Παρά το γεγονός πως η νέα M1000RR είναι η πιο hardcore έκδοση της S1000RR που έχει η BMW στη γκάμα της, η γερμανική εταιρεία επέλεξε τα SportSmart TT της Dunlop ως ελαστικό πρώτης τοποθέτησης, το οποίο η ίδια η Dunlop χαρακτηρίζει 50/50 για οδήγηση σε δρόμο και πίστα. Θυμίζουμε πως η βασική έκδοση της S1000RR είχε έως τώρα τα Metzeler Racetec, δηλαδή ένα semi-slick ελαστικό, αντίστοιχο του Pirelli Supercorsa. Αυτό το γεγονός κολακεύει ιδιαίτερα τα Dunlop SportSmart TT, καθώς κατάφεραν να επιτύχουν την ίδια απόδοση στην πίστα (και μάλιστα με την πιο ισχυρή έκδοση της S1000RR) με εκείνη που έχουν στα semi-slick ελαστικά του ανταγωνισμού, ενώ την ίδια στιγμή διατηρούν το πλεονέκτημα της σταθερότητας και της αντοχής που έχει ένα ελαστικό δρόμου.
Το μυστικό της επιτυχία του SportSpart TT βρίσκεται στην μακροχρόνια εξέλιξη της τεχνολογίας του στους αγώνες του Isle Of Man και στην ειδική χάραξη του πέλματος, που έχει σχεδιαστεί με τέτοιο τρόπο ώστε το πίσω ελαστικό να ψύχεται ταχύτερα όταν το πιέζεις μέσα στην πίστα, μειώνοντας έτσι το ποσοστό της φθοράς και διατηρώντας σταθερό το επίπεδο κρατήματος για πολλούς γύρους. Επίσης, όπως τα αγωνιστικά slick ελαστικά της Dunlop, έτσι και τα SportSmart TT έχουν ειδικής κατασκευής σκελετό, που επιτρέπει πολύ χαμηλές πιέσεις για οδήγηση σε πίστα, κάτι που δεν μπορείς να κάνεις με τα ελαστικά δρόμου. Η συνεργασία μεταξύ BMW και Dunlop δεν θα πρέπει να μας εκπλήσσει, καθώς οι δύο εταιρείες έχουν άμεση συνεργασία στο παγκόσμιο Πρωτάθλημα Endurance - από τα ελάχιστα παγκόσμια πρωταθλήματα πλέον όπου η επιλογή της μάρκας των ελαστικών είναι ελεύθερη για τις ομάδες. Όπως είχαμε γράψει και ΕΔΩ, η Dunlop κατασκευάζει χιλιάδες slick ελαστικά κάθε χρόνο, αποκλειστικά για τις ομάδες που υποστηρίζει στο WEC.
Honda: Πατέντα ηλεκτρικής μοτοσυκλέτας με αφαιρούμενες μπαταρίες για αναδυόμενες αγορές
Η ιαπωνική εταιρεία φαίνεται να εξετάζει μια εναλλακτική προσέγγιση της ηλεκτρικής μοτοσυκλέτας - Προσιτή και βασική
Από τον
Φίλιππο Σταυριδόπουλο
5/3/2026
Μια νέα πατέντα της Honda δείχνει ότι η εταιρεία εξετάζει την ανάπτυξη μιας οικονομικής ηλεκτρικής μοτοσυκλέτας, στοχεύοντας κυρίως στις αναδυόμενες αγορές, όπου η χαμηλή τιμή μπορεί να αποτελέσει το κλειδί για την επιτυχία των ηλεκτρικών οχημάτων.
Οι μεγάλοι κατασκευαστές μοτοσυκλετών δεν έχουν ακόμη καταφέρει να βρουν τη συνταγή της επιτυχίας στις ηλεκτρικές μοτοσυκλέτες. Φιλόδοξα εγχειρήματα, όπως η ηλεκτρική LiveWire της Harley-Davidson με την συνεργασία της KYMCO, δυσκολεύτηκαν να πείσουν το καταναλωτικό κοινό, ενώ οι Ιάπωνες κατασκευαστές μέχρι στιγμής έχουν κινηθεί πιο συγκρατημένα, εστιάζοντας κυρίως σε ηλεκτρικά scooter, ένα τμήμα της αγοράς που προσαρμόζεται ευκολότερα στην ηλεκτροκίνηση, αντί να επενδύσουν δυναμικά στις ηλεκτρικές μοτοσυκλέτες.
