Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.

MotoGP, τεστ Misano: Ταχύτεροι Acosta και ΚΤΜ – Εκτός 10άδας Honda και Yamaha

2ος ο Alex Marquez και 3ος ο Marco Bezzecchi – Αναλυτικά όλοι οι χρόνοι
pedro
Από τον

Παύλο Καρατζά

16/9/2025

Ο Pedro Acosta κατέκτησε την πρώτη θέση στις δοκιμές με μεγάλη διαφορά, αλλά όλα τα φώτα ήταν στραμμένα στη νέα Yamaha V4. Ο αναβάτης της Red Bull KTM Factory Racing έθεσε το ρυθμό τη Δευτέρα, μπροστά από τον Alex Marquez (BK8 Gresini Racing MotoGP) και τον Marco Bezzecchi (Aprilia Racing).

KTM: Η KTM είχε αρκετή κακοτυχία την Κυριακή, αλλά τη Δευτέρα, ο Acosta έβαλε τα δυνατά του από την αρχή και κατέκτησε την πρώτη θέση. Ο Ισπανός τερμάτισε με διαφορά 0,340 δευτερολέπτων, παρά το γεγονός ότι δεν ήταν απόλυτα ικανοποιημένος στις γρήγορες στροφές. Ο teammate του Brad Binder βελτιώθηκε προς το τέλος, τερματίζοντας 14ος. 

Ο Enea Bastianini (Red Bull KTM Tech 3) και ο teammate του Maverick Vinales επίσης έβαλαν τα δυνατά τους, με τον Bastianini να δοκιμάζει νέες ρυθμίσεις και τον Vinales να προσπαθεί να ανακτήσει τη δύναμη από τον τραυματισμένο ώμο του. Ο Vinales βελτίωσε τον χρόνο του την τελευταία ώρα της ημέρας, αποδεικνύοντας ότι η σκληρή δουλειά άξιζε τον κόπο. Ο δοκιμαστής Dani Pedrosa ήταν επίσης παρών και παρουσίασε μια αναβάθμιση στο ψαλίδι και μια νέα πίσω εξάτμιση. Ο Bastianini ολοκλήρωσε την ημέρα στην 12η θέση, μία θέση μπροστά από τον Vinales, με τον Pedrosa να τερματίζει 21ος, μόλις 1,9 δευτερόλεπτα από την πρώτη θέση.

Ducati: Δουλεύοντας πάνω στα ηλεκτρονικά, τη σταθερότητα και προσπαθώντας να βελτιώσει την είσοδο στις στροφές, ο Alex Marquez ήταν ο ταχύτερος της Ducati στο τέλος της ημέρας και ήταν ικανοποιημένος με τη δεύτερη θέση. Ο teammate του Fermin Aldeguer (BK( Gresini Racing MotoGP) επίσης έκανε πολλή δουλειά στα ηλεκτρονικά, καταλαμβάνοντας τη δέκατη θέση συνολικά. Στο στρατόπεδο της VR46, ο Franco Morbidelli (Pertamina Enduro VR46 Racing Team) ήταν πολύ δυνατός και πήρε την 5η θέση, με τον Fabio Di Giannantonio να παίρνει την 7η θέση.

Ένας συνδυασμός αεροδυναμικής 2024 και πλαισίου 2025 για τον Francesco Bagnaia, καθώς ο πολυπρωταθλητής MotoGP προσπαθεί να ανακτήσει την αίσθηση που του έλειπε στους τελευταίους αγώνες. Τελικά πήρε την 8η θέση, ενώ είχε και μία πτώση στην πρώτη στροφή της πίστας. Ο Marc Marquez δοκίμασε διάφορα ψαλίδια κατά τη διάρκεια της ημέρας, καθώς επικεντρώθηκε στη βελτίωση της εξόδου από τις στροφές και τελείωσε την ημέρα στην 6η θέση. Ο αναβάτης εξέλιξης Michele Pirro ήταν επίσης παρών και έδειξε ένα ριζικά διαφορετικό και μειωμένο αεροδυναμικό πακέτο, τερματίζοντας 23ος.

