Ρεπορτάζ: CityART – Καλύτερος και ασφαλέστερος αναβάτης σε έξι ώρες. Κι όμως γίνεται!

Επισκεφθήκαμε την πίστα καρτ Μεγάρων για να παρακολουθήσουμε τη σχολή οδήγησης μοτοσυκλέτας City’s ART.
City's ART
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

28/5/2025

To City’s ART είναι μια παρουσίαση με απλό και κατανοητό τρόπο των βασικών αρχών οδήγησης μιας μοτοσυκλέτας/scooter, με θεωρητικό και πρακτικό σκέλος μέσω της μεθοδολογίας και της τεχνικής κατάρτισης που διδάσκει το California Superbike School τα τελευταία 41 χρόνια σε όλο το κόσμο. Το επισκεφτήκαμε και είδαμε και εμείς στην πράξη όλα τα οφέλη που μπορεί να αποκομίσει κανείς από την παρακολούθησή του και να γίνει συνολικά καλύτερος αναβάτης -και ασφαλέστερος για τον ίδιο και τους άλλους- σε μόλις μισή μέρα!

Λίγο μετά την έξοδο της εθνικής προς Πάχη/Μέγαρα υπάρχει άνθρωπος της διοργάνωσης με διακριτικά και σημαία για να κατευθύνει τους συμμετέχοντες προς την πίστα, κάτι που κάνει πολύ εύκολη την εύρεση της για όσους δεν την έχουν επισκεφτεί ποτέ -πολύ σημαντικό αφού πολλοί από εκείνους που το παρακολουθούν είναι αρχάριοι και κάνουν το σωστό βήμα, τη σωστή στιγμή, τώρα δηλαδή που είναι η αρχή της σχέσης τους με τους δύο τροχούς. 

Μέχρι να συγκεντρωθούν οι ενδιαφερόμενοι αναβάτες και μοτοσυκλέτες και όσο εμείς απολαμβάναμε έναν καφέ στο κυλικείο της πίστας, οι άνθρωποι της διοργάνωσης ελέγχουν τις μοτοσυκλέτες και καλύπτουν τόσο καθρέπτες όσο και όργανα για να ελαχιστοποιήσουν τις αποσπάσεις κατά τις οδηγικές μας ασκήσεις ενώ παράλληλα αριθμούν τις μοτοσυκλέτες και τις χωρίζουν σε δύο χρωματικά γκρουπ.

City's ART

Ξεκινάμε με τις απαραίτητες συστάσεις με τους εκπαιδευτές και έναν πρόλογο για τις καταβολές του προγράμματος -δομήθηκε ύστερα από αίτημα του υπουργείου αμύνης των ΗΠΑ, προς το California Superbike School με στόχο την μείωση των μοτοσυκλετιστικών ατυχημάτων των στελεχών των ενόπλων δυνάμεων- πριν γίνει εμφατικά η απαραίτητη ενημέρωση για τους κανόνες ασφαλείας που εξασφαλίζουν την ακεραιότητα όλων μας και διέπουν όλη την ημερίδα κατά την διάρκεια της παρουσίας μας εντός της πίστας. Ενημερωνόμαστε και για την λογική του συστήματος σημαιών που είναι το μέσο επικοινωνίας των ανθρώπων της διοργάνωσης με τους αναβάτες.

Ακολουθεί “συζήτηση” καθώς ο κύριος εκπαιδευτής μας, Σπύρος Κούτρας, έχοντας πολυετή εμπειρία από την διοργάνωση και διεξαγωγή του California Superbike School σε Ελλάδα και εξωτερικό μας παρασύρει σε έναν διάλογο, όπου βήμα-βήμα εντοπίζουμε μαζί τα προβλήματα και τις ανασφάλειες μας, γύρω από τη μοτοσυκλέτα και την οδήγησή της και τα αποδομούμε θεωρητικά θέτοντας τους επί μέρους στόχους μας πριν βγούμε στην πίστα.

City's ART

Μέσα από μία αλληλουχία ασκήσεων στην πίστα με συγκεκριμένους κάθε φορά περιορισμούς και στην συνέχεια θεωρητικών αναλύσεων των “προβλημάτων ” και ”δυσκολιών” που εντοπίζουμε κατά την εκτέλεση τους, ακολουθείται η αντίστροφη διαδικασία, επίλυσης και βηματικής δόμησης, της ορθής πλέον διαδικασίας οδήγησης της μοτοσυκλέτας δοκιμάζοντας, κατακτώντας και συγχρονίζοντας τις δεξιότητές που απαιτούνται για να διαπραγματευτούμε οποιαδήποτε στροφή μέσα στο ασφαλές περιβάλλον της πίστας με την καθοδήγηση των εκπαιδευτών που επισημαίνουν τα λάθη και μας παροτρύνουν να εφαρμόσουμε τις τεχνικές που μόλις διδαχθήκαμε.

