Τεχνική παρουσίαση Forma στο "Moto Market"

Διαστημική τεχνολογία στα… πόδια σας!
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

8/3/2019

Η Forma είναι μια σχετικά "νεαρή" εταιρεία, καθώς ιδρύθηκε to 1999, αλλά αυτά που έχει καταφέρει μέσα στα 19 χρόνια λειτουργίας της είναι αναλογικά πολύ περισσότερα σε σχέση με τον ανταγωνισμό της. Μια επίσκεψη στο site της εταιρείας θα σας πείσει για του λόγου το αληθές, καθώς η πρώτη φωτογραφία που θα σας καλωσορίσει είναι αυτή του Danilo Petrucci, την ώρα που έχει κάνει το Desmosedici ένα με το βιράζ, με το λογότυπο της εταιρείας να φιγουράρει στις μπότες του. Στο κορυφαίο και πιο ανταγωνιστικό πρωτάθλημα του κόσμου, οι αναβάτες δεν εμπιστεύονται τυχαία την κατασκευή του εξοπλισμού τους και το ότι η Forma κατάφερε να μπει στον χώρο –και όχι μόνο καθώς χορηγεί τα μεγαλύτερα ονόματα στο παγκόσμιο Enduro (όπως ο Steve Holcombe και ο Salvini), MX, Trial, αλλά και αναβάτες από τις μικρότερες κατηγορίες των GP- αποτελεί έναν πραγματικό άθλο.


Αυτό φυσικά μόνο τυχαίο γεγονός δεν είναι, καθώς τα προϊόντα της Forma έχουν μια διαρκώς αυξανόμενη απήχηση σε όλο τον κόσμο, με παρουσία σε 70 χώρες, ένα γεγονός με το οποίο ξεκίνησε την ομιλία του ο Mauro Piva, Διευθυντής Πωλήσεων της SDE Motorsports (της εταιρείας που ανήκει η Forma), κατά την διάρκεια του τεχνικού σεμιναρίου και της παρουσίασης που διοργανώθηκε στις εγκαταστάσεις της Moto Market (επίσημου αντιπροσώπου στην Ελλάδα) στην Αθήνα. Όπως μας εξήγησε, λοιπόν, ο κύριος Piva, όλες οι μπότες και τα παπούτσια της Forma σχεδιάζονται στην Ιταλία και κατασκευάζονται στην Ε.Ε. (στο εργοστάσιο στη Ρουμανία) και μόνο δύο προϊόντα της (δύο μοντέλα παπουτσιών) από την γκάμα της άρχισαν να κατασκευάζονται σε εργοστάσια στην Ασία. Αυτός ο συγκεντρωτικός έλεγχος, τόσο του σχεδιασμού όσο και των πρώτων υλών –αφού πρώτα αποστέλλονται στην Ιταλία, ελέγχονται και κατόπιν στέλνονται στο εργοστάσιο- αλλά και του τελικού αποτελέσματος, εγγυώνται την υψηλή ποιότητα των Forma. Προς επίρρωση αυτού, υπάρχουν και τα νούμερα των πωλήσεων που τα τελευταία χρόνια καταγράφουν μια υπερδιπλάσια αύξηση, αντανακλώντας και την αποδοχή από το μοτοσυκλετιστικό κοινό.


