτε στροφή μέσα στο ασφαλές περιβάλλον της πίστας με την καθοδήγηση των εκπαιδευτών που επισημαίνουν τα λάθη και μας παροτρύνουν να εφαρμόσουμε τις τεχνικές που μόλις διδαχθήκαμε.

Η επισήμανση των λαθών μας είναι μόνο η αρχή καθώς οι εκπαιδευτές δεν επικεντρώνονται τόσο εκεί αλλά μας κατευθύνουν με προτάσεις καλύτερης προσέγγισης των σκελών που δυσκολεύουν τον καθένα ατομικά. Είχαμε τον χρόνο έτσι να δουλέψουμε προς μια πιο ουδέτερη στάση πάνω στη μοτοσυκλέτα, τόσο συγχρονίζοντας, όσο και ελαχιστοποιώντας την κίνηση του σώματος μαζί και την "ταραχή" που αυτή δημιουργεί στο πίσω μέρος της. Γιατί το περισσότερο δεν είναι πάντα καλύτερο.

Το εκπαιδευτικό πρόγραμμα του City’s ART ολοκληρώνεται σε μισή ημέρα με διάρκεια τις περίπου 5:30 ώρες. Αποχωρούμε λοιπόν το μεσημέρι από τα Μέγαρα με περισσότερη αυτοπεποίθηση και ασφάλεια έχοντας ενσωματώσει και συγχρονίσει τα στοιχεία που μας δίνουν πραγματικό έλεγχο της μοτοσυκλέτας: έλεγχο γκαζιού, αλλαγή κατεύθυνσης, επιλογή γραμμής, στάση σώματος, τοποθέτηση μοτοσυκλέτας στην επιθυμητή γραμμή και αποφυγή εμποδίου.

Η σχολή οδήγησης City’s ART είναι ένα πολύτιμο εφόδιο τόσο για νέους όσο και έμπειρους οδηγούς που επιθυμούν να θέσουν μια σωστή βάση στην τεχνική και λογική οδήγησης της μοτοσυκλέτας τους με μοναδικό προαπαιτούμενο ένα ανοιχτό μυαλό, πράγμα που όπως φάνηκε κατά την διάρκεια της εμπειρίας στο μικρό group αναβατών μας, δυστυχώς δεν είναι πάντα δεδομένο. Είναι ήδη πραγματικά δύσκολο για τους έμπειρους αναβάτες να αποβάλουν λάθη και τεχνικές που έχουν αποκρυσταλλώσει, πολλές φορές στην διάρκεια δεκαετιών. Ακόμα πιο δύσκολο όταν αντί να υπάρχει διάθεση αξιολόγησης των επισημάνσεων και προσπάθεια να αποβάλουμε τα λάθη αυτά, επιλέγουμε να κρυφτούμε πίσω από το δάχτυλο, την μοτοσυκλέτα ή/και την πίστα.

Tο επόμενο σχολείο είναι 21 Ιουνίου Σάββατο, στη πίστα kart Μεγάρων. Περισσότερες πληροφορίες και προγραμματισμένα σχολεία μπορείτε να βρείτε στο Site, Instagram και Facebook του City’s ART ή να επικοινωνήσετε απευθείας μέσω e-mail.

Γερμανία: Περιβαλλοντικές οργανώσεις απαιτούν οι μοτοσυκλέτες να μην κάνουν σχεδόν καθόλου θόρυβο!

Ιδρύεται Γερμανική Ομοσπονδιακή Ένωση Κατά του Θορύβου από Μοτοσυκλέτες!
exhaust
Από τον

Σπύρο Τσαντήλα

9/6/2026

Ομάδες ακτιβιστών για το περιβάλλον έχουν δημιουργήσει τη λεγόμενη Ομοσπονδιακή Ένωση Κατά του Θορύβου από Μοτοσυκλέτες στη Γερμανία και πιέζουν προς τον αυστηρό έλεγχο των θορυβωδών μοτοσυκλετών.

Τo αίτημα αυτό μεταφέρθηκε πρόσφατα σε συνέδριο υπουργών Μεταφορών στη Γερμανία, βασισμένο στην πεποίθηση της συγκεκριμένης Ένωσης πως “ο υπερβολικός θόρυβος που εκλύεται στιγμιαία από σπορ μοτοσυκλέτες και αυτοκίνητα είναι επικίνδυνος για την υγεία και την ποιότητα ζωής”.

Το τί ορίζει ο καθένας ως “υπερβολικό θόρυβο” είναι πάντως ένα αμφιλεγόμενο θέμα, καθώς οι περιβαλλοντικές οργανώσεις εστιάζουν σε ένα προτεινόμενο όριο 80 ντεσιμπέλ (dB). Το αίτημά τους προς τη γερμανική κυβέρνηση είναι να τεθεί αυτό το όριο ως βάση και όλες οι μοτοσυκλέτες που κυκλοφορούν στη χώρα να υποχρεούνται να έχουν πάνω στις εξατμίσεις τους αυτοκόλλητα που να αναγράφουν τον παραγόμενο θόρυβό τους.

Ζητούν επίσης την πλήρη απαγόρευση τεχνολογικών διατάξεων όπως οι βαλβίδες στις εξατμίσεις που ανοίγουν σε συγκεκριμένες στροφές και επηρεάζουν τον ήχο, καθώς και την απαγόρευση επεμβάσεων από τον ιδιοκτήτη σε όσα μέρη της μοτοσυκλέτας αυξάνουν τον παραγόμενο θόρυβό της.

