Τετρακύλινδρο Ninja ZX-250R: Τα δυομισάρια επιστρέφουν!

…όπως τα θέλει ο κόσμος!
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

4/6/2019

Η Kawasaki ετοιμάζεται να βγάλει δυόμισι τετρακύλινδρο και πολύστροφο, όπως ακριβώς το θέλουν οι Έλληνες, και φυσικά θα το κάνει για την Ασιατική αγορά που αλλάζει μορφή και μπορεί πλέον να υποστηρίξει μοντέλα με μεγαλύτερο κόστος! Διαφορετικά δεν θα υπήρχε περίπτωση να δούμε κάτι τέτοιο στην Ευρώπη. Η Ινδονησία όμως, μία από τις μεγαλύτερες αγορές παγκοσμίως έχει ήδη αρχίσει να ξεφεύγει από τα παπιά, μιας και έχει περάσει μία δεκαετία με υπερκυβισμένα και ακριβά παπιά, φτιαγμένα όχι για να επιτελούν το ρόλο του μεταφορικού μέσου, αλλά όλους τους υπόλοιπους που εκφράζει ο μοτοσυκλετισμός.

Πριν από τέσσερα χρόνια, πρώτο ανάμεσα στον κόσμο, το ΜΟΤΟ έβλεπε από κοντά στο Τόκυο τον δικύλινδρο «πύραυλο» της Honda, το CB250RR που πέρασε ενάμιση χρόνο ζωής ως πρωτότυπο, πριν καταχτήσει την Ασία ως μοντέλο παραγωγής. Θυμάστε τι λέγαμε τότε για το τούρμπο Suzuki και το μεσαίο υπετροφοδοτούμενο της Kawasaki που είχαν εκεί; Όταν μιλούσαμε με τα υψηλόβαθμα Ιαπωνικά στελέχη και έλεγαν πως ο ένας περιμένει να δει τι θα κάνει ο άλλος; Πάντα ήταν έτσι με τους Ιάπωνες. Ζουν στον Ιαπωνικό τους μικρόκοσμο και παρακολουθούν ο ένας τον άλλο, αγνοώντας τα εξωτερικά ερεθίσματα. Ολοένα και λιγότερο τα τελευταία χρόνια, χωρίς όμως να είναι μία τάση που έχει σβήσει. Η επιτυχία της Honda στην Ασία με το CBR, εξασφάλισε την προσοχή της Kawasaki που το σχέδιο το είχε έτοιμο, χρόνια τώρα. Η φήμη μόνο καινούρια δεν είναι. Όπως τόσες και τόσες άλλες. Πόσες φορές έχετε διαβάσει πως «έρχεται το νέο Hayabusa» όχι από εμάς, αλλά γενικότερα εκεί έξω. Όπως και το turbo της Suzuki… όπως και τόσα και τόσα άλλα. Παρεμπιπτόντως το Hayabusa θα έρθει αυτή την φορά, αλλά τώρα είμαστε στο δυόμισι, τετρακύλινδρο Kawasaki που επίσης το ακούμε για σχεδόν μία πενταετία. Αυτή την φορά όμως, η φήμη διασταυρώνεται από περισσότερες από μία ή δύο πλευρές και αναμένεται να εμφανιστεί το Tokyo Motor Show, στα τέλη Οκτωβρίου φέτος. Εκεί που τέσσερα χρόνια πριν, είδαμε το δικύλινδρο Honda… Το MOTO θα είναι και φέτος στο Τόκιο αναμένοντας να το δει από κοντά με την υπόσχεση μάλιστα πως θα είναι «Made in Japan» ο κινητήρας και το πλαίσιο και θα συναρμολογείται στην Ινδονησία. Ώστε να καταφέρει να περάσει από την νομοθεσία της χώρας, την μόνη αιτία για την προσέλκυση ορισμένων από τα μεγαλύτερα εργοστάσια του κόσμου…

