Τα τελευταία χρόνια η Ελληνική σημαία στην EICMA δεν φιγουράρει μόνο στην λίστα εμπορικών επισκεπτών και δημοσιογράφων, ή τους μετρημένους στα δάχτυλα Έλληνες εκθέτες. Χάρη στην DNA High Perfomance Filters η ελληνική σημαία υπάρχει και σε ξεχωριστές μοτοσυκλέτες που κάνουν τον κόσμο να κοντοστέκεται μπροστά στο μπλε-πορτοκαλί περίπτερό τους και να αναρωτιέται τι είναι αυτό που βλέπει. Περισσότερο από κάθε άλλη χρονιά, η προσοχή τώρα στην EICMA φωτίζει το περίπτερο της DNA γιατί η μοτοσυκλέτα που έφτιαξαν δεν είναι απλά ένας ύμνος στην κατασκευαστική δεινότητα της εταιρείας και μία παγίδα για τα βλέμματα των επισκεπτών. Φέτος η DNA φέρνει στην EICMA την DRR-022, την "Unconv3ntional" ελληνική αγωνιστική μοτοσυκλέτα περνώντας πλέον στο στάδιο της εφεύρεσης και σε επίπεδο μάλιστα αγωνιστικών προδιαγραφών - Από σήμερα η παγκόσμια ιστορία της μοτοσυκλέτας αποκτά ένα νέο κεφάλαιο, μπαίνει μία καινούρια πινέζα στην μικρή αυτή γωνιά του χάρτη με μία τελείως νέα μοτοσυκλέτα αγωνιστικών προδιαγραφών με εναλλακτικό μπροστινό σύστημα ανάρτησης. Στην EICMA σήμερα γράφτηκε ένα κομμάτι μοτοσυκλετιστικής ιστορίας!
Μέχρι τώρα η DNA έχει φτιάξει δύο DCR πρωτότυπες μοτοσυκλέτες, την DCR-017 και την DCR-018 με τους αριθμούς να υποδηλώνουν την χρονιά που εμφανίστηκαν στην EICMA. Αν η πρώτη ήταν μία πολύ εξεζητημένη και πολύ ιδιαίτερη custom μοτοσυκλέτα, η δεύτερη ήταν μία μοτοσυκλέτα φτιαγμένη από το μηδέν γύρω από έναν κινητήρα Boxer της BMW και που οδηγικά δεν την πλησίαζε κανένα από τα boxer μοντέλα των Γερμανών.
Όπως θα έχετε καταλάβει υπάρχει μία αλλαγή στο όνομα καθώς πλέον καθώς τα Café Racer, τα DCR δηλαδή, δίνουν την θέση τους σε ένα πραγματικό αγωνιστικό, ένα ασυμβίβαστο, ασυνήθιστο και πρωτοποριακό νέο μοντέλο σχεδιασμένο από το μηδέν γύρω από έναν κινητήρα της Yamaha και εξολοκλήρου κατασκευασμένο μέσα στην DNA! Φτάσαμε λοιπόν στο DRR επίπεδο!
Τι δουλειά έχει όμως μία εταιρεία που κατασκευάζει φίλτρα αέρος κατά κύριο λόγο, να μπλέκει με την κατασκευή πρωτότυπων μοτοσυκλετών; Είναι γιατί τα φίλτρα αέρος έχουν ένα μεγάλο πρόβλημα: Παραμένουν αθέατα στο μάτι πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, την ίδια στιγμή που δείχνουν πολύ καλύτερα και αναδεικνύονται όταν έχουν πάρει την θέση τους σε μία μοτοσυκλέτα, αντί να παρατάσσονται πάνω σε ένα ράφι. Σε μία Έκθεση όπως η EICMA έχεις πολύ λίγα δευτερόλεπτα να μαγνητίσεις το βλέμμα των περαστικών που το μάτι τους δεν είναι εκπαιδευμένο να ξεχωρίζει από μακριά τον τρόπο που ένα φίλτρο αέρος έχει κατασκευαστεί. Κι έχεις ακόμη λιγότερες πιθανότητες να γίνεις κεντρικό θέμα στον Ειδικό Τύπο.