Κι αν αυτό που λένε τα νούμερα είναι δύσκολο να το αντιληφθεί κάποιος, για όλους εμάς που παρευρεθήκαμε στο σεμινάριο έγινε απόλυτα κατανοητό, ότι οι άνθρωποι της εταιρείας δίνουν τεράστιο βάρος στην λεπτομέρεια. Αποκωδικοποιώντας, για παράδειγμα, τα νούμερα και τη σημασία των πιστοποιήσεων που έχουν τα προϊόντα της Forma μέσα από τα λεγόμενα του κ. Piva, καταλαβαίνεις με σαφήνεια ότι τίποτε δεν έχει αφεθεί χωρίς μελέτη. Με στόχο πάντα την απόκτηση της υψηλότερης πιστοποίησης, το εργοστάσιο προσαρμόζει ανάλογα τις τεχνικές παραγωγής, προκειμένου να πληροί τα υψηλότερα στάνταρ σε κάθε κατηγορία. Σε κάθε επίπεδο πιστοποίησης (αντοχή στην τριβή, αντοχή στην διάτρηση και αντοχή στην σύνθλιψη, οι μπότες και τα παπούτσια της Forma κατέχουν την υψηλότερη βαθμολογία.
Όλα αυτά όμως, είναι αποτέλεσμα της ποιότητας, η οποία επιτυγχάνεται μέσω της επιλογής των κορυφαίων υλικών. Η Forma χρησιμοποιεί τρία είδη: Το full grain leather (το άνω στρώμα από δέρμα αγελάδας), το microfiber και το συνθετικό υλικό. Η πλειοψηφία των προϊόντων της κατασκευάζεται από δέρμα που διαθέτει τα χαρακτηριστικά της αδιαβροχοποίησης, της διαπνοής και της ανθεκτικότητας. Μάλιστα, όπως μας είπε ο άνθρωπος της εταιρείας, δεν υπάρχει κανένα άλλο υλικό που να διαθέτει την αντοχή της συγκεκριμένης ποιότητας του δέρματος. Το microfiber έχει πολλά από τα χαρακτηριστικά του δέρματος και κοστίζει σχεδόν το ίδιο ακριβά, αλλά δεν διαθέτει την αντίστοιχη αντοχή, ενώ το συνθετικό προορίζεται για φθηνότερες επιλογές όπου και οι απαιτήσεις της χρήσεις δεν είναι τόσο υψηλές.


Σε ανάλογο μήκος κύματος υψηλής ποιότητας, κινείται και η τεχνολογία για την κατασκευή της σόλας κάθε μπότα ή παπουτσιού, με την εταιρεία να χρησιμοποιεί αποκλειστικά και μόνο βουλκανισμένο καουτσούκ. Το όφελος έχει να κάνει με την πρόσφυση ακόμη και στα πιο γλιστερά τερέν –όπως π.χ. πάνω από λάδια στο δρόμο ή σε βρεγμένη άσφαλτο. Στο εσωτερικό της σόλας, η Forma χρησιμοποιεί την τεχνολογία APS (Air Pump System) που είναι κάτι αντίστοιχο με την τεχνολογία της αερόσολας στα running παπούτσια, η οποία εγγυάται την απορρόφηση των κραδασμών και –χάρη στο μεταλλικό έλασμα που είναι ενσωματωμένο μέσα σ' αυτό- την προστασία του πέλματος και την σωστή ελαστικότητα.
Για την εσωτερική εφαρμογή των προϊόντων της, η Forma διαθέτει 13 (!) διαφορετικά καλούπια, τα οποία όπως μας εξήγησε ο Mauro Piva, έχουν να κάνουν τόσο με τις διαφορετικές απαιτήσεις όσο και με το δημογραφικό χαρακτηριστικό του κοινού που απευθύνονται. Για παράδειγμα, μια μπότα για αγωνιστική χρήση έχει πιο στενό καλούπι από μια μπότα με ίδιο νούμερο που προορίζεται για touring χρήση. Αντίστοιχα, μπότες που απευθύνονται στο κοινό των τουριστικών mega on-off, όπου ο καταγεγραμμένος μέσος όρος ηλικίας είναι κοντά στα 50, έχει διαφορετικό καλούπι από τις μπότες για street χρήση που απευθύνονται σε πιο νεαρές ηλικίες, διότι έχει παρατηρηθεί ότι όσο αυξάνεται η ηλικία τόσο στο σχήμα του πέλματος γίνεται πιο επίπεδο!