Aprilia: Μετά τους εορτασμούς της Κυριακής, ο Marco Bezzecchi επέστρεψε στη δουλειά και ασχολήθηκε με τη δοκιμή ενός πλαισίου που είχε και προηγουμένως δοκιμαστεί, αλλά έπρεπε να επανεξεταστεί. Η Aprilia αφιέρωσε επίσης χρόνο στα ηλεκτρονικά και τη χαρτογράφηση. Ο Jorge Martin ήταν χαρούμενος – παρά την πτώση του - με την πρόοδο στην εργονομία του αναβάτη και τη βελτιωμένη θέση του τιμονιού. Ο Raul Fernandez (Trackhouse MotoGP Team) έκανε πολλούς γύρους και βρέθηκε στην πρώτη δεκάδα, ενώ ο teammate του Ai Ogura δεν συμμετείχε στη δοκιμή μετά την πτώση του την Κυριακή. Στο τέλος της ημέρας, ο Bezzecchi κατέλαβε την 3η θέση, ο Fernandez την 4η και ο Martin την 9η, με όλες τις Aprilia να βρίσκονται στην πρώτη δεκάδα.

Honda: Ο Joan Mir (Honda HRC Castrol) δεν συμμετείχε στις δοκιμές λόγω του πόνου από την πτώση του την Παρασκευή και η Ιαπωνική εταιρεία συνέχισε τη σκληρή δουλειά με τον Luca Marini. Ο Ιταλός δοκίμασε ένα αναβαθμισμένο πλαίσιο και διαφορετικό αεροδυναμικό πακέτο στο πίσω μέρος, παρόμοιο με αυτό που χρησιμοποιήθηκε στις αρχές του 2025, και στο τέλος της ημέρας κατέλαβε την 11η θέση. Ο Johann Zarco (CASTROL Honda LCR) με παρόμοιο πακέτο, πήρε την 15η θέση, ενώ ο Somkiat Chantra (IDEMITSU Honda LCR) τερμάτισε στην 22η θέση.

Yamaha: Η ανάπτυξη της Yamaha V4 ήταν η σημαντικότερη είδηση της Δευτέρας στο Misano. Αν και βρίσκεται στα αρχικά στάδια της ανάπτυξης, με τα σχόλια των αναβατών να είναι συνεπή και όλοι να δηλώνουν ότι υπάρχουν δυνατότητες. Ο Quartararo τερμάτισε 18ος με διαφορά 1,2 δευτερολέπτων από την κορυφή και ο χρόνος του αποτελεί μια καλή αναφορά για το συγκεκριμένο στάδιο. Ο teammate του Alex Rins πήρε την 17η θέση, ενώ ο Miguel Oliveira (Prima Pramac Yamaha MotoGP) ήταν ο ταχύτερος αναβάτης της Yamaha, καταλαμβάνοντας την 16η θέση, με τον Miller να τερματίζει 19ος.

 

Παρακάτω είναι οι ταχύτεροι χρόνοι των αναβατών στο τεστ:

Θέση

Αναβάτης

Ομάδα

Χρόνος

1

Pedro Acosta

Red Bull KTM Factory Racing

1:30.374

2

Alex Marquez

BK8 Gresini Racing MotoGP

1:30.714

3

Marco Bezzecchi

Aprilia Racing

1:30.727

4

Raul Fernandez

Trackhouse Racing

1:30.761

5

Franco Morbidelli

Pertamina Enduro VR46 Racing Team

1:30.766

6

Marc Marquez

Ducati Leonovo Team

1:30.871

7

Fabio di Giannantonio

Pertamina Enduro VR46 Racing Team

1:30.922

8

Pecco Bagnaia

Ducati Leonovo Team

1:30.933

9

Jorge Martin

Aprilia Racing

1:30.945

10

Fermin Aldeguer

BK8 Gresini Racing MotoGP

1:30.946

11

Luca Marini

Honda HRC Castrol

1:30.983

12

Enea Bastianini

Red Bull KTM Tech3

1:31.048

13

Maverick Vinales

Red Bull KTM Tech3

1:31.217

14

Brad Binder

Red Bull KTM Factory Racing

1:31.317

15

Johann Zarco

LCR Honda Castrol

1:31.474

16

Miguel Oliveira

Prima Pramac Racing

1:31.510

17

Alex Rins

Monster Energy Yamaha

1:31.571

18

Fabio Quartararo

Monster Energy Yamaha

1:31.598

19

Jack Miller

Prima Pramac Racing

1:31.660

20

Takaaki Nakagami

HRC Test Team

1:31.994

21

Dani Pedrosa

Red Bull KTM Factory Racing

1:32.231

22

Somkiat Chantra

LCR Honda IDEMITSU

1:32.490

23

Michele Pirro

Ducati Leonovo Team

1:32.613