Suzuki SV650 2001: GSX-R Replica Custom

Ένας φόρος τιμής στα 90ies
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

27/8/2019

Η Bandisca είναι μια ρουμάνικη εταιρεία κατασκευής custom μοτοσυκλετών που δραστηριοποιείται από το 2014 στο χώρο, ωστόσο το συγκεκριμένο SV έχει ελληνική ψυχή και μπόλικο ιδρώτα για να φτάσει σε αυτό το σημείο. Μπορεί στην Bandisca να έχουν δημιουργήσει αρκετές custom και η συγκεκριμένη Suzuki SV650 του 2001 να αποτελεί πλέον το διαμάντι τους κερδίζοντας ολοένα και περισσότερη αναγνώριση στο διαδίκτυο, όμως αυτό που δεν είναι γνωστό, είναι πως το τελικό αποτέλεσμα οφείλεται στην Aesthetic Artek του Άκη Καλετζη που εδρεύει στην Θεσσαλονίκη. Ούτε κι εμείς το γνωρίζαμε, και πώς θα μπορούσε άλλωστε κανείς να γνωρίζει πως ο Alf και η Mihaela Lopez που τρέχουν την οικογενειακή Bandisca, απευθύνθηκαν στην Ελλάδα και στον Άκη, για να μπορέσουν να φτάσουν στο επιθυμητό αποτέλεσμα που ήταν να δημιουργήσουν μια custom για να λάβουν μέρος στο Bike Shed 2019, που πραγματοποιήθηκε νωρίτερα φέτος. Ήθελαν κάτι που να είναι ξεχωριστό αλλά παράλληλα να μην αποτελεί μια Trailer Queen μοτοσυκλέτα, που οι ρόδες της δεν θα ερχόντουσαν ποτέ σε επαφή με την άσφαλτο του δρόμου – πόσο μάλλον μιας πίστας. Ζήτησαν και βρήκαν ανταλλακτικά στην Ελλάδα, εδώ που το SV έχει αρκετά μεγάλη απήχηση και υπάρχει και ελληνική εταιρία που δημιουργεί εξαιρετικά πετυχημένα κιτ σε ολόκληρη την Ευρώπη. Προφανώς και εννοούμε την C-Racer (που επίσης είναι πίσω από την δημιουργία ενός custom SV650 του 2016). Στην Ελλάδα λοιπόν η Bandisca έψαχνε ανταλλακτικά, στην Ελλάδα θα έβρισκε και την απάντηση για την τελική εμφάνιση.

Ο Alf Lopez για να φτάσει στο αποτέλεσμα που φαίνεται, πέρασε ατελείωτες ώρες μπροστά από την εργοστασιακή SV 650 σκεπτόμενος πόσο… άσχημη είναι. Ωστόσο, η γυναίκα του Mihaela, χάρη στην έμπνευσή της και γνωρίζοντας πως η αγαπημένη μοτοσυκλέτα του συζύγου της είναι η GSX-R 750 του 1990, του έδειξε τα σχέδια που ετοίμασε για το SV650 και ο Alf έπιασε γρήγορα-γρήγορα δουλειά. Αρχικά, τη δημιουργία του φαίρινγκ την άφησε στους ειδικούς της Airtech. Για όσους δεν γνωρίζουν, η Airtech είναι μια εταιρεία που παράγει πλαστικά εξαρτήματα για διάφορες μοτοσυκλέτες και τη δεκαετία του ’80 μάλιστα, είχε δημιουργήσει ένα σετ για Suzuki GSX-R 750 και 1100 που μπορεί να τοποθετηθεί στα ομώνυμα μοντέλα απ’ το 1988 έως το 1993. Αυτό το σετ είχε χρησιμοποιήσει και η ίδια η Yoshimura το 1991 στο πρωτάθλημα AMA Superbike. Μόλις ο Lopez παρέλαβε το φαίρινγκ του GSX-R, είχε ήδη το SV 650 λυμένο στο γκαράζ της Bandisca και ξεκίνησε τις τροποποιήσεις ώστε να το προσαρμόσει σωστά. Επίσης, για να πετύχει τις σχεδιαστικές γραμμές της συζύγου του, αντικατέστησε το ρεζερβουάρ με ένα από Honda NTV. Στο πίσω μέρος, δημιουργήθηκε ένα νέο σωληνωτό υποπλαίσιο, που πάνω του τοποθετήθηκε ένας αλουμινένιος κοκοβιός ώστε να θυμίζει τον κώλο GSX-R 750 του 1990. Η σιλουέτα ολοκληρώνεται από την κόκκινη σέλα που δημιουργεί μια όμορφη αντίθεση με τα χρώματα της Suzuki και αντικατοπτρίζει επιτυχώς την αισθητική της εποχής. Ωστόσο, κατά την άποψή μας θα μπορούσε να είχε δοθεί περισσότερη έμφαση στον κοκοβιό ώστε να θυμίζει περισσότερο το πίσω μέρος του GSX-R 750. Βέβαια, τώρα που μαθαίνουμε λεπτομέρειες από το μέγεθος εργασίας που είχε, γίνεται κατανοητό πως το καλύτερο είναι αυτό που υπάρχει τώρα. Η απουσία των πλαϊνών πλαστικών από την άλλη δίνει μια άλλη διάσταση στο concept, θυμίζοντας τις streetfighter εκείνης της εποχής, που προέκυπταν απ’ την απόφαση των ιδιοκτητών GSX-R να καταργήσουν τελείως τα πλαϊνά πλαστικά μετά από πτώσεις που είχαν, καθώς η αντικατάστασή τους ήταν ασύμφορη.