Η επισήμανση των λαθών μας είναι μόνο η αρχή καθώς οι εκπαιδευτές δεν επικεντρώνονται τόσο εκεί αλλά μας κατευθύνουν με προτάσεις καλύτερης προσέγγισης των σκελών που δυσκολεύουν τον καθένα ατομικά. Είχαμε τον χρόνο έτσι να δουλέψουμε προς μια πιο ουδέτερη στάση πάνω στη μοτοσυκλέτα, τόσο συγχρονίζοντας, όσο και ελαχιστοποιώντας την κίνηση του σώματος μαζί και την "ταραχή" που αυτή δημιουργεί στο πίσω μέρος της. Γιατί το περισσότερο δεν είναι πάντα καλύτερο.

Το εκπαιδευτικό πρόγραμμα του City’s ART ολοκληρώνεται σε μισή ημέρα με διάρκεια τις περίπου 5:30 ώρες. Αποχωρούμε λοιπόν το μεσημέρι από τα Μέγαρα με περισσότερη αυτοπεποίθηση και ασφάλεια έχοντας ενσωματώσει και συγχρονίσει τα στοιχεία που μας δίνουν πραγματικό έλεγχο της μοτοσυκλέτας: έλεγχο γκαζιού, αλλαγή κατεύθυνσης, επιλογή γραμμής, στάση σώματος, τοποθέτηση μοτοσυκλέτας στην επιθυμητή γραμμή και αποφυγή εμποδίου.

Η σχολή οδήγησης City’s ART είναι ένα πολύτιμο εφόδιο τόσο για νέους όσο και έμπειρους οδηγούς που επιθυμούν να θέσουν μια σωστή βάση στην τεχνική και λογική οδήγησης της μοτοσυκλέτας τους με μοναδικό προαπαιτούμενο ένα ανοιχτό μυαλό, πράγμα που όπως φάνηκε κατά την διάρκεια της εμπειρίας στο μικρό group αναβατών μας, δυστυχώς δεν είναι πάντα δεδομένο. Είναι ήδη πραγματικά δύσκολο για τους έμπειρους αναβάτες να αποβάλουν λάθη και τεχνικές που έχουν αποκρυσταλλώσει, πολλές φορές στην διάρκεια δεκαετιών. Ακόμα πιο δύσκολο όταν αντί να υπάρχει διάθεση αξιολόγησης των επισημάνσεων και προσπάθεια να αποβάλουμε τα λάθη αυτά, επιλέγουμε να κρυφτούμε πίσω από το δάχτυλο, την μοτοσυκλέτα ή/και την πίστα.

Tο επόμενο σχολείο είναι 21 Ιουνίου Σάββατο, στη πίστα kart Μεγάρων. Περισσότερες πληροφορίες και προγραμματισμένα σχολεία μπορείτε να βρείτε στο Site, Instagram και Facebook του City’s ART ή να επικοινωνήσετε απευθείας μέσω e-mail.

Έξυπνες κάμερες: Ματαίωση διαγωνισμού λόγω προσφυγών – Αμφίβολη και η αξιοπιστία τους

Υπόνοιες για “φωτογραφικό διαγωνισμό” υπέρ συγκεκριμένης εταιρείας
camera
Από τον

Σπύρο Τσαντήλα

25/5/2026

Στις 9 Ιουνίου 2026 έληγε κανονικά η προθεσμία υποβολής προσφορών για τον ηλεκτρονικό διαγωνισμό προμήθειας καμερών Τροχαίας με τεχνητή νοημοσύνη, δηλαδή το περίφημο “Ενιαίο Εθνικό Σύστημα Ψηφιακής Καταγραφής & Διαχείρισης Ελέγχων & Προστίμων Τροχαίας-Ελληνικής Αστυνομίας” με κωδικό διαγωνισμού ΟΠΣ 5225710.

Ωστόσο με ανακοίνωση που εκδόθηκε στην ιστοσελίδα Κοινωνία της Πληροφορίας, ο διαγωνισμός αυτός ματαιώθηκε εξαιτίας προσφυγών στην Ενιαία Αρχή Δημοσίων Συμβάσεων (ΕΑΔΗΣΥ) σχετικά με τους όρους του.