Η Honda επιχειρεί να αλλάξει αυτή την προσέγγιση έχοντας ήδη λανσάρει τη WN7 σε Ευρώπη και Ιαπωνία, ωστόσο μια νέα πατέντα δείχνει ότι εξετάζει και μια διαφορετική στρατηγική, την ανάπτυξη εξαιρετικά απλών και προσιτών ηλεκτρικών μοτοσυκλετών, ένα βήμα πάνω από τα ποδήλατα με ηλεκτρική υποβοήθηση.
Μόλις πέρυσι είχαν εμφανιστεί πατέντες για ένα οικονομικό ηλεκτρικό μοντέλο της Honda βασισμένο στο Shine 100 της ινδικής αγοράς, μια μοτοσυκλέτα που κοστίζει περίπου €800 καινούρια. Η νέα πατέντα δείχνει μια ακόμη πιο απλοποιημένη εκδοχή, η οποία θυμίζει έντονα τα χαμηλού κόστους μοντέλα με κινητήρα εσωτερικής καύσης που η Honda διαθέτει σε αγορές της Αφρικής.
Σύμφωνα με τα σχέδια, η μοτοσυκλέτα χρησιμοποιεί ένα υπάρχον πλαίσιο τύπου ραχοκοκκαλιάς από μοντέλο με κινητήρα εσωτερικής καύσης. Στη θέση του κινητήρα και του κιβωτίου τοποθετείται ένας ηλεκτροκινητήρας, ενώ οι μπαταρίες βρίσκονται στις δύο πλευρές του πλαισίου.
Το βασικό στοιχείο που η Honda προσπαθεί να πατεντάρει είναι το σύστημα στήριξης των μπαταριών. Αυτές πρέπει να αφαιρούνται εύκολα, ώστε να φορτίζονται σε εσωτερικό χώρο ή να αντικαθίστανται με πλήρως φορτισμένες, αλλά ταυτόχρονα να είναι δύσκολο να κλαπούν, παρότι βρίσκονται σε εμφανή σημεία στις πλευρές της μοτοσυκλέτας.
Η λύση της Honda περιλαμβάνει στιβαρούς μεταλλικούς κλωβούς που λειτουργούν ταυτόχρονα και ως κάγκελα προστασίας από πτώσεις. Τα κλουβιά είναι αρθρωτά και ανοίγουν από το εμπρός μέρος του πλαισίου, επιτρέποντας πρόσβαση στις μπαταρίες. Όταν οι μπαταρίες τοποθετηθούν στη θέση τους, τα κλουβιά κλείνουν και ασφαλίζουν στις πλευρές του “ρεζερβουάρ”, με ένα απλό σύστημα ασφάλισης που βρίσκεται κάτω από κλειδωμένο καπάκι στο επάνω μέρος.
Κατά τα άλλα, η μοτοσυκλέτα είναι εξαιρετικά απλή σε τεχνολογία και εξοπλισμό. Στην κορυφή του "ρεζερβουάρ" υπάρχει μια μικρή οθόνη που δείχνει μόνο τη στάθμη φόρτισης της μπαταρίας. Το ταχύμετρο είναι αναλογικό, με ντίζα και ατέρμονα, παίρνοντας κίνηση από τον εμπρός τροχό, ενώ τα φρένα είναι μηχανικά ταμπούρα.
Πέρα από τον ηλεκτροκινητήρα και τις μπαταρίες, τίποτα πάνω στη μοτοσυκλέτα δεν είναι ούτε εξεζητημένο, ούτε τεχνολογικά προηγμένο σε σύγκριση με μια οικονομική μοτοσυκλέτα με κινητήρα εσωτερικής καύσης που κοστίζει λιγότερο από 1.000 δολάρια στις αναπτυσσόμενες αγορές.
Ένα τέτοιο μοντέλο πιθανότατα θα ήταν υπερβολικά βασικό για αγορές όπως η Ευρωπαϊκή ή των ΗΠΑ και μάλλον οι επιδόσεις του δεν θα επαρκούσαν για τους δρόμους αυτών. Ωστόσο, η ιδέα μιας ηλεκτρικής μοτοσυκλέτας σχεδιασμένης με απόλυτη προτεραιότητα το χαμηλό κόστος απόκτησης, ακόμα και εάν αυτό γίνεται σε βάρος της καινοτομίας, του στυλ, της αυτονομία ή των επιδόσεων, θα μπορούσε να αποτελέσει μια πιο ρεαλιστική προσέγγιση για την εξάπλωση της ηλεκτροκίνησης στις μοτοσυκλέτες από τα κάτω.