Όλα αυτά όμως δεν θα έδειχναν έτσι, και δεν θα υπήρχε αυτό το αποτέλεσμα αν η Artec δεν διόρθωνε όλες τις ατέλειες με σκληρή δουλειά, από εκείνες που «ποτέ δεν πληρώνονται». Πόσο μάλιστα όταν ο Lopez ήθελε να μην περιοριστεί μόνο στην τροποποίηση της εμφάνισης του SV650. Ήθελε μια μοτοσυκλέτα που δεν θα είναι απλά ένα έκθεμα της δουλειάς του, αλλά μια πλήρως λειτουργική μοτοσυκλέτα με βελτιωμένες επιδόσεις και που θα μπορεί να λάβει μέρος και σε αγώνες. Έτσι, το πιρούνι αντικαταστάθηκε από ένα ανεστραμμένο της Showa –πλήρως ρυθμιζόμενο- και το αμορτισέρ έδωσε τη θέση του σε ένα custom της YSS. Οι μεγαλύτερες αλλαγές όμως έγιναν μέσα στον κινητήρα – “Οτιδήποτε μπορείς να τροποποιήσεις στον κινητήρα το έχω ήδη κάνει” ανέφερε ο Lopez. Έτσι, ο κινητήρας έχει ένα νέο σετ εκκεντροφόρων, νέο σύστημα εξαγωγής και μια νέα αντλία υγρού. Τέλος, ο μηχανικός ψεκασμός έχει ρυθμιστεί κατάλληλα ώστε να αποδίδει το μέγιστο με τα νέα εξαρτήματα. Τα αποτελέσματα από τη δουλειά του θα φανούν τις ερχόμενες μέρες στη Γερμανία που θα πραγματοποιηθεί ο αγώνας Glemseck 101 και όσοι βρεθούν στη γραμμή εκκίνησης δίπλα στο SV650 σίγουρα θα το μπερδέψουν με GSX-R μέχρι να πέσει το μάτι τους στο πλαίσιο ή ακούσουν τον ήχο της εξάτμισης. Μία ελάχιστα γνωστή ιστορία λοιπόν, μίας μοτοσυκλέτας που ήδη οι ξένοι λένε τα καλύτερα λόγια, δίχως να γνωρίζουν καθόλου, όπως κι εμείς μέχρι πριν από λίγο, πως το κορυφαίο αυτό αποτέλεσμα οφείλεται σε ελληνικά χέρια… Από την άλλη η Bandisca δεν αποκαλύπτει τις λεπτομέρειες των εργασιών και τις συνεργασίες της μιας κι αυτές ήταν επί πληρωμή και όχι χορηγία. Δεν αποκαλύπτει πως η συγκεκριμένη μοτοσυκλέτα πέρασε από την Ελλάδα για όλες αυτές τις εργασίες...

https://www.instagram.com/akisartek/

Ετικέτες

JETOIL: Οικειοθελής αναστολή λειτουργίας εξαιτίας των κυρώσεων προς τη Ρωσία

Η εταιρεία που κάποτε ίδρυσε η οικογένεια Μαμιδάκη είχε περάσει στον Murtaza Lakhani
JETOIL: Οικειοθελής αναστολή λειτουργίας εξαιτίας των κυρώσεων προς τη Ρωσία
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

16/12/2025

Ο πακιστανοκαναδός, όπως αναφέρεται σε δημοσιεύματα, ο ιδιοκτήτης της εταιρείας που ελέγχει την JETOIL, δεν είναι κάποιος αχυράνθρωπος, ούτε αυτοφοράκιας, αλλά ο άνθρωπος που εδώ και δεκαετίες διακινεί στα ίσια, το πετρέλαιο που δεν μπορεί να διακινηθεί από τους υπόλοιπους. Ο 63χρονος δισεκατομμυριούχος Murtaza Ali Lakhani (κεντρική φωτογραφία) έχει υπηκοότητα Μ. Βρετανίας και Καναδά με τα διαβατήριά του να γίνονται δεκτά σε κάθε χώρα του κόσμου και τον περασμένο Ιούλιο κατονομάστηκε από το Αγγλικό περιοδικό Business Matters, το Ν1 στον κλάδο των επιχειρήσεων, ως ο μεγαλύτερος διακινητής Ρωσικού πετρελαίου.

