Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.

MotoGP: O “παλιός” Johann Zarco βλέπει θετικά τις αλλαγές στο MotoGP το 2027

Νέες ευκαιρίες βλέπει ο 35χρονος από τις αλλαγές που φέρνουν οι νέοι κανονισμοί
MotoGP 2027 Zarco
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

28/11/2025

Ο Johann Zarco πιστεύει ότι η “επανεκκίνηση” του MotoGP το 2027 θα δημιουργήσει απρόβλεπτες καταστάσεις που μπορεί να αξιοποιήσει χάρη στην εμπειρία του.

Ο Johann Zarco, πλέον 35 ετών είναι ο μεγαλύτερος αναβάτης του grid, αλλά ταυτόχρονα και ένας από τους ελάχιστους που έχουν ήδη εξασφαλισμένο συμβόλαιο για το 2027. Ο αμέσως επόμενος σε ηλικία αναβάτης μετά τον Zarco είναι ο, για ένατη φορά φέτος παγκόσμιος πρωταθλητής, Marc Marquez, δείχνοντας την σημασία της εμπειρίας στο πρωτάθλημα.

Ο αναβάτης της δορυφορικής Honda LCR υπέγραψε διετή ανανέωση με τη Honda (HRC) στη διάρκεια της καλοκαιρινής διακοπής, με τα περισσότερα συμβόλαια να λήγουν στο τέλος του 2026.

Κεντρικό στοιχείο, στη συμφωνίας του Zarco, είναι ότι καλύπτει τη μετάβαση από τις τρέχουσες μοτοσυκλέτες των 1000cc στην επερχόμενη εποχή των 850cc με ελαστικά Pirelli. Εκεί ευελπιστεί να αξιοποιήσει την εμπειρία του για να εκμεταλλευτεί τις πιθανές, απρόβλεπτες συνθήκες.

"Ήθελα να έχω αυτή την ευκαιρία να κάνω τη σεζόν του 2027, επειδή πιστεύω ότι με τους νέους κανονισμούς και τα νέα ελαστικά θα υπάρξουν κάποιες τυχαίες καταστάσεις που, με την εμπειρία μου, μπορώ να τις μετατρέψω σε περισσότερα βάθρα, ίσως και νίκες", δήλωσε ο Zarco.
"Πιστεύω ακόμη ότι μπορώ να έχω τον ρόλο ενός κορυφαίου αναβάτη. Γίνεται καλή δουλειά και υπάρχει αίσθηση βελτίωσης στη μοτοσυκλέτα, έτσι έχω ακόμη περισσότερα κίνητρα να συνεχίσω να αγωνίζομαι".

Ο Zarco τόνισε επίσης ότι στόχος του ήταν εξαρχής η διετής συμφωνία:
"Δούλευα από την αρχή για μια συμφωνία δύο ετών, ήταν πολύ σημαντικό για μένα... Ήθελα να εξασφαλίσω τη σεζόν του 2027".

Μετά την εκρηκτική του είσοδο στη μεγάλη κατηγορία με την Tech3 Yamaha, η καριέρα του Zarco πήρε την κατηφόρα όταν αποχώρησε από την εργοστασιακή KTM στα μέσα του 2019. Ωστόσο, αναγεννήθηκε στη Ducati, φτάνοντας έως την Pramac με εργοστασιακό υλικό, όπου πέτυχε την πρώτη του νίκη στο Australian Grand Prix το 2023.

Η μετακίνησή του στη LCR τον έφερε σε κεντρικό ρόλο στη Honda. Πέρσι ήταν ο κορυφαίος αναβάτης της εταιρείας, παρότι κατετάγη μόλις 17ος. Φέτος όμως χάρισε στη Honda την πρώτη νίκη της, στην μετά Marc Marquez  εποχή, στο Le Mans. Παράλληλα, βοήθησε ξανά στη διατήρηση του τίτλου της ομάδας στον αγώνα αντοχής 8 ωρών της Suzuka και τελικά επικράτησε του Luca Marini στη μάχη για τον άτυπο τίτλο του κορυφαίου αναβάτη της Honda , τερματίζοντας 12ος στη βαθμολογία.

Παρότι οι δοκιμές έχουν πλέον επιτραπεί, καμία εργοστασιακή ομάδα δεν έχει παρουσιάσει ακόμα δημόσια πρωτότυπη μοτοσυκλέτα 850cc.MotoGP 2027 Zarco