Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.

MotoGP: Jorge Martin - Με πόνους μετά τη Βραζιλία - “Είμαι καλύτερος αναβάτης από το 2024”

Ο Ισπανός της Aprilia εμφανίζεται αισιόδοξος παρά τη σωματική καταπόνηση
Jorge-Martin
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

27/3/2026

Παρά την κούραση και τους πόνους από το απαιτητικό GP Βραζιλίας, ο Jorge Martin δηλώνει δυνατός από ποτέ, τονίζοντας πως έχει εξελιχθεί σημαντικά σε σχέση με τη χρονιά τίτλου του 2024.

Ο Jorge Martin φτάνει στο Grand Prix των ΗΠΑ στο Austin με ανεβασμένη ψυχολογία, αλλά και με εμφανή σωματική καταπόνηση μετά από ένα ιδιαίτερα απαιτητικό αγωνιστικό σερί. Ο Ισπανός αναβάτης της Aprilia προέρχεται από το καλύτερο μέχρι στιγμής Σαββατοκύριακο με τη νέα του ομάδα στη Goiania της Βραζιλίας, όπου κατέκτησε δύο βάθρα και συνέβαλε σε ένα εντυπωσιακό 1-2 για την ιταλική εταιρεία, πίσω από τον ομόσταυλο Marco Bezzecchi.

Ωστόσο, η προσπάθεια αυτή είχε το τίμημά της. Ο Martin παραδέχθηκε πως αισθάνεται πόνους μετά τον αγώνα στη Βραζιλία, επισημαίνοντας ότι τα συνεχόμενα αγωνιστικά τριήμερα δεν είναι ιδανικά για τη φυσική του κατάσταση. “Ειλικρινά, νιώθω λίγο πόνο μετά τη Βραζιλία. Οι συνεχόμενοι αγώνες δεν είναι ό,τι το καλύτερο για μένα. Θα δούμε πώς θα αντιδράσει το σώμα μου στους πρώτους γύρους εδώ στο Austin, που είναι μια πολύ απαιτητική πίστα.”

Jorge-Martin

Η κατάσταση γίνεται ακόμη πιο κρίσιμη αν αναλογιστεί κανείς ότι ο Martin είχε χάσει σημαντικό χρόνο πέρυσι λόγω τραυματισμών, συμπεριλαμβανομένου και του αγώνα στο Circuit of the Americas, ενώ χειρουργικές επεμβάσεις τον κράτησαν εκτός και από τις δοκιμές προετοιμασίας.

Παρά τα προβλήματα, το ξεκίνημα της σεζόν είναι ιδιαίτερα θετικό. Μετά από δύο τερματισμούς μέσα στην πεντάδα στην Ταϊλάνδη και τα διπλά βάθρα στη Βραζιλία, ο Martin δείχνει να βρίσκει ρυθμό με την Aprilia και να επιβεβαιώνει ότι αποτελεί βασικό διεκδικητή του τίτλου. Ο ίδιος, μάλιστα, θεωρεί πως έχει ήδη κάνει βήμα προόδου σε σχέση με το 2024, όταν κατέκτησε το πρωτάθλημα με την Ducati και την ομάδα Pramac.

“Πάντα προσπαθώ να βελτιώνομαι και πιστεύω ότι τώρα είμαι καλύτερος αναβάτης από ό,τι ήμουν το 2024. Το επίπεδο όμως ανεβαίνει συνεχώς και οι μοτοσυκλέτες εξελίσσονται,” δήλωσε.

Παρά τη φιλοδοξία του, ο Martin κρατά χαμηλούς τόνους όσον αφορά τους στόχους του για το Texas: “Οι προσδοκίες είναι ίδιες με τους πρώτους αγώνες. Το να τερματίσω είναι ήδη ένας καλός στόχος και να πάρω βαθμούς. Αυτό θα είναι σημαντικό στο τέλος της χρονιάς. Πρέπει να αποφύγω τα λάθη και απλώς να φέρω τη μοτοσυκλέτα στον τερματισμό.”

Ο Ισπανός ξεκινά το αγωνιστικό τριήμερο στις ΗΠΑ δεύτερος στη βαθμολογία του πρωταθλήματος, έντεκα βαθμούς πίσω από τον Bezzecchi, σε μια σεζόν που προμηνύεται ιδιαίτερα ανταγωνιστική.

Jorge-Martin