Zaiser Electrocycle: Κίνηση σε όλους τους τροχούς και 500km αυτονομίας

Αν ποτέ βγει σε παραγωγή!
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

2/6/2021

Υπάρχουν μοτοσυκλέτες που μόλις τις αντικρύσεις αντιλαμβάνεσαι αμέσως πως σχεδιάστηκαν στις ΗΠΑ και η Electrocycle της Zaiser είναι ξεκάθαρα μία από αυτές. Στην Ευρώπη την αντικρύζεις ικανή για τουλάχιστον ως τρικάβαλη και στην Ινδία τα σχόλια είναι πως υπάρχει χώρος για ολόκληρο το σόι.

Εμείς πάλι βλέπουμε στα τεχνικά χαρακτηριστικά πως έχει κίνηση και στους δύο τροχούς με hub-motor κι αυτό δημιουργεί προβληματισμούς για το πώς θα συμπεριφέρεται στον δρόμο με ένα μακρύ μεταξόνιο και βάρος στους τροχούς, αλλά κοιτώντας την θετική πλευρά, δεν γίνεται να μην εστιάσεις στα σχεδόν 500Km αυτονομίας.

Ο κατασκευαστής δίνει 0-100 σε 3,6 δευτερόλεπτα και μέγιστη τελική 190χαω από μία μπαταρία 17,3kWh αλλά από εκεί και πέρα δεν υπάρχουν άλλες τεχνικές λεπτομέρειες, ιδιαίτερα για τους τροχούς, παρόλο που αναζητά χρηματοδότηση μισού εκατομμυρίου δολαρίων μέσω κοινωνικού δανεισμού.

Ωστόσο η νεοσυσταθείσα εταιρεία δεν εστιάζει τόσο στην εμφάνιση ή στις επιδόσεις, όσο στα συστήματα ενεργητικής ασφάλειας που συνοδεύουν την μοτοσυκλέτα και έχουν στόχο την μείωση των ατυχημάτων. Εκτός λοιπόν από traction control τα δύο μοτέρ στους τροχούς μπορούν να αναλάβουν να κρατήσουν την μοτοσυκλέτα όρθια με βάση το γυροσκοπικό φαινόμενο και βασίζουν την επέμβασή τους σε ένα πλήθος αισθητήρων που αντιλαμβάνεται το επικείμενο ατύχημα και σε περίπτωση που αυτό συμβεί καλεί αυτόματα και σε βοήθεια.

Όλα αυτά ακούγονται όμορφα και σωστά αν και έρχονται σε αντιδιαστολή με την μικρή χρονική περίοδο R&D που έχει η συγκεκριμένη μοτοσυκλέτα. Στον ιστότοπο της εταιρείας γίνεται λόγος για 13.000 ώρες στο R&D που σημαίνει 4-5 χρόνια εργασίας αλλά σε άλλο σημείο ξεκάθαρα αναφέρουν πως ασχολούνται με τον σχεδιασμό τα τελευταία δύο χρόνια. Αν υπολογίσει κανείς πως αναφέρονται στην πείρα που έχουν προσθέτοντας τα χρόνια εργασίας κάθε συντελεστή, με τους μισούς να προέρχονται από θέσεις marketing, αντιλαμβάνεται εύκολα  ποιο από όλα τα νούμερα είναι πιο κοντά στην αλήθεια. Η εποχή EV είναι ευκαιρία να ξανά σκεφτούμε την μοτοσυκλέτα από την αρχή, αναφέρουν στην Zaiser και ναι, αυτό ακριβώς είναι που φοβόμαστε εμείς οι υπόλοιποι από την εποχή EV. Τουλάχιστον μέχρι η τεχνολογία να προχωρήσει ώστε να μην χρειάζεται να προσαρμόσουμε τις απαιτήσεις μας για το τι είναι μοτοσυκλέτα. Από εκεί και πέρα εντυπωσιακή είναι η οθόνη-τιμόνι με αισθητική Jarvis από Iron-Man αλλά ακόμη πιο εντυπωσιακό το γεγονός πως η Zaiser αγκαλιάζει την νοοτροπία του δικαιώματος στην επισκευή και έτσι κάθε μικρό ανταλλακτικό θα είναι διαθέσιμο με τις μπαταρίες να είναι επίσης αφαιρούμενες και την Zaisner να διευκολύνει την αλλαγή τους με νέας τεχνολογίας καθώς ο συγκεκριμένος τομέας προχωρά με άλματα.

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.