Απέναντι στα παραπάνω ζητήματα, οι άνθρωποι της DNA έκαναν μία εσωτερική αναζήτηση προς την εξεύρεση λύσης, χωρίς ποτέ να σκεφτούν πως μπορούν να στραφούν εκτός. Έχοντας ξεκινήσει την πορεία τους από τις βελτιώσεις μοτοσυκλετών και την δημιουργία πρωτότυπων, δεν χρειάστηκε να σκεφτούν πολύ, πριν αποφασίσουν πως το καλύτερο που θα μπορούσαν να κάνουν, ήταν να κατασκευάσουν μία μοτοσυκλέτα που θα αναδεικνύει το φίλτρο. Έτσι γεννήθηκε η πρώτη DCR! Η δεύτερη πήγε τα πράγματα ακόμη πιο κάτω γιατί πέρα από τον κινητήρα, όλα τα υπόλοιπα κατασκευάστηκαν μέσα στο εργοστάσιο της DNA και βάση γεωμετρικής προόδου πλέον, επόμενο βήμα είναι η DRR!
Με τις DCR, η DNA πέτυχε απόλυτα τον στόχο της για προβολή του ονόματός της στο ευρύ κοινό, δηλώνοντας ταυτόχρονα σε κάθε εμπορικό συνεργάτη πως έχουν την δυνατότητα να κατασκευάσουν τα πάντα.
Με την DRR δηλώνουν προς πάσα κατεύθυνση πως έχουν την δυνατότητα να σχεδιάσουν τα πάντα! Σκοπός της δημιουργίας της DRR-022 είναι λοιπόν το marketing που σε συνεργασία με το τμήμα R/D της DNA έπρεπε να αναπτύξουν τον σχεδιασμό εντός 12 μηνών και μέσα στους επόμενους έξι μήνες να ολοκληρώσουν την κατασκευή του πρωτότυπου. Το δεύτερο στάδιο θα ήταν εφικτό να ολοκληρωθεί σε ένα τόσο μικρό διάστημα για τα δεδομένα μίας τέτοιας κατασκευής, μονάχα αν το πρώτο είχε γίνει με τις ίδιες διαδικασίες που θα ακολουθούσε και ένα πλήρως στελεχωμένο τμήμα κάποιου μεγάλου κατασκευαστή μοτοσυκλετών. Ίσως και αυστηρότερες στην περίπτωση της DNA, έχοντας δει αποσπάσματα αυτής της δουλειάς μέσα σε αυτό το χρονικό διάστημα και ενώ έχω επισκεφτεί R/D και τμήματα σχεδιασμού αρκετών κατασκευαστών.