Το πιο εντυπωσιακό όμως, είναι η τεχνολογία αδιαβροχοποίησης που χρησιμοποιεί το ιταλικό εργοστάσιο. Το λεγόμενο booty system είναι η μέθοδος κατά την οποία η αδιάβροχη μεμβράνη ράβεται στην εσωτερική πλευρά της μπότας, με τα σημεία των ενώσεων να είναι θερμοκολλημένα ούτως ώστε να επιτυγχάνεται η καλύτερη δυνατή αδιαβροχοποίηση. Κάθε μεμβράνη περνάει την ειδική δοκιμασία με αέρα και νερό προκειμένου να πιστοποιηθεί η αποτελεσματικότητά της και στη συνέχεια προωθείται για την γραμμή παραγωγής. Αυτή η μέθοδος είναι ιδιαίτερα αποτελεσματική, αλλά στην Forma διαπίστωσαν ότι για εξαιρετικά ακραίες συνθήκες δεν αρκεί. Αυτό συμβαίνει για υπάρχει περίπτωση στο εξαιρετικά λεπτό στρώμα που δημιουργείται μεταξύ μεμβράνης και εσωτερικής επιφάνειας, σε ακραίες όπως είπαμε συνθήκες, να εγκλωβιστεί μικρή ποσότητα νερού που μπορεί να περάσει μέσα από τις ραφές του δέρματος, η οποία με το πέρασμα του χρόνου να διαβρώσει τις κολλήσεις ή ακόμη και την εσωτερική επιφάνεια της μπότας. Η λύση δόθηκε πριν από τέσσερα χρόνια και προήλθε μετά από εξαντλητικές έρευνες και μελέτες. Πρόκειται για το σύστημα OutDry που ουσιαστικά ενσωματώνει την μεμβράνη με το εξωτερικό υλικό. Αν σας ακούγεται εύκολο και απλό διότι χρησιμοποιείται ευρέως στην κατασκευή των μπουφάν, θα πρέπει να λάβετε υπ' όψη σας ότι στην κατασκευή των υποδημάτων, όπου το εξωτερικό υλικό κουρμπάρεται και τεντώνεται, κάτι τέτοιο ήταν μέχρι πρότινος αδύνατον. Μια εταιρεία όμως, η Italian Brothers, κατάφερε και κατασκεύασε ένα μηχάνημα που κάνει αυτή την ενσωμάτωση (lamination όπως την ομομάζουν) μέσω της θερμότητας. Τι γίνεται όμως σε αυτή την περίπτωση με τις μεμβράνες που θα πρέπει να τεντωθούν και να πάρουν το σχήμα της μπότας χωρίς να σκιστούν; Η λύση αυτή τη φορά δόθηκε από Ασία μεριά και πιο συγκεκριμένα από μια ιαπωνική εταιρεία, την μοναδική στον κόσμο που φτιάχνει ελαστικές αδιάβροχες μεμβράνες.


Αυτός ο συνδυασμός τεχνολογιών αιχμής, έδωσε ένα σημαντικό πλεονέκτημα στα προϊόντα της Forma που μπορούν να υπερηφανεύονται για κορυφαία αποτελέσματα σε επίπεδο αδιαβροχοποίησης. Για να πάρετε μια εικόνα για το τι ακριβώς προσφέρει η τεχνολογία OutDry, αρκεί να πούμε ότι στις ειδικές συγκριτικές δοκιμές που έγιναν με τις μπότες βυθισμένες σε νερό μέσα σε ένα φυγοκεντρικό μηχάνημα που περιστρέφεται, οι μπότες με συμβατική τεχνολογία αδιαβροχοποίησης απορρόφησαν μέχρι και 600 γραμμάρια νερό, ενώ οι αντίστοιχες με OutDry αύξησαν το βάρος τους μόλις 30-35 γραμμάρια!
Η γκάμα της Forma προσφέρει ένα τεράστιο φάσμα επιλογών, με συνδυασμό υψηλών τεχνολογιών και μεγάλο εύρος χρήσης, αποτελώντας μια ουσιαστική επένδυση στο θέμα του εξοπλισμού του αναβάτη.