Αυτό σήμαινε πως κάποιος άναψε ένα προβολέα πάνω του, κάτι που είχε αποφευχθεί όταν ο ίδιος άνθρωπος διακινούσε το πετρέλαιο του Ιράκ σε καιρό πολέμου με τις ΗΠΑ, έπειτα το Κουρδικό πετρέλαιο επί εποχής πολέμου επίσης και πλέον και το πετρέλαιο της Βενεζουέλας, επί εποχής που όλοι ελπίζουν να μην καταλήξει σε πόλεμο, όπως υπάρχει η απειλή να γίνει.

Ο επικεφαλής του γκρουπ Mercantile Maritime απέκτησε την JETOIL από την οικογένεια Μαμιδάκη μετά την πτώχευση της μέσα στην πανδημία και την αυτοκτονία που επέφερε η ένταξη το άρθρο 99, ενός εκ των ιδρυτών της. Ξεκινώντας το 1968 ενώ είχαν ήδη την Mamidoil την οποία ένωσαν με την JETOIL, οι οικογένεια Μαμιδάκη δημιούργηε μία από τις μεγαλύτερες εταιρείες εμπορίας καυσίμων στα Βαλκάνια.

Παρόλο που κατά την περίοδο της πτώχευσης η εταιρεία έχασε σχεδόν το 80% του δικτύου πρατηρίων ο Lakhani επένδυσε σε αυτή έχοντας ως στόχο τις τεράστιες εγκαταστάσεις αποθήκευσης πετρελαίου στο Καλοχώρι Θεσσαλονίκης που αγγίζουν τους 300.000 τόνους, ενώ αντίστοιχα υπάρχει εγκατάσταση και στο Κόσσοβο. Παραμένει επίσης δίκτυο χονδρικής πώλησης εκτός της Ελλάδας σε Αλβανία, Βουλγαρία, Σκόπια και Σερβία ώστε ο Βαρόνος αυτός να στρέψει την προσοχή του στην περιοχή.

Για τον ίδιο τον Lakhani, όπως και για τον Etibar Eyyub από το Αζερμπαϊτζάν που μπαινοβγαίνει στις λίστες από πέρσι, αυτή είναι μάλλον μία αναμενόμενη εξέλιξη κι αυτό γιατί είχαν γίνει κινήσεις πριν την ανακοίνωση του κ. Χαραλαμπου Βουρλιώτη, της Αρχής Καταπολέμησης κατά της Νομιμοποίησης Εσόδων από εγκληματικές δραστηριότητες για δέσμευση περιουσιακών στοιχείων συνολικά 5 εταιρειών εμπορίας πετρελαίου στην Ελλάδα, με την JETOIL να είναι αυτή που απασχολεί το κοινό καθώς θα βλέπει από αύριο τα πρατήρια να αλλάζουν όνομα ή να κλείνουν.

JETOIL: Οικειοθελής αναστολή λειτουργίας εξαιτίας των κυρώσεων προς τη Ρωσία

Είναι ενδιαφέρον να δούμε τι θα γίνουν οι εγκαταστάσεις στο Καλοχώρι ιδιαίτερα τώρα, δύο μόλις μήνες πριν συμπληρωθούν 30 χρόνια από την μεγάλη πυρκαγιά που είχε ξεσπάσει στις εγκαστάσεις αυτές, επί αυτοκρατορίας Μαμιδάκιδων.

Ήταν μεσημέρι, 24 Φεβρουαρίου 1986 όταν ξέσπασε φωτιά η οποία έκαιγε για επτά μέρες πνίγοντας την Θεσσαλονίκη σε τοξικά αέρια, ιδιαίτερα μετά την έκρηξη της τρίτης ημέρας που συμπληρώθηκε από δεκάδες επόμενες. Από τις 12 δεξαμενές τότε καταστράφηκαν οι 8, ενώ κλιμάκια από την Γιουγκοσλαβία κατέβηκαν να συνδράμουν το έργο της ελληνικής πυροσβεστικής που μετρούσε ήδη 25 τραυματίες. Η Θεσσαλονίκη γλίτωσε τότε γιατί άντεξε η δεξαμενή υγρής αμμωνίας. Αν είχε εκραγεί, τότε η πόλη θα έπρεπε να εκκενωθεί και θα μιλούσαμε για μία από τις μεγαλύτερες καταστροφές στην ιστορία της Ευρώπης, δύο ημέρες και δύο μήνες πριν το πυρηνικό δυστύχημα του Τσερνόμπιλ.

Ετικέτες