Ακόμη κι έτσι όμως θα ήταν και πάλι αδύνατο να σχεδιαστεί ένα εναλλακτικό εμπρός σύστημα στο οποίο ρυθμίζεις την γεωμετρία της μοτοσυκλέτας πανεύκολα, κάτι που δεν γίνεται σε συμβατικές αγωνιστικές μοτοσυκλέτες, μέσα σε τόσο αυστηρά πλαίσια χρόνου. Το R/D της DNA τα κατάφερε γιατί δεν ξεκίνησε από το μηδέν, στηρίχθηκε σε πρότερη γνώση και εμπειρία καθώς τα τελευταία τρία χρόνια έχει ενσωματωθεί στην ομάδα ο νεαρός μηχανολόγος Αλέξανδρος Μαϊδης, που ίσως οι αναγνώστες του ΜΟΤΟ να τον θυμούνται από το Project Talos της Alex Works, που σας είχαμε παρουσιάσει. Ακόμη καλύτερα, είχαμε φιλοξενήσει την πρωτοποριακή μοτοσυκλέτα του Αλέξανδρου στο περίπτερο του ΜΟΤΟ στην πρώτη Έκθεση μοτοσυκλέτας που είχε γίνει μετά από πολλά χρόνια στο Ελληνικό, τότε που φιλοξενούσαμε και την μοτοσυκλέτα του αείμνηστου Θανάση Λέφα, για να μπορέσει το κοινό να την θαυμάσει από κοντά. Ο νεαρός Αλέξανδρος είχε ξεκινήσει από σπουδαστής μηχανολογίας να σχεδιάζει από λευκό χαρτί μία αγωνιστική μοτοσυκλέτα όπου με βάση ένα δίχρονο κινητήρα Yamaha TZR 250 3MA είχε αποφασίσει να επαναπροσδιορίσει κάθε συμβατικό τρόπο σχεδίασης, προχωρώντας με το Project Talos σε εξαιρετικά ριζοσπαστικές λύσεις για το εμπρός σύστημα ανάρτησης τύπου Ηossack -ή αλλιώς double wishbone ή duolever, ενώ για την πίσω ανάρτηση είχε κατασκευάσει full floater στήριξη του αμορτισέρ που η συμπίεσή του γινόταν επίσης μέσω μοχλισμού προοδευτικής σκληρότητας. Πρόκειται λοιπόν για μία μακρά πορεία στον χρόνο όπου τα σχέδια και η υλοποίηση του Αλέξανδρου ωριμάζουν συνεχώς.
Ως μέρος του R/D της DNA πλέον, οι δυνατότητες και τα εργαλεία που έχει στην διάθεσή του ο Αλέξανδρος πολλαπλασιάζονται και η DRR-022 προχωρά με γοργά βήματα καθώς βρίσκεται στο μοναδικό σημείο της ελληνικής επικράτειας που θα μπορούσε να φέρει εις πέρας ένα τέτοιο έργο.
Τώρα βέβαια η DRR-022 υλοποιείται γύρω από έναν τετράχρονο κινητήρα από Yamaha YZ450F ώστε να πιάσει τις προδιαγραφές Moto3. Προφανώς και δεν γίνεται να αποκτήσει κανείς πρόσβαση σε αγωνιστικό μοτέρ 250 κυβικών, όμως με όμοιες διαστάσεις εξωτερικά και ακριβώς την ίδια ιπποδύναμη, ο τετράχρονος κινητήρας της Yamaha δίνει την λύση. Αντίστοιχα και οι ρίζες των αγωνιστικών κινητήρων της Moto3 μπορούν να αναζητηθούν στο Motocross, έχοντας φυσικά τεράστιες διαφορές με εκείνους που πηγαίνουν στην παραγωγή. Οι αγωνιστικές Moto3 μοτοσυκλέτες ζυγίζουν περίπου 80 κιλά και στόχος της DNA για την δική τους μοτοσυκλέτα, ήταν να κινηθούν περίπου στα 70 κιλά. Κι αυτό το κατάφεραν παρόλο που έχει γίνει overengineering σε όλα τα σημεία των αναρτήσεων ώστε να αντέχουν πολύ μεγαλύτερη καταπόνηση και να έχουν πολύ μεγαλύτερη διάρκεια. Αν στόχος ήταν να αντέξει την διάρκεια ενός πρωταθλήματος και μόνο, θα μπορούσαν να πάνε ακόμη πιο χαμηλά σε βάρος! Έχουν υπολογίσει πως άλλα 5 κιλά θα μπορούσαν να εξοικονομηθούν μονάχα από εμπρός αν τα εσωτερικά του ψαλιδιού γινόντουσαν από τιτάνιο αντί για αλουμίνιο με στόχο την καθαρά αγωνιστική χρήση. Επιπρόσθετα οι αγωνιστικές ζάντες μαγνησίου που χρησιμοποιούνται στους αγώνες, χαρίζουν ακόμη 2,5 κιλά βάρος από ένα κρίσιμο σημείο που σημαίνει πως ακριβώς το ίδιο σχέδιο μπορεί να κερδίσει ένα τεράστιο πλεονέκτημα βάρους χωρίς αλλαγές. Ο αρχικός στόχος να πάρουν 70 άλογα με 70 κιλά βάρους έχει λοιπόν επιτευχθεί ενώ υπάρχει περιθώριο για ακόμη χαμηλότερα!
