Αυτό το σχεδιάγραμμα σε πατέντα κατέθεσε η Suzuki προσφάτως στις αρμόδιες υπηρεσίες των ΗΠΑ και αφορά τον νέο κινητήρα turbo που σκοπεύει να βάλει σύντομα σε παραγωγή. Πρόκειται φυσικά για τον δικύλινδρο εν σειρά με κυβισμό 600-700cc και απόδοση 100 ίππων. Στο συγκεκριμένο σχεδιάγραμμα δεν υπάρχει κάποια αποκαλυπτική είδηση ως προς τον κινητήρα, αφού έτσι κι αλλιώς τον έχουμε δει με σάρκα και οστά στην έκθεση του Τόκιο το 2013.
Τα νέα αφορούν το πλαίσιο της μοτοσυκλέτας που είναι ένα ατσάλινο χωροδικτύωμα, ολόιδιο με εκείνο των Ducati 916. Αυτό βέβαια δεν πρέπει να μας προκαλεί ιδιαίτερη έκπληξη, καθώς και η Kawasaki στο υπερτροφοδοτούμενο H2/H2R κατέφυγε στη χρήση ατσάλινου σωληνωτού χωροδικτυώματος.
Η απόφαση των μηχανολόγων για τη χρήση τέτοιου πλαισίου, αντί για ένα αλουμινένιο δύο δοκών σύμφωνα με την ιαπωνικήπαραδόση, θα πρέπει να αναζητηθεί σε χωροταξικούς λόγους, αλλά και στην ψύξη. Τα αλουμινένια πλαίσια δύο δοκών καταλαμβάνουν όγκο και εμποδίζουν τον αέρα να περάσει γύρω από τις κεφαλές του κινητήρα.
Με την τουρμπίνα, το απαραίτητο intecooler και φυσικά τις σωληνώσεις που χρειάζονται, είναι επίσης δύσκολο να σχεδιάσεις γύρω τους ένα ελαφρύ, μικρό και αρκούντως άκαμπτο πλαίσιο δύο αλουμινένιων δοκών.
Ακόμα κι αν τα καταφέρεις, ο ζεστός αέρας που θα εγκλωβίζεται είναι το τελευταίο πράγμα που θέλεις σε έναν υπερτροφοδοτούμενο κινητήρα, καθώς επηρεάζει τη σταθερότητα της απόδοσής του.
Ο Wayne Rainey συγκέντρωσε 142.000 δολάρια για την ασφάλεια στις πίστες
Ο θρύλος του MotoGP συνεχίζει να εμπνέει και να συμβάλλει στην ασφάλεια όλων των αναβατών
Από τον
Φίλιππο Σταυριδόπουλο
25/9/2025
Η φιλανθρωπική εκδήλωση στη Laguna Seca στηρίζει την τοποθέτηση αεροφραχτών και μαλακών προστατευτικών που συμβάλουν τα μέγιστα, στην προστασία της ζωή, σε περίπτωση ατυχήματος
Ο τρεις φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής στα 500cc Wayne Rainey δεν χρειάζεται συστάσεις, είναι ένας από τους αναβάτες που έγραψαν ιστορία στα τέλη της δεκαετίας του ’80 και στις αρχές του ’90, μονομαχώντας με ονόματα όπως οι Eddie Lawson και Kevin Schwantz σε μια εποχή που οι αγώνες Grand Prix ήταν αρκετά πιο ωμοί και πολύ πιο επικίνδυνοι.
Η καριέρα του, όμως, τερματίστηκε απότομα το 1993, όταν ένα βίαιο highside στο Misano τον άφησε παράλυτο από το στήθος και κάτω. Για τους περισσότερους, εκεί θα τελείωνε η ιστορία. Όχι όμως για τον Rainey, που συνέχισε να στηρίζει το άθλημα από άλλη θέση, βοηθώντας στη δημιουργία του MotoAmerica, καθοδηγώντας νέους αναβάτες και προωθώντας την ασφάλεια στις πίστες. Αυτή η ανθεκτικότητα είναι που τον καθιστά κάτι παραπάνω από θρύλο, κάνοντας τον πηγή έμπνευσης για όλους, μέσα κι έξω από τον κόσμο της μοτοσυκλέτας.
Αυτή η φιλοσοφία βρίσκεται στην καρδιά του “Rainey’s Ride To The Races”, της φιλανθρωπικής βόλτας που πραγματοποιείται για πέμπτη χρονιά και συνδυάζει μια ομαδική διαδρομή μέσα από τις ακτογραμμές της California με το αγωνιστικό τριήμερο του MotoAmerica στη θρυλική πίστα Laguna Seca. Οι αναβάτες ξεκινούν από το Baja Cantina στο Carmel, με συνοδεία της τροχαίας της California, και τερματίζουν στην πίστα, γιορτάζοντας τους αγώνες και παράλληλα ενισχύοντας έναν σκοπό που αφορά όλους, την ασφάλεια.
Η φετινή διοργάνωση συγκέντρωσε 142.000 δολάρια για το Roadracing World Action Fund, ανεβάζοντας τη συνολική προσφορά του event σε πάνω από 650.000 δολάρια. Τα χρήματα επενδύονται σε αεροφράχτες και μαλακά προστατευτικά για τις μπαριέρες, τα φουσκωτά προστατευτικά που βλέπουμε στις γρήγορες στροφές και στις ζώνες φρεναρίσματος των πιστών. Και δεν προστατεύουν μόνο τους επαγγελματίες, παραμένουν εκεί για όσους συμμετέχουν σε track days, σχολές αγώνων ή ερασιτεχνικούς θεσμούς.
Φέτος, η στιγμή έγινε ακόμα πιο προσωπική για τον ίδιο τον Rainey. Για πρώτη φορά μετά από 34 χρόνια, γύρισε ξανά γύρους στη Laguna Seca, καβαλώντας μια Yamaha XSR900GP με ειδικά διαμορφωμένα χειριστήρια. Μαζί του βρέθηκαν στην πίστα οι Kenny Roberts, Freddie Spencer, Bubba Shobert, Rick Johnson, Doug Chandler και Ben Spies, μετατρέποντας τη βόλτα σε μια μοναδική επανένωση πρωταθλητών και ζωντανή γιορτή της ιστορίας των αγώνων.
Ο ίδιος το είπε απλά “Αυτό που ξεκίνησε πριν πέντε χρόνια έχει εξελιχθεί σε κάτι πολύ μεγαλύτερο απ’ ό,τι φανταζόμουν. Η βόλτα έχει αποκτήσει δική της ζωή, κι αυτό οφείλεται σε όλους όσους τη στηρίζουν κάθε χρόνο”.
Οι μοτοσυκλέτες θα έχουν πάντα ρίσκο, κι αυτό είναι κομμάτι της μαγείας τους. Όμως η κοινότητα μπορεί να κάνει βήματα ώστε το άθλημα να είναι πιο ασφαλές χωρίς να χάσει την έντασή του. Ένα απλό προστατευτικό ίσως να μην ακούγεται σπουδαίο, αλλά αν σώσει έστω κι έναν αναβάτη, τότε αξίζει κάθε δολάριο.
To “Rainey’s Ride” μας θυμίζει ότι οι θρύλοι δείχνουν τον δρόμο με το παράδειγμά τους. Και ότι η ασφάλεια δεν είναι υπόθεση μόνο των επαγγελματιών, αλλά όλων μας. Γιατί στο τέλος, αυτό που όλοι θέλουμε είναι το ίδιο, να μπορούμε να ξανακαβαλήσουμε και να συνεχίσουμε να οδηγούμε για όσο περισσότερο γίνεται.