Παράλληλα, απαιτούν όσες μοτοσυκλέτες ξεπερνούν αυτό το όριο να μην τους επιτρέπεται η είσοδος σε διαδρομές που θα χαρακτηριστούν ως Ζώνες Προστασίας από τον Θόρυβο, με το αυτοκόλλητο να απλοποιεί (υποτίθεται) την αστυνόμευση αυτών των ζωνών. Αυτές ωστόσο δεν περιορίζονται σε ήσυχα γραφικά χωριουδάκια, αλλά περιλαμβάνουν διαδρομές που προσελκύουν πολλές μοτοσυκλέτες, όπως ορεινά πάσα και πάσης φύσεως δημοφιλή στροφιλίκια.

Το μεγάλο πρόβλημα που εστιάζει η συγκεκριμένη πρόταση δεν είναι οι after market εξατμίσεις που πολλοί φορούν, αλλά το γεγονός πως πολλές μοτοσυκλέτες που ικανοποιούν τις ευρωπαϊκές προδιαγραφές με τις εργοστασιακές τους εξατμίσεις ξεπερνούν αυτό το όριο όταν οι στροφές του κινητήρα ανέβουν ψηλά, άρα ζητούν κάτι που πρακτικά συνεπάγεται αλλαγή στα κατασκευαστικά δεδομένα της βιομηχανίας.

Είναι προφανές πως ένα τέτοιο μέτρο θα μπορούσε εν δυνάμει να ανοίξει τους ασκούς του Αιόλου στην ευρωπαϊκή αγορά Μοτοσυκλέτας, καθώς αμφισβητεί γενικότερα τις προδιαγραφές θορύβου που συνεπάγονται οι επίσημες προδιαγραφές βάσει των οποίων κατασκευάζονται όλες οι μοτοσυκλέτες που εισάγονται στην Ευρώπη.

Βάζει επίσης σε κίνδυνο ένα μεγάλο κομμάτι της after market αγοράς για τη Μοτοσυκλέτα, όπως οι κατασκευαστές εξατμίσεων.

Στη Γερμανία αυτή η λογική απαγόρευσης έχει βρει αρκετούς υποστηρικτές στον ευρύτερο πληθυσμό, χωρίς ωστόσο να έχει γίνει μια σωστή ανάλυση της πραγματικότητας. Για παράδειγμα, η επιλογή των 80 dB ως μέγιστο όριο εκπομπής θορύβου από τις εξατμίσεις μοτοσυκλετών είναι παντελώς άσχετη με την πραγματικότητα και, αν ποτέ γινόταν αποδεκτή από τι αρχές, θα σήμαινε πρακτικά πως κανένα δίκυκλο δεν θα μπορούσε να μπει στις προτεινόμενες ζώνες προστασίας από τον θόρυβο – θα ήταν επί της ουσίας μια πλήρης απαγόρευση των δικύκλων!

Ενδεικτικά ας δούμε τι σημαίνουν τα 80 ντεσιμπέλ. Είναι ο ήχος που εκλύεται από έναν μεγάλο χώρο με πολλούς ανθρώπους, ο θόρυβος που παράγει εν λειτουργία μια ηλεκτρική σκούπα, ένα μπλέντερ χειρός, ένα σεσουάρ μαλλιών ή απλά ένας δρόμος με πυκνή κυκλοφορία.

Ένα όριο πάνω από το οποίο ο θόρυβος μπορεί να γίνει επικίνδυνος για την υγεία ενός ανθρώπου θεωρούνται τα 85 dB και διεθνείς οργανώσεις που μελετούν την ασφάλεια σε χώρους εργασίας μιλούν για κινδύνους στην ακοή όταν οι εργαζόμενοι είναι εκτεθειμένοι σε αυτά τα επίπεδα για κατά μέσο όρο 8-10 ώρες κάθε μέρα.

Πρέπει ωστόσο να τονίσουμε πως η κλίμακα των ντεσιμπέλ δεν είναι γραμμική, αλλά λογαριθμική (όπως η κλίμακα Ρίχτερ λ.χ.), κάτι που σημαίνει πως η απόσταση μεταξύ 80 και 85 ντεσιμπέλ δεν είναι όσο μικρή ακούγεται. Τα δε 80 dB που προτείνουν οι ακτιβιστές φαντάζουν παντελώς εκτός πραγματικότητας αν σκεφτούμε πως με τα σημερινά δεδομένα ένας τετράχρονος κινητήρας μικρού κυβισμού παράγει ανάλογο επίπεδο θορύβου στο ρελαντί.

Ας ελπίσουμε λοιπόν πως θα επικρατήσει η λογική και τέτοιες προτάσεις δεν θα βρουν ευήκοους δέκτες στους κυβερνώντες της Γερμανίας, διαφορετικά θα αρχίσουμε να μιλάμε για έναν ευθύ πόλεμο κατά της Μοτοσυκλέτας (άλλον ένα για την ακρίβεια, μιας και στη Γερμανία φαίνεται πως εσχάτως τρώγονται ακόμη και με τα εντούρο), ακόμη κι αν αυτή δεν ήταν ποτέ η πρόθεση των εν λόγω ακτιβιστών.

Ετικέτες