Επεισοδιακό ταξίδι του Κωνσταντίνου Μητσάκη στη Λευκορωσία-Ουκρανία με KOVE 800X PRO [Photos]

Ο Έλληνας αναβάτης έζησε από κοντά το πολεμικό κλίμα
cover
Από τον

Παύλο Καρατζά

28/5/2026

Η ΓΚΟΡΓΚΟΛΗΣ Α.Ε. συνεργάστηκε για ακόμη μία φορά με τον Κωνσταντίνο Μητσάκη, στηρίζοντας ένα απαιτητικό οδοιπορικό με πρωταγωνίστρια την KOVE 800X PRO και προορισμό τη Λευκορωσία και την Ουκρανία.

Το ταξίδι αυτό μόνο εύκολη υπόθεση δεν ήταν αφού η Ουκρανία βρίσκεται σε πόλεμο, με όποιους κινδύνους και εμπόδια μπορεί να συνεπάγεται αυτό. Χαρακτηριστικά είναι και τα λόγια του Μητσάκη: “Η Λευκορωσία και το Γεωγραφικό Κέντρο της Ευρώπης, στη Λιθουανία, συνιστούσαν τους δύο εξεζητημένους ταξιδιωτικούς προορισμούς του KOVE ΛΕΥΚΟΡΩΣΙΑ / ΟΥΚΡΑΝΙΑ 2026, ενός οδοιπορικού που θα διέτρεχε 10 ευρωπαϊκές χώρες, περνώντας από την περιοχή των Σκοπίων, τη Σερβία, την Ουγγαρία, τη Σλοβακία, την Πολωνία, τη Λευκορωσία, τη Λιθουανία, την Ουκρανία, τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία. Όμως, κορύφωση του οδοιπορικού στην Ανατολική Ευρώπη θα αποτελούσε η διάσχιση της εμπόλεμης Ουκρανίας, με προορισμό την πόλη Λβιβ και την πρωτεύουσα Κίεβο.

kove

Η γνωστή, μόνιμη εμμονή μου για συναρπαστικές δίτροχες εμπειρίες και πιο αλλόκοτες ανθρώπινες ιστορίες, αυτή τη φορά θα με οδηγούσε στα μονοπάτια μιας πραγματικά ριψοκίνδυνης περιπέτειας. Αψηφώντας τον θανάσιμο κίνδυνο που εγκυμονεί ένα ταξίδι με μοτοσυκλέτα στην εμπόλεμη ζώνη της Ουκρανίας, είχα αποφασίσει να επιχειρήσω το τολμηρό εγχείρημα να οδηγήσω την KOVE 800X PRO σε μία από τις πιο επικίνδυνες περιοχές του κόσμου, ευελπιστώντας να μην αποτελέσω τον στόχο ρωσικών πυραύλων ή drones!”

Ο Έλληνας αναβάτης διέσχισε Σκόπια, Σερβία, Ουγγαρία, Σλοβακία και Πολωνία με μόλις τρεις διανυκτερεύσεις, γράφοντας τα πρώτα 2.650 χιλιόμετρα, ενώ αφιέρωσε και λίγο χρόνο στον αγαπημένο του ποταμό Δούναβη. Κάπως έτσι έφτασε στη Λευκορωσία, που αποτελεί έναν από τους πιο αινιγματικούς προορισμούς της Ευρώπης.

Η είσοδος του Μητσάκη στην χώρα έγινε μετά από αυστηρό έλεγχο, όπως λήψη βιομετρικών δεδομένων, σφραγίδα εισόδου στο διαβατήριο, έλεγχο στις φωτογραφίες του κινητού και του προσωπικού προφίλ στα social media, μία διακριτική ανάκριση από τους ευγενέστατους συνοριοφύλακες αλλά και έλεγχο της KOVE 800X PRO με μηχάνημα X-Ray!

