Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.

MotoGP Ινδονησία: Pole Position για Raul Fernandez!

Το στοίχημα είναι να καταφέρει να μείνει μπροστά
Το στοίχημα είναι να καταφέρει να μείνει μπροστά
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

10/10/2026

Ταυτίστηκε το χρώμα της πρώτης μοτοσυκλέτας στην εκκίνηση με τα χρώματα της Mandalika αυτή την εποχή όπου μετά τους μουσώνες κυριαρχεί η ηλιοφάνεια. Μία ανατροπή που δεν συνηθίζεται στην πρώτη θέση της εκκίνησης, ιδιαίτερα από την στιγμή που ο Marc Marquez έκανε την επίθεσή του νωρίς, δείχνοντας πως έχει στόχο να κάνει καλό χρόνο.

Όμως εξίσου νωρίς οι μοτοσυκλέτες της Aprilia έδειξαν ότι δεν θα είναι εύκολη υπόθεση με πρώτον όμως τον Marco Bezzecchi και μετά με τον Raul Fernandez. Ο αναβάτης της Trackhouse έδειχνε σε όλη την διάρκεια των δοκιμών πως μπορεί να κάνει καλό χρόνο στην Mandalika, όμως και πάλι ήταν δύσκολο να περιμένεις πως δεν θα έχει απάντηση για την κατάταξη.

Κατάφερε όμως να πάρει την πρώτη του pole position στην μεγάλη κατηγορία και μάλιστα όχι στην κόψη του ξυραφιού αλλά με τέσσερα λεπτά να απομένουν για τη λήξη της Q2.

Ο Bezzecchi θα μπορούσε να είναι στην θέση του Fernandez αν δεν είχε ζήτημα με τις κίτρινες σημαίες, και είχε και τον χρόνο και τον ρυθμό να το πετύχει αυτό, οπότε η θέση του Fernandez είναι και παράγοντας τύχης.

Αντίστοιχα κοντά σε χρόνο είναι και ο Fabio Di Giannantonio που στο τέλος του συνολικού χρόνου έκανε την προσπάθειά του και εξασφάλισε μία θέση στην πρώτη σειρά της εκκίνησης, το καλύτερο δώρο για τα γενέθλιά του, στον εαυτό του.

Αφού έθεσε τον αρχικό χρόνο αναφοράς, ο Marquez πέρασε το δεύτερο μισό της περιόδου παίζοντας τη γάτα με το ποντίκι με τον αντίπαλό του για τον τίτλο, Jorge Martin, προσπαθώντας να εκμεταλλευτεί το γεγονός ότι ο πρωτοπόρος του πρωταθλήματος χρειαζόταν έναν γρήγορο γύρο για να αναρριχηθεί από την 7η θέση. Τα αποτελέσματα ήταν ανάμεικτα καθώς ο Marquez υποβιβάστηκε από την πρώτη σειρά στην πορεία, αλλά κατάφερε να κρατήσει τον Martin πίσω του στο grid - με τους Ισπανούς να ανοίγουν τη δεύτερη σειρά δίπλα στον συμπατριώτη τους Fermin Aldeguer. Ο αναβάτης της Gresini είχε ένα επεισοδιακό πρωινό, τερματίζοντας πρώτος στο Q1 και στη συνέχεια καταφέρνοντας να κρατηθεί στην 6η θέση, παρά το γεγονός ότι ολοκλήρωσε την περίοδο με πτώση.

Στο μεταξύ, ο Ai Ogura ξεμπέρδεψε γρήγορα με τη δική του πτώση στο Q1 και στάθηκε τυχερός που κράτησε τη θέση του για το Q2 μετά από αυτό, αν και αυτό τον άφησε με μόνο μία διαθέσιμη μοτοσυκλέτα, την οποία και χρησιμοποίησε για να εξασφαλίσει την 7η θέση στο grid. Τον Ιάπωνα αναβάτη θα πλαισιώσουν στην τρίτη σειρά οι Alex Marquez και Pedro Acosta, οι οποίοι βρέθηκαν μισό δέκατο μακριά από την pole, ενώ η τριάδα στην τέταρτη σειρά ήταν σχεδόν ένα ολόκληρο δευτερόλεπτο πιο αργή από τον Fernandez - συμπεριλαμβανομένων των Pecco Bagnaia, Franco Morbidelli και Fabio Quartararo.

Ο Enea Bastianini έδειχνε να είναι πραγματική απειλή στο Q1, αλλά μια πτώση προς το τέλος της Κ1δεν κατάφερε να προκριθεί, επιτρέποντας στον Alex Rins να περάσει μπροστά στην πέμπτη σειρά - η οποία περιλαμβάνει επίσης τον Luca Marini. Οι Brad Binder, Jack Miller και Maverick Viñales σχημάτισαν την έκτη σειρά, ενώ ο Toprak Razgatlioglu κατάφερε να περάσει μπροστά από το δίδυμο της LCR Honda, παρά τη σφοδρή του πτώση στο FP2. Βοηθήθηκε βέβαια από το γεγονός ότι τόσο ο Johann Zarco όσο και ο Diogo Moreira είχαν πτώσεις στο Q1, όπως και ο αναπληρωματικός αναβάτης Aleix Espargaro, ο οποίος και κλείνει το grid.

 

Αποτελέσματα Q2:

ΘΕΣΗ

No.

ΑΝΑΒΑΤΗΣ

ΜΟΤΟ

ΧΡΟΝΟΣ

ΔΙΑΦ.

Προηγ.

1

25

Raul Fernandez

Aprilia

1:28.852

 

 

2

72

Marco Bezzecchi

Aprilia

1:28.961

0.109

0.109

3

49

Fabio Di Giannantonio

Ducati

1:29.048

0.196

0.087

4

93

Marc Marquez

Ducati

1:29.118

0.266

0.070

5

89

Jorge Martin

Aprilia

1:29.152

0.300

0.034

6

54

Fermin Aldeguer

Ducati

1:29.232

0.380

0.080

7

79

Ai Ogura

Aprilia

1:29.279

0.427

0.047

8

73

Alex Marquez

Ducati

1:29.386

0.534

0.107

9

37

Pedro Acosta

KTM

1:29.408

0.556

0.022

10

63

Francesco Bagnaia

Ducati

1:29.786

0.934

0.378

11

21

Franco Morbidelli

Ducati

1:29.790

0.938

0.004

12

20

Fabio Quartararo

Yamaha

1:29.837

0.985

0.047

Αποτελέσματα Q1:

Q2

54

Fermin Aldeguer

Ducati

1:29.639

 

 

Q2

79

Ai Ogura

Aprilia

1:29.729

0.090

0.090

13

42

Alex Rins

Yamaha

1:29.834

0.195

0.105

14

23

Enea Bastianini

KTM

1:29.879

0.240

0.045

15

10

Luca Marini

Honda

1:30.037

0.398

0.158

16

33

Brad Binder

KTM

1:30.248

0.609

0.211

17

43

Jack Miller

Yamaha

1:30.357

0.718

0.109

18

12

Maverick Viñales

KTM

1:30.504

0.865

0.147

19

7

Toprak Razgatlioglu

Yamaha

1:30.532

0.893

0.028

20

5

Johann Zarco

Honda

1:30.703

1.064

0.171

21

11

Diogo Moreira

Honda

1:30.725

1.086

0.022

22

41

Aleix Espargaro

Honda

1:31.067

1.428

0.342