Με τα παραπάνω δεδομένα γίνεται πιο σαφές, πως το μικρό τετρακύλινδρο θα είναι προορισμένο στην σπορ οδήγηση και όχι στην εικόνα ή στην αίσθηση αυτή και μόνο. Πολύστροφη και φτιαγμένη με τα σημερινά δεδομένα, η μικρή supersport θα υπόσχεται αυξημένη και γραμμική απόδοση χωρίς υπερβολική κατανάλωση απέναντι στα οικονομικά μονοκύλινδρα και δικύλινδρα με τα οποία αναγκαστικά θα έρθει απέναντι, αν και θα τους χωρίζουν θέματα φιλοσοφίας και προσέγγισης.

Καλά και κακά νέα ταυτόχρονα, μιας και είναι δύσκολο να περιμένουμε κάτι τέτοιο στην Ευρώπη. Από πλευράς ρύπων και κατανάλωσης, ο σύγχρονος κινητήρας του δεν αναμένεται να έχει πρόβλημα προσαρμογής. Το πρόβλημα είναι πως δεν αναμένεται να έχει αγοραστικό ενδιαφέρον στην Ευρώπη, για να μπει το εργοστάσιο στην διαδικασία να το προσαρμόσει. Αυτό όμως είναι πολύ νωρίς να το προεξοφλήσει κανείς. Θέλουν και οι ίδιοι να μετρήσουν τις αντιδράσεις του κόσμου και σε περίπτωση που αυτές είναι πάνω από το αναμενόμενο να συζητήσουν μία τέτοια προοπτική. Σε κάθε περίπτωση στόχος είναι οι ασιατικές αγορές και πιο συγκεκριμένα η Ινδονησία, εκεί που το μοντέλο και η κουλτούρα του μοτοσυκλετισμού αλλάζει ραγδαία, κάνοντας άλματα.

Με τα σημερινά 250άρια και 300άρια ή 400άρια πλέον, έχουμε αποδείξει πως κινείσαι πολύ γρήγορα και στην πίστα διασκεδάζεις και μαθαίνεις χωρίς να καταναλώνεις τα ελαστικά σαν χαπάκια. Ένας τετρακύλινδρος κινητήρας χαρίζει αυτό το στιλ της οδήγησης που θα είχες από μεγαλύτερες μοτοσυκλέτες, καθώς θα πρέπει να επαναπροσδιορίσεις τα όρια κρατώντας το γκάζι περισσότερο ανοικτό για να έχεις καλύτερη έξοδο από τις στροφές. Μαζί με τον ρυθμό, θα σε συντροφεύει και ένας γνήσιο αγωνιστικός ήχος, πράγμα εξίσου σημαντικό.

Μένει να δούμε με πιο «κόλπο» ακριβώς, θα καταφέρουμε να το έχουμε και στην ιδιαίτερη περίπτωση της Ελλάδας… Όπως επίσης και να επαληθευτεί η φήμη στο επόμενο Tokyo Motor Show…

 

Ετικέτες

Ισπανία: 4 πίστες στην ίδια έκταση - Στην Almería δημιουργείται η μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη

Όσες πίστες δεν έχουμε συνολικά στη χώρα μας, τις έχει η Ισπανία σε μία πόλη
almeria
Από τον

Παύλο Καρατζά

7/5/2026

Δεν γίνεται να είσαι μοτοσυκλετιστής στην Ελλάδα και να μη “ζηλεύεις” όταν μαθαίνεις πως ο ιδιοκτήτης της πίστας Almería κατασκευάζει δύο νέες πίστες στον ίδιο χώρο!

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Μισή ώρα έξω από την πόλη της Αλμερίας συνορεύουν δύο πίστες, της Αλμερίας και της Ανδαλουσίας. Οι δύο πίστες είναι κυριολεκτικά η μία δίπλα στην άλλη και μπορούν κάλλιστα να ενωθούν σε μία, αποτελώντας έτσι τη μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη!