Στο μεταξύ ένα από τα προβλήματα που αντιμετώπισε η ομάδα της DNA με την DRR-022 ήταν η παντελής έλλειψη εξαρτημάτων καθώς τίποτα από όσα χρησιμοποιεί δεν υπάρχει στο εμπόριο, όλα τα περιφερειακά προέρχονται από την Moto3! Η μοτοσυκλέτα αυτή έχει πράγματα που φτιάχτηκαν μέσα στην DNA ή έρχονται από Moto3 προμηθευτές με εξαίρεση τον κινητήρα -προφανώς- και το Carbon φαίρινγκ. Οι σημαντικά ελαφρύτερες ζάντες μαγνησίου θα ξεκινήσουν να κατασκευάζονται από τον προμηθευτή μετά την ολοκλήρωση των δοκιμών του πρωταθλήματος αυτές τις ημέρες, ένα από τα στοιχεία που δείχνει την σύνδεση της DRR-022 με την Moto3 κατηγορία. Δίσκοι φρένων, μανέτες και λοιπά περιφερειακά έρχονται από προμηθευτές της Moto3. 180 βίδες, παξιμάδια και ροδέλες τιτανίου χορηγήθηκαν από την Probolt, ενώ το όργανο είναι χορηγία της PLEX Tuning.
Από εκεί και πέρα η DNA κατασκεύασε 185 κομμάτια από 4 διαφορετικά υλικά: Αλουμίνιο 7075, αλουμίνιο 6082, ανοξείδωτο ατσάλι και τιτάνιο. Το κόστος των υλικών είναι μόνο ένα από τα ζητήματα που έπρεπε να αντιμετωπίσει η DNA, μαζί με την σπανιότητα των περιφερειακών. Ας μην ξεχνάμε πως η δουλειά τους δεν είναι να κατασκευάζουν και να σχεδιάζουν μοτοσυκλέτες, αλλά φίλτρα αέρος και να τα εξάγουν κυριολεκτικά σε όλο τον κόσμο. Οι εργατοώρες αυτές έπρεπε να προκύψουν λοιπόν με θυσίες που συχνά είναι το πρώτο που παραβλέπει κανείς.
Από την στιγμή που ένας από τους στόχους της DRR-022 είναι να δείξουν σε όλο τον κόσμο πως κατασκευάζουν τα καλύτερα φίλτρα αέρος και να αναδείξουν την δουλειά τους, η εισαγωγή και το φιλτροκούτι κρύβουν τεράστια δουλειά και έξυπνες λύσεις, όπως για παράδειγμα τις ντίζες γκαζιού που διέρχονται μέσα από αυτό. Ο αεραγωγός της εισαγωγής έγινε με 3D εκτύπωση μέσα στην DNA και το φαίρινγκ σχεδιάστηκε για να τον βοηθά να ρουφήξει όσο περισσότερο αέρα γίνεται σε όλες τις ταχύτητες και όχι μόνο στα 200+ χιλιόμετρα τελικής που μπορεί να πετύχει η μονοκύλινδρη πανάλαφρη DRR-022.
