Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.

Casey Stoner-MotoGP: Αντίθετος με τα περισσότερα ηλεκτρονικά βοηθήματα

Επέμβαση για λόγους ασφάλειας και όχι απόδοσης θέλει ο Stoner - Περισσότερη έμφαση στο ταλέντο του αναβάτη
Stoner on electronics
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

1/9/2025

Ο δις πρωταθλητής του MotoGP καλεί σε περιορισμό των ηλεκτρονικών βοηθημάτων, προτείνοντας ένα σύστημα που θα αφήνει τον έλεγχο στον αναβάτη – μέχρι να υπάρξει πραγματικός κίνδυνος

Ο Stoner, που αποσύρθηκε στο τέλος του 2012, παραμένει σφοδρός επικριτής της υπερβολικής τεχνολογικής παρέμβασης των ηλεκτρονικών συστημάτων στις σύγχρονες αγωνιστικές πρωτότυπες μοτοσυκλέτες της κατηγορίας.

"Πρέπει να σταματήσουμε να προσθέτουμε όλα αυτά τα βοηθήματα που κάνουν εύκολη την έξοδο από τις στροφές. Το anti-wheelie δεν είναι ζήτημα ασφάλειας, είναι ζήτημα ευκολίας", τόνισε ο Αυστραλός από το Red Bull Ring.

"Η ολίσθηση στο πίσω μέρος, ναι, είναι ζήτημα ασφάλειας μέχρι ένα σημείο, κάτι που κάποτε ρυθμίζαμε στο 20% ολίσθηση. Μέχρι εκεί να μην υπάρχει καμία ηλεκτρονική παρέμβαση και μετά να μπαίνει το σύστημα για λόγους ασφαλείας."

Η Michelin έχει εκτιμήσει ότι το βέλτιστο ποσοστό σπινιαρίσματος για μέγιστη πρόσφυση είναι γύρω στο 15%. Ο Stoner, βάζοντας το όριο στο 20%, ζητάει τα ηλεκτρονικά να επεμβαίνουν μόνο όταν ο αναβάτης ξεπερνά τη "ζώνη απόδοσης".

Κριτική στο νέο σύστημα Stability Control

Με την εισαγωγή του νέου Stability (ή Slide) Control στην ενιαία ECU, ο Stoner φοβάται ότι ανοίγει ο δρόμος για επιπλέον απώλεια ελέγχου από τον αναβάτη.

"Έχουμε σχεδόν 300 ίππους, αλλά μπορείς να ανοίγεις το γκάζι και να μη συμβαίνει τίποτα. Οι καλύτεροι αναβάτες του κόσμου οδηγούν τις πιο εύκολες μοτοσυκλέτες στον κόσμο. Δεν υπάρχει πλέον έλεγχος στο πόσο θα γλιστρήσεις", είπε χαρακτηριστικά.

"Θέλω να βλέπω αυτές τις απίστευτες λήψεις σε αργή κίνηση, να φαίνεται ο έλεγχος, το slide, το λάστιχο να παραμορφώνεται, ο αναβάτης να κρατάει τον μπροστά τροχό στην άσφαλτο. Όχι να πατάει κουμπιά."

Stoner on electronics

Ο Marc Márquez συμφωνεί

Ο Marc Márquez, με τον οποίο ο Stoner συζήτησε για το νέο σύστημα στην Αυστρία, συμμερίζεται τις ανησυχίες του. "Όσο περισσότερα συστήματα βάζουμε, τόσο λιγότερη διαφορά μπορεί να κάνει ο αναβάτης. Το δοκίμασα και είναι απλά πιο εύκολο να οδηγήσεις", δήλωσε ο Ισπανός.

Το μέλλον και οι κανονισμοί του 2027

Παρά τις αλλαγές που έρχονται το 2027 – κατάργηση ride height devices, μείωση κυβισμού στα 850cc και περιορισμός αεροδυναμικών βοηθημάτων, ο Stoner παραμένει σκεπτικός: "Αν συνεχίσουμε έτσι, θα καταλήξουμε να κάνουμε τα ίδια λάθη που έκανε η Formula 1", προειδοποίησε και επισήμανε πως η δεξιοτεχνία του αναβάτη πρέπει να παραμείνει το κυρίαρχο στοιχείο του MotoGP: "Αυτοί οι αναβάτες είναι απίστευτα ταλαντούχοι και πρέπει να τους επιτρέψουμε να το δείχνουν."