Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.

MotoGP Alex Marquez: "Έμαθα λιγότερα στην πιο πετυχημένη σεζόν"

Στην πιο επιτυχημένη σεζόν του, ο Alex Marquez θεωρεί ότι έμαθε λιγότερα!
Alex MArquez
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

17/12/2025

Ο αναβάτης της Gresini Ducati ολοκλήρωσε το 2025 ως δεύτερος στο πρωτάθλημα, πετυχαίνοντας την πρώτη του νίκη στη μεγάλη κατηγορία και συνολικά τρεις νίκες σε Grand Prix, οδηγώντας μια Ducati προδιαγραφών 2024. Σε μεγάλο μέρος της σεζόν, ειδικά στο πρώτο μισό, ήταν ο μοναδικός που μπορούσε να πιέσει σταθερά τον πρωταθλητή Marc Marquez.

Παρόλα αυτά, ο 29χρονος Ισπανός δηλώνει ότι η δύσκολη σεζόν του 2024, με τη GP23, αποδείχθηκε τελικά πιο πολύτιμη.

Τη χρονιά πριν την εκτόξευσή του, ο Alex Marquez δυσκολεύτηκε σημαντικά να προσαρμοστεί στη Ducati GP23, καταφέρνοντας να ανέβει στο βάθρο μόλις μία φορά. Η έλλειψη σταθερότητας και δυσκολία του να προσαρμοστεί στην μοτοσυκλέτα τον ανάγκασαν να αλλάξει προσέγγιση και να δουλέψει βαθύτερα πάνω στο στυλ οδήγησής του.

Alex Marquez

Μιλώντας στο τέλος της σεζόν 2025, ήταν ξεκάθαρος για το πού θεωρεί ότι έκανε το μεγαλύτερο βήμα στην καριέρα του, “Ειλικρινά, το βήμα που έκανα ήταν πέρυσι”, εξήγησε.

Και πρόσθεσε, “Το έχω πει πολλές φορές, όταν υποφέρεις, μαθαίνεις περισσότερα πράγματα. Πρέπει να βελτιώνεσαι, να δουλεύεις πάνω στις αδυναμίες σου και να είσαι εκεί κάθε μέρα”.

Παρότι το 2025 του έφερε νίκες, βάθρα και τη θέση του βασικού διεκδικητή του τίτλου πίσω από τον Marc Marquez, ο Alex Marquez επιμένει ότι το 2024 του πρόσφερε μεγαλύτερη αγωνιστική εξέλιξη.

“Αν πρέπει να πω κάτι, έμαθα περισσότερα πέρυσι απ’ ό,τι φέτος”, δήλωσε.
“Φέτος τα αποτελέσματα ήταν πολύ καλύτερα, φυσικά. Αλλά έμαθα πολύ περισσότερα όταν υπέφερα με τη μοτοσυκλέτα του ’23”.

Alex Marquez

Σύμφωνα με τον ίδιο, εκείνη η χρονιά τον βοήθησε να κάνει ουσιαστικές αλλαγές, “Τότε έκανα ένα πραγματικά μεγάλο βήμα στο στυλ οδήγησής μου και κατάφερα να βελτιώσω πολλά αδύναμα σημεία”.

Η απόδοσή του το 2025 δεν πέρασε απαρατήρητη. Παρά το γεγονός ότι αγωνιζόταν με δορυφορική ομάδα και περσινών προδιαγραφής μοτοσυκλέτα, η Ducati αποφάσισε να τον εξοπλίσει με μοτοσυκλέτα του τρέχοντος έτους για το 2026, την ίδια με την εργοστασιακή ομάδα Ducati Lenovo.

Στη βαθμολογία, ο Alex Marquez ολοκλήρωσε τη σεζόν 78 βαθμούς πίσω από τον Marc Marquez, ο οποίος μάλιστα έχασε τους τελευταίους τέσσερις αγώνες λόγω τραυματισμού. Παράλληλα, όμως, ήταν 114 βαθμούς μπροστά από τον Marco Bezzecchi και 179 μπροστά από τον Pecco Bagnaia, ο οποίος αγωνιζόταν με εργοστασιακή GP25.

Η Gresini Ducati έκλεισε το 2025 με τέσσερις νίκες σε Grand Prix, με τον rookie Fermin Aldeguer να πετυχαίνει την πρώτη του νίκη στο Grand Prix Ινδονησίας, κερδίζοντας και τον τίτλο του rookie της χρονιάς.

Για τον Alex Marquez, όμως, το μεγαλύτερο κέρδος δεν ήταν οι νίκες. Ήταν τα μαθήματα που πήρε όταν τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά. Και αυτά, όπως φαίνεται, είναι που τον έφεραν σε αυτό το επίπεδο.

Alex Marquez