Ακολουθούν οι πρώτες εντυπώσεις του ταξιδιώτη: “Παρόλο που η Λευκορωσία ανεξαρτητοποιήθηκε από την πρώην ΕΣΣΔ το 1990, η Brest ήταν γεμάτη με σύμβολα-μνήμες της σοβιετικής εποχής: αστικά αρχιτεκτονήματα σοσιαλιστικού ρεαλισμού, περίτεχνα σοβιετικά ψηφιδωτά με ιδεολογικά μηνύματα, σφυροδρέπανα, σοβιετικά αστέρια και λογότυπα, αγάλματα του Λένιν και κομμουνιστικά σφυροδρέπανα λειτουργούσαν σαν μια χρονομηχανή που με μετέφερε πίσω, σε αλλοτινές ιστορικές περιόδους!

"Απογευματινή άφιξη στο Minsk, check-in στο κατάλυμα, ένα καθαρό hostel στο κέντρο της πρωτεύουσας, γρήγορο μπάνιο και μια πρώτη βόλτα στους δρόμους του Minsk. Πριν ο ήλιος γύρει να κοιμηθεί, επισκέφθηκα το εκπληκτικό Μουσείο-Στούντιο Γλυπτικής 'Zair Azgur Memorial Studio', τον χώρο όπου ο διάσημος γλύπτης Zair Azgur κατασκεύαζε για το σοβιετικό καθεστώς γλυπτά και αγάλματα ιστορικών μορφών και συμβόλων της σοβιετικής εποχής. Εδώ είχα την ανεπανάληπτη εμπειρία να βρεθώ περιτριγυρισμένος από τον Λένιν, τον Στάλιν και τον Μαρξ.”

kove

Στο Minsk ο Κωνσταντίνος Μητσάκης έμεινε για τρεις ημέρες και ύστερα προσπάθησε να περάσει τα σύνορα της Λιθουανίας, χωρίς όμως αποτέλεσμα, αφού απαγορευόταν η διέλευση μοτοσυκλετών από τη Λευκορωσία στη Λιθουανία! Αυτό σήμαινε πως ο Έλληνας αναβάτης θα έπρεπε να διανύσει επιπλέον 1.200 χιλιόμετρα και να περάσει από την Πολωνία για να φτάσει στον προορισμό του.

Μάλιστα δύο ημέρες πριν την άφιξή του στην Ουκρανία σημειώθηκε ο φονικότερος βομβαρδισμός της χώρας από την αρχή του έτους, με πάνω από 1.100 drones και δεκάδες βαλλιστικούς πυραύλους, όμως αυτό δεν στάθηκε εμπόδιο και ο Κωνσταντίνο Μητσάκης ήταν αποφασισμένος να περάσει τα σύνορα της Ουκρανίας. Μετά από μία ακόμη ανάκριση από τους συνοριοφύλακες, η είσοδος στην εμπόλεμη ζώνη είχε γίνει πραγματικότητα.

Η πρώτη διανυκτέρευση στην Ουκρανία έγινε στην πόλη Λβιβ, χωρίς να γίνεται αντιληπτός ο πόλεμος και η ζωή κυλούσε φυσιολογικά σε κανονικούς ρυθμούς, ενώ στη συνέχεια ο Μητσάκης άρχισε να κατευθύνεται προς την ουκρανική πρωτεύουσα, με τα αισθήματα της αγωνίας και της ανασφάλειας να εμφανίζονται, όπως είναι λογικό. Ο ίδιος αφηγείται: “Η απογευματινή άφιξή μου στο Κίεβο έγινε κάτω από βροχή και με απρόσμενο μποτιλιάρισμα στο κέντρο της πόλης. Στην ουκρανική πρωτεύουσα είχα προγραμματίσει (εκτός απροόπτου) τρεις διανυκτερεύσεις, ενώ καθοριστικό ρόλο στην επιλογή του ξενοδοχείου έπαιξαν οι χρήσιμες συμβουλές ενός ντόπιου συντρόχου που συνάντησα στην είσοδο της πρωτεύουσας: 'ξενοδοχείο κατά προτίμηση κοντά σε σταθμό μετρό, μιας και είναι το ασφαλέστερο καταφύγιο σε περίπτωση βομβαρδισμού!' Έτσι κι έκανα τελικά…