Οι προσφυγόντες καταγγέλλουν πως ο διαγωνισμός θέτει πολύ συγκεκριμένες τεχνικές προδιαγραφές που πρακτικά “φωτογραφίζουν” συγκεκριμένο προϊόν. Θυμίζουμε πως οι πρώτες τέτοιες έξυπνες κάμερες που μπήκαν σε ελληνικούς δρόμους ήταν της ιταλικής εταιρείας Tattile, ωστόσο οι προδιαγραφές του διαγωνισμού φέρονται να περιγράφουν δύο συγκεκριμένα μοντέλα καμερών της γαλλικής Macq.

Οι προσφυγές κατά του διαγωνισμού έφτασαν ως τις κατασκευές που θα τις στηρίζουν, καθώς και η προμήθεια 1.000 γαλβανισμένων χαλύβδινων ιστών συνοδεύεται από τεχνικές προδιαγραφές που ουσιαστικά φωτογραφίζουν συγκεκριμένες κάμερες. Θεωρητικά η απόκτηση των ιστών αυτών θα έπρεπε να γίνει με βάση το είδος των καμερών που θα αποκτηθούν, άρα το λογικό θα ήταν ο διαγωνισμός να διεξαχθεί όταν θα είναι καθορισμένη η μάρκα και το μοντέλο των καμερών, ωστόσο εδώ συμβαίνει το αντίθετο. Οι καταγγέλλοντες τον διαγωνισμό μιλούν για προδιαγραφές δεν περιορίζονται σε ποιοτικές ή λειτουργικές απαιτήσεις του ιστού, όπως αντοχή, ασφάλεια κλπ, αλλά ορίζουν συγκεκριμένη γεωμετρία, διάμετρο, ύψος, πάχος, βάρη και τρόπο στήριξης.

Λες και ήξεραν από πριν ακριβώς τον κατασκευαστή και τα μοντέλα των καμερών που θα επιλεγούν, θα σκεφτεί ο καχύποπτος νους.

Παράλληλα, είχε προηγηθεί εμπλοκή από τον Μάρτιο και στον διαγωνισμό για προμήθεια 600 φορητών καμερών που προορίζονται να μπουν σε λεωφορεία, καθώς η ΕΑΔΗΣΥ φέρεται να έχει μπλοκάρει και αυτόν μετά από προσφυγή εταιρείας που συμμετείχε, ζητώντας να επανατεθούν με σαφήνεια οι προδιαγραφές του. Κρίθηκε πως ο αρχικός διαγωνισμός περιείχε δυσανάλογες τεχνικές απαιτήσεις, ασαφή και μη μετρήσιμα κριτήρια αξιολόγησης, ενώ η απαίτηση συνεργασίας με υφιστάμενο σύστημα δεν συνοδευόταν από δημοσιευμένες προδιαγραφές, δημιουργώντας και εδώ υποψίες για “φωτογραφικό διαγωνισμό” που ωθεί σε προμήθεια από συγκεκριμένο κατασκευαστή.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά το πρόγραμμα ανάπτυξης των έξυπνων καμερών με υποστήριξη τεχνητής νοημοσύνης δέχτηκε ένα σημαντικό πλήγμα που θα καθυστερήσει αρκετά την υλοποίησή του, καθώς η προμήθεια και εγκατάσταση των καμερών είναι απλώς η αρχή. Για να δουλέψει σωστά το πολυδιαφημισμένο αυτό σύστημα απαιτείται η εγκατάσταση ηλεκτρονικών υποδομών με τεχνητή νοημοσύνη και η δικτύωση όλων των καμερών σε αυτό, καθώς και η σχετική εκπαίδευση των αστυνομικών που θα το χειρίζονται.

Είναι ηλίου φαεινότερο πως δεν υπάρχουν ρεαλιστικές πιθανότητες να επιβεβαιωθούν οι αρχικές κυβερνητικές εξαγγελίες για λειτουργία μέσα στο 2026, παρότι η ίδια η κυβέρνηση είχε χωρίσει την προμήθεια σε διαφορετικούς επιμέρους διαγωνισμούς ώστε να επιταχυνθεί η διαδικασία.