Στο εσωτερικό λοιπόν της πίστας της Αλμερίας, δημιουργούνται δύο νέες πίστες, κάτι που σημαίνει πως υπάρχουν πολλές επιλογές για τη διαμόρφωσή της κάθε φορά, ενώ με τον τρόπο αυτόν μπορούν να διεξάγονται τρία track days ταυτόχρονα στον ίδιο χώρο.

maps

Μάλιστα ο ιδιοκτήτης της πίστας, είναι εκείνος που κατασκεύασε πέρυσι την πιο καινούργια πίστα στην Ευρώπη που βρίσκεται στην Σεβίλλη και το MOTO δοκίμασε εκεί τη νέα Ducati Panigale V2 S. Δεν χρειάζεται καν να αναφέρουμε και στις πίστες Portimao, Βαρκελώνης κ.λπ. που είναι μερικές ώρες πιο μακριά και δίνουν στον αναβάτη πολλές επιλογές για την προπόνησή του.

Οι πίστες αυτές δημιουργούνται από ιδιωτικές επιχειρήσεις και είναι κερδοφόρες, αφού υποστηρίζονται από ιδιώτες που συμμετέχουν μαζικά σε track days αλλά και από εταιρείες που νοικιάζουν τις πίστες είτε για δοκιμές, είτε για παρουσιάσεις.

Σίγουρα σας γεννιέται το ερώτημα, “γιατί αυτό δεν γίνεται και στην Ελλάδα”, με την απάντηση να βρίσκεται σε εμάς τους μοτοσυκλετιστές. Στη χώρα μας ένα μεγάλο ποσοστό έχει στην κατοχή του μία μοτοσυκλέτα, όμως ελάχιστοι είναι εκείνοι που θα δαπανήσουν χρόνο και χρήματα, ώστε να πάνε σε μία σχολή οδήγησης και να μάθουν να οδηγούν σωστά, θα έχουν (και θα φορούν) όλον τον μοτοσυκλετιστικό εξοπλισμό τους και θα μπουν σε μία από τις δύο πίστες που έχουμε (Μέγαρα και Σέρρες) για να εξερευνήσουν και να εξελίξουν τα οδηγικά τους όρια. Δηλαδή ενώ έχουμε μοτοσυκλετιστές, μας λείπει η μοτοσυκλετιστική κουλτούρα.

Οι άνθρωποι που έχουν τα χρήματα να κάνουν μία επένδυση σε πίστα στη χώρα μας, βλέποντας πως μόλις 150 άτομα συμμετέχουν στα trackdays που γίνονται περίπου μία φορά τον μήνα – με το μεγαλύτερο ποσοστό να είναι οι ίδιοι – πολύ δύσκολα θα ρισκάρουν τα εκατομμύριά τους για ένα σχέδιο που μάλλον θα αποτύχει. Την ίδια στιγμή και οι αναβάτες (μιλάμε για Αθήνα που μένει το μεγαλύτερο ποσοστό) δεν έχουν άλλη επιλογή από τα Μέγαρα – όχι και ό,τι καλύτερο για μεγάλες μοτοσυκλέτες υψηλής απόδοσης – ενώ η πίστα των Σερρών είναι αρκετά μακριά και έτσι έχουμε έναν φαύλο κύκλο που δεν τελειώνει ποτέ.

Για να γίνει μια τέτοια επένδυση στην Ελλάδα θα πρέπει να στηριχτεί με πελατολόγιο από το εξωτερικό, δηλαδή να προωθηθεί για διεθνείς αγώνες, track days ξένων διοργανωτών, παρουσιάσεις νέων μοντέλων και άλλες τέτοιες εκδηλώσεις που έχουν πολλά να ωφεληθούν από το κλίμα της χώρας μας - δεν είναι καθόλου τυχαίο που οι περισσότερες αποστολές για νέα μοντέλα που πηγαίνουμε είναι στην Ισπανία και στην Ιταλία.