"Την επόμενη μέρα ένας λαμπερός ήλιος οδήγησε τη δίτροχη περπατησιά μου στην κεντρική Πλατεία Ανεξαρτησίας (Maidan). Με αφετηρία την ιστορικότερη πλατεία της ουκρανικής πρωτεύουσας, που έχει συνδεθεί άρρηκτα με τους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες των Ουκρανών (Πορτοκαλί Επανάσταση–2004, Επανάσταση της Αξιοπρέπειας–2014), ξεκίνησα την περιήγησή μου στους δρόμους και στα αξιοθέατα της ουκρανικής πρωτεύουσας. Πάντα όμως με το βλέμμα ψηλά στον ουρανό, υπό τον φόβο των ρωσικών drones.”

kove

Η στιγμή που έζησε τον πόλεμο στο πετσί του δεν άργησε: “Μεσημέρι στο υπαίθριο πάρκινγκ του ξενοδοχείου λίπαινα την αλυσίδα της KOVE 800X PRO, όταν ξαφνικά άρχισαν να ηχούν αντιαεροπορικές σειρήνες συναγερμού. Πανικόβλητος άφησα παράμερα τη μοτοσυκλέτα και άρχισα να τρέχω στο εσωτερικό του ξενοδοχείου για να προστατευτώ. Φόβος και τρόμος! Μετά από περίπου 5 λεπτά ακούστηκαν τα πρώτα αντιαεροπορικά πυρά και ακολούθησαν πάμπολλες ισχυρές εκρήξεις. Εντέλει, το πολεμικό σκηνικό κράτησε περίπου μισή ώρα, και μετά ηρεμία και πάλι.

"Στο χρονικό διάστημα που μεσολάβησε και που μού φάνηκε ολόκληρος αιώνας, συνειδητοποίησα με τον πλέον δραματικό τρόπο πως δεν αποτελούσα τον νοερό θεατή μιας κινηματογραφικής ταινίας, αλλά αντίθετα πρωταγωνιστούσα σε μια ρεαλιστική περιπέτεια προσωπικής επιβίωσης. Εδώ στο Κίεβο μόλις είχα πάρει το βάπτισμα του πυρός (κυριολεκτικά) στην εμπόλεμη Ουκρανία. Οι ντόπιοι, αντίθετα, δεν φάνηκε να αναστατώνονται ιδιαίτερα, αλλά μάλλον αντιμετώπισαν με αδιαφορία το συγκεκριμένο περιστατικό. Μετά από 4 χρόνια πολέμου και δεκάδες βομβαρδισμούς, λογικό είναι να έχουν συνηθίσει τη θανάσιμη καθημερινότητα.

"Ήταν η δεύτερη μέρα μου στο Κίεβο. Την προηγούμενη μέρα είχα επισκεφθεί την Πλατεία Ανεξαρτησίας, της οποίας ένα τμήμα έχει μετατραπεί σ’ ένα συγκινητικό μνημείο με χιλιάδες φωτογραφίες πεσόντων στρατιωτών και αναρίθμητες (μικρές και μεγάλες) ουκρανικές σημαίες. Λίγο πιο μακριά, μπροστά στη Μονή του Αγίου Μιχαήλ, παροπλισμένα τανκς, κατεστραμμένα επιβατικά αυτοκίνητα, drones και πλήθος πολεμικού εξοπλισμού σε κοινή θέα, αποτελώντας τις σοκαριστικές μαρτυρίες του πολέμου.