Οι δε κάμερες που έχουν ήδη τοποθετηθεί σε πιλοτική λειτουργία εκτελούν προς το παρόν μέρος των λειτουργιών που δυνητικά θα έχουν, καθώς δεν είναι συνδεδεμένες με σέρβερ τεχνητής νοημοσύνης μέσω των οποίων υποτίθεται πως θα εκδίδονται και θα αποστέλλονται αυτόματα οι κλήσεις για παραβάτες – γιατί απλούστατα αυτό το δίκτυο δεν υπάρχει ακόμη.

Κι αν ακόμη αυτό στηθεί όπως αρχικά προβλεπόταν όμως, ήδη από αυτό το πρώτο βρεφικό διάστημα λειτουργίας των λιγοστών νέων έξυπνων καμερών δεν απουσιάζουν τα προβλήματα αξιοπιστίας.

Μόλις πριν λίγες μέρες έγινε γνωστή προσφυγή οδηγού για πρόστιμο 350 ευρώ που δέχτηκε από κάμερα που διέγνωσε πως δεν φορούσε ζώνη ασφαλείας στο αυτοκίνητό του, ενώ ο ίδιος λέει πως φορούσε αλλά η κάμερα ξεγελάστηκε γιατί τα ρούχα του ήταν σκουρόχρωμα.

Υπάρχουν δε ακόμη αρκετές καταγγελίες για κλήσεις που κόπηκαν για ανύπαρκτα παραπτώματα, όπως ξύσιμο κεφαλιού που ερμηνεύτηκε ως ομιλία στο κινητό, συσκευή ατμίσματος (vape) που επίσης θεωρήθηκε ως κινητό τηλέφωνο, ενώ στην κορυφή ως τώρα μάλλον είναι η βεβαίωση προστίμου για μη χρήση ζώνης από συνεπιβάτη που … δεν υπήρχε καν στο αυτοκίνητο!

Πηγές της Αστυνομίας φέρονται να έχουν δηλώσει σε τηλεοπτικά δίκτυα πως απαιτείται ανθρώπινος έλεγχος για να φιλτράρει τις καταγραφές παραβάσεων από τις κάμερες, καθώς σε αρκετές περιπτώσεις η αρχική ένδειξη της κάμερας αποδείχθηκε λανθασμένη. Κατά κάποια δημοσιεύματα του ημερήσιου Τύπου που επικαλούνται αστυνομικές πηγές, το ποσοστό λανθασμένης ετυμηγορίας από τις κάμερες φτάνει ως και πάνω από 90%, ενώ αποτυγχάνει να λάβει υπόψη την παρουσία τροχονόμου που ενδεχομένως να ρυθμίζει την κυκλοφορία με διαφορετικό τρόπο απ’ ό,τι τα φανάρια.

Όλες αυτές οι αστοχίες θα πρέπει οπωσδήποτε να μας βάλουν σε σκέψεις, διότι όταν το σύστημα έξυπνων καμερών θα είναι σε πλήρη λειτουργία (αν και όποτε), αυτές οι κλήσεις δεν θα περνούν από ανθρώπινο βλέμμα και θα έρχονται κατευθείαν στα εισερχόμενα του παραβάτη, δημιουργώντας ένα πολύ επικίνδυνο πρόβλημα. Όταν ο νέος ΚΟΚ σου παίρνει δίπλωμα για το παραμικρό, το λάθος του συστήματος δεν έχει μόνο επίπτωση σε χρήμα – βλέπε πρόστιμο που αν δικαιωθείς θα πάρεις πίσω – αλλά και στην καθημερινή κινητικότητα του οδηγού. Αν λ.χ. η δουλειά του εξαρτάται από το όχημα με οποιονδήποτε τρόπο, η απώλεια του διπλώματος για ένα χρονικό διάστημα έχει βαρύτερες συνέπειες και θα ήταν τραγικό αν αποδειχθεί πως η παράβαση ήταν προϊόν τεχνητής ανοησίας αντί νοημοσύνης.

Επιπλέον, ένας υπαρκτός κίνδυνος είναι να πλημμυριστούν οι αρμόδιες υπηρεσίες με προσφυγές οδηγών που δέχτηκαν άδικα πρόστιμα από κάμερες.

Μπορεί το “κράτος-σερίφης” να γράφει όμορφα στις τηλεοπτικές κάμερες, αλλά τι γίνεται όταν το αφήγημα καταρρέει στην πράξη; Διότι αρχίζει να φαίνεται πως η ακολουθούμενη πολιτική στο ζήτημα αυτό θυμίζει φαρ ουέστ: πρώτα πυροβολούμε και μετά ερευνούμε.