Το εμπρός σύστημα χρησιμοποιεί 23 preloaded ρουλεμάν και δεν έχει balljoint, εκμηδενίζοντας έτσι τις τριβές που έχει ένα τέτοιο σύστημα ανάρτησης, που σε κάθε περίπτωση είναι λιγότερες από τις στατικές τριβές σε ένα 41mm αγωνιστικό πιρούνι, από την στιγμή που εμπρός χρησιμοποιείται τώρα ένα αγωνιστικό αμορτισέρ με ότι αυτό σημαίνει για τις διαφορές σε τσιμούχες κτλ εξαρτήματα που είναι λιγότερα αλλά και μικρότερα. Μόνο από αυτή την λεπτομέρεια θα πρέπει κανείς να αντιληφθεί πως η DRR-022 δεν έχει απλά ένα εναλλακτικό μπροστινό σύστημα ανάρτησης, αλλά έχει προχωρήσει στην βελτίωσή του για αγωνιστική χρήση.
Αυτός είναι και ο λόγος που κάθισε και μελέτησε έναν τρόπο με τον οποίο θα μπορεί πολύ εύκολα να ρυθμίζει την γεωμετρία της μοτοσυκλέτας αλλάζοντας το ίχνος, την γωνία κάστερ, το Anti-Dive με τρόπο εύκολο και γρήγορο! Κάτι τέτοιο όπως καταλαβαίνετε είναι αδύνατο να γίνει σε συμβατική μοτοσυκλέτα, είναι αδύνατο να γίνει μέσα στο box μίας αγωνιστικής ομάδας και ανοίγει έτσι έναν πολύ πιο μακρινό ορίζοντα στην αγωνιστική χρήση και στην εξατομίκευση της μοτοσυκλέτας για κάθε πίστα και κάθε συνθήκη! Η αλλαγή της γεωμετρίας με τρόπο εύκολο είναι άμεσο είναι στην DRR-022 ο στολισμός της τούρτας, όταν θα μπορούσε να είναι και ολόκληρη η γέμιση, αλλά είναι τόσα πολλά αυτά που κρύβει, τόσα πολλά τα καινούρια που εισάγει που μπαίνει κι αυτό το χαρακτηριστικό στην λίστα με τα υπόλοιπα!
Η DRR-022 δεν έχει προηγούμενο, ένας Ιταλός έχει προσπαθήσει να φτιάξει μία ελαφριά Moto3 με μη συμβατικό μπροστινό αλλά με δίχρονο κινητήρα και χωρίς να φτάσει ούτε την αναλογία ίππων, ούτε και τον αψεγάδιαστο τρόπο λειτουργίας που η DNA έχει επιτύχει!
Μαζί με την Ducati του Λέφα, η DNA DRR-022 είναι μια μοτοσυκλέτα κατασκευασμένη από ελληνικά χέρια που εμβαθύνει στα εναλλακτικά συστήματα εμπρός ανάρτησης, όχι για να εντυπωσιάσει αισθητικά, αλλά ως ολοκληρωμένη σπουδή πάνω στον λειτουργικό τομέα.
Υπάρχει τεράστια διαφορά μεταξύ τις φράσης “δουλεύει” και της φράσης “δουλεύει σωστά” και η διαφορά αυτή γίνεται ακόμα πιο χαοτική όταν μιλάμε για αγωνιστική μοτοσυκλέτα όπου πέρα από το “σωστά” θα πρέπει να δουλεύει και “καλύτερα”.
Έχοντας την τύχη και πολύ περισσότερο την χαρά ως περιοδικό να οδηγήσουμε τις δύο προηγούμενες δημιουργίες της εταιρείας του Ντίνου και Μάριου Νικολαΐδη, δεν έχουμε καμία αμφιβολία πως έχουν πετύχει και το “σωστά” και το “καλύτερα”.
Ακόμα πιο σημαντικό όμως είναι πως μια ελληνική οικογενειακή εταιρεία αυτή τη στιγμή βρίσκεται στην κορυφαία έκθεση μοτοσυκλέτας του κόσμου, παρουσιάζοντας μια 100% δική της δημιουργία. Πρόκειται για ιστορική στιγμή!