"Την τρίτη –και τελευταία– μέρα στο Κίεβο έκανα μια μεγάλη βόλτα στους δρόμους της ουκρανικής πρωτεύουσας. Όπως στην Λβιβ, έτσι και στο Κίεβο, τα στιγμιότυπα  καθημερινότητας που αντίκριζα με τίποτα δεν μαρτυρούσαν την εμπόλεμη κατάσταση που επικρατούσε στη χώρα. Πλήθος κόσμου περπατούσε στους δρόμους της πόλης, παντού ανοικτά καταστήματα, λεωφόροι γεμάτες αυτοκίνητα και λεωφορεία, κατάμεστα τα πάρκα από κόσμο! Η ζωή κυλούσε ήρεμα και φυσιολογικά στο ηλιόλουστο Κίεβο, μέχρι τον επόμενο βομβαρδισμό! Και παρά τα τακτικά πλήγματα από drones, πουθενά στο ιστορικό κέντρο της πόλης δεν είδα βομβαρδισμένα κτίσματα ή κατεστραμμένα μνημεία – μόνο στα προάστια της πρωτεύουσας εντόπισα κατεστραμμένα κτίρια.

kove

"Νωχελικά απλωμένη στις όχθες του ποταμού Δνείπερου, η μητρόπολη της Ουκρανίας διέθετε μια γοητευτική πολεοδομική όψη, την οποία συνέθεταν οι παραποτάμιες αριστοκρατικές γειτονιές, οι περίλαμπρες Ορθόδοξες Μονές, τα κρατικά κτίρια σοβιετικής αρχιτεκτονικής, οι πολύβουες κεντρικές πλατείες, τα γαλήνια πάρκα, τα ανηφορικά καλντερίμια της Άνω Παλαιάς Πόλης και οι δενδροφυτεμένες λεωφόροι. Βασικό στοιχείο της ταυτότητας του Κιέβου συνιστούσε φυσικά το τεράστιο άγαλμα της Μητέρας Ουκρανίας (ύψος αγάλματος 62 μ.) που δέσποζε στη δεξιά όχθη του Δνείπερου και δέχθηκε την επίσκεψή μου. Κατασκευασμένο το 1981 από ανοξείδωτο χάλυβα, το εμβληματικό μνημείο υψωνόταν με μεγαλοπρέπεια στον ορίζοντα του Κιέβου και έμοιαζε να προστατεύει την ουκρανική πρωτεύουσα από τις εχθρικές επιδρομές.

Ξημερώματα, ώρα 04:10! Την τελευταία νύχτα στο Κίεβο ξύπνησα έντρομος από τις αντιαεροπορικές σειρήνες και το τηλέφωνο που χτυπούσε επίμονα. Μέσα σε λίγα λεπτά βρέθηκα στη ρεσεψιόν και μαζί με τους υπόλοιπους πελάτες του ξενοδοχείου τρέξαμε στον κοντινό σταθμό μετρό HOLOSIIVSKA που εκτελούσε χρέη τοπικού καταφυγίου. Για δύο ώρες βίωνα σιωπηλός το σοκ μιας νυχτερινής επίθεσης με drones και βαλλιστικούς πυραύλους, ενώ δύο νεαροί Ουκρανοί που μιλούσαν αγγλικά μού περιέγραφαν τον πρόσφατο εγκλωβισμό δικών τους ανθρώπων κάτω από συντρίμμια πολυκατοικιών. Κάποιοι γλίτωσαν, άλλοι όχι!

Λήξη συναγερμού, επιστροφή στο ξενοδοχείο, πρόχειρο πρωινό, πακετάρισμα αποσκευών στη μοτοσυκλέτα και αναχώρηση μέσα στην πρωινή αχλή με προορισμό τα σύνορα της Ρουμανίας, 560 χλμ. νότια. Δίχως απρόοπτα ή δυσάρεστα γεγονότα καθοδόν, αργά το ίδιο απόγευμα (μετά από 11 ώρες οδήγησης) ο Ουκρανός συνοριοφύλακας σφράγιζε το διαβατήριό μου και άνοιγε τη μπάρα να περάσω στη Ρουμανία. Πριν όμως πατήσω μίζα, κοντοστάθηκα λίγο, κοίταξα πίσω μου σιωπηλός τη λαβωμένη Ουκρανία που με αποχαιρετούσε και συλλογίστηκα με θλίψη: Τέσσερα χρόνια πολέμου και η ειρήνη ξεχάστηκε…”