Avalon Motorsport Park - Πρόταση για νέα πίστα αγώνων F1 και MotoGP στην Αυστραλία

Από το 2009 "ψήνεται" η κατασκευή της, ενώ τουλάχιστον για την ώρα δεν δείχνει να έχει σοβαρές προοπτικές
Avalon Motorsport Park
Από το

motomag

26/4/2023

Ο αγώνας του Phillip Island έχει εξασφαλίσει την παραμονή του στο καλεντάρι του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Μοτοσυκλετών έως το 2026, ωστόσο δημοσιεύματα κάνουν λόγω για δημιουργία νέας πίστας αγώνων στους χώρους του αεροδρομίου Avalon της Αυστραλίας που φιλοδοξεί να αποτελέσει το αντίπαλο δέος για τη φιλοξενία αγώνων MotoGP, WorldSBK και F1.

Ενώ έργα βελτιώσεων της ασφάλειας των αγωνιζομένων βρίσκονται σε εξέλιξη στην πίστα Phillip Island της Αυστραλίας, η κυβέρνηση της πολιτείας της Βικτόριας, μέσω του ελληνικής καταγωγής Υπουργού Αθλητισμού Steve Dimopoulos, ανακοίνωσε ότι προτίθεται να χρηματοδοτήσει με 1.6 εκατομμύρια δολάρια Αυστραλίας τη δημιουργία πίστας στην περιοχή του αεροδρομίου Avalon το οποίο βρίσκεται 50 χιλιόμετρα μακριά από την Μελβούρνη. Η πίστα συνολικής έκτασης 1.500 στρεμμάτων θα έχει την ονομασία "Avalon Motorsport Park" (το σπίτι του μηχανοκίνητου αθλητισμού).

Το περίεργο είναι πως στο site του κατασκευαστή πιστών APEX, βρίσκουμε το “Avalon Motor Park” με τη σημείωση πως η CAMS, το Αυστραλιανό μέλος της FIA, είχε πληρώσει μελέτη για τη δημιουργία πίστας αγώνων στον χώρο του αεροδρομίου του Avalon από το… 2009! Μάλιστα στο site της APEX μπορεί κανείς να βρει και τα σχέδια της πίστας, αλλά και το υπολογιζόμενο συνολικό της κόστος που ανέρχεται στα 165 εκατομμύρια αμερικάνικα δολάρια! Από το 2009 φτάσαμε στο 2023 για το επόμενο στάδιο στην εξέλιξη της ιστορίας, ενώ δεν ξέρουμε αν η πολιτεία της Βικτόριας έχει βάλει στην άκρη τα σχέδια της APEX και αν έχει νέο συνεργάτη για την πρόσφατη ανακοίνωση της.

Ο τύπος της Αυστραλίας αναφέρει ότι ο Tim Bamford, πρώην διευθύνων σύμβουλος της Australian Grand Prix Corporation (Αυστραλιανή Επιτροπή Μηχανοκίνητων Διοργανώσεων), έχει προσληφθεί ως νέος διευθυντής του συγκεκριμένου έργου. Να τονίσουμε πως η AGPC είναι ο διοργανωτής του αγώνα της Formula 1 στη Μελβούρνη και του αγώνα Phillip Island του MotoGP. Ωστόσο για να πάρει σάρκα και οστά το συγκεκριμένο έργο θα πρέπει να βρεθούν επενδυτές, με την κρατική επιχορήγηση να δείχνει αστεία συγκριτικά με το απαιτούμενο τελικό κόστος της πίστας που θα μπορούσε να είναι πολλές εκατοντάδες εκατομμύρια αμερικάνικα δολάρια.

Ο προγραμματισμός του συγκεκριμένου έργου αναφέρει πως το Avalon Motorsport Park θα πρέπει να είναι έτοιμο μέχρι το 2026, τη χρονιά που λήγουν τα δεκαετή συμβόλαια του Phillip Island με την Dorna για το MotoGP και το Superbike, με τους πρώτους προγραμματισμένους αγώνες να γίνονται το 2027. Σε κάθε περίπτωση δυσκολευόμαστε να πιστέψουμε πως η νέα αγωνιστική εγκατάσταση θα συγκεντρώσει αρκετά χρήματα α) για να κατασκευαστεί μέχρι το 2026, και β) για να μπορέσει να ανταγωνιστεί το Phillip Island, ακόμη και αν οι υποδομές της νέας πίστας στη θεωρία υπερτερούν σε σχέση με την υπάρχουσα.

Βρισκόμαστε σε αναμονή για τυχόν εξελίξεις στην ιστορία.

Ετικέτες

MotoGP: Χρειάζεται αναθεώρηση ο κανονισμός ελάχιστου βάρους; Τα μεγέθη όλων των αναβατών

Από τον Moreira και τον Ogura ως τον Razgatlioglu μεσολαβεί ένα χάσμα 20 κιλών
cover
Από τον

Παύλο Καρατζά

26/2/2026

Ενδιαφέρον προκαλούν το ύψος και το βάρος του κάθε αναβάτη που παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στη συμπεριφορά και την απόδοση της εκάστοτε μοτοσυκλέτας, με τους rookie Diogo Moreira και Toprak Razgatlioglu να βρίσκονται στα δύο άκρα της λίστας. 

Ο Moreira με τον Ai Ogura είναι οι ελαφρύτεροι αναβάτες, ενώ ο Razgatlioglu είναι ο ψηλότερος και μακράν ο πιο βαρύς αναβάτης της κατηγορίας με 11 κιλά διαφορά από τον προηγούμενο.

Σε αντίθεση με τις κατηγορίες Moto3 και Moto2, που χρησιμοποιούν ένα συνδυασμένο ελάχιστο όριο βάρους αναβάτη και μοτοσυκλέτας, το MotoGP καθορίζει μόνο το ελάχιστο βάρος μοτοσυκλέτας, που είναι στα 157 κιλά. 

Ο Luca Marini υποστηρίζει εδώ και καιρό ότι το MotoGP θα πρέπει να έχει επίσης ένα συνδυασμένο όριο βάρους, εξηγώντας ότι η επιτάχυνση δεν αλλάζει, αλλά υφίσταται διαφορά στην καταπόνηση των ελαστικών. 

"Υπάρχει ένα [συνδυασμένο] βάρος στο Moto2 και εγώ ήμουν πάνω από το όριο, αλλά μόνο κατά 4 κιλά. Και δεν υπάρχει πρόβλημα αν μεταξύ εμένα και ενός άλλου αναβάτη υπάρχει διαφορά 4 κιλών. 

"Αλλά στο MotoGP η διαφορά μεταξύ εμένα και ενός άλλου αναβάτη της Ducati μπορεί να είναι 10 κιλά. Δεν είναι ότι χάνεις στην επιτάχυνση. Η επιτάχυνση, όπως δείχνουν και τα δεδομένα, είναι η ίδια. 

"Ωστόσο η δύναμη που ασκείς στο ελαστικό είναι μεγαλύτερη. Επομένως, πρέπει να είσαι πολύ προσεκτικός με το πίσω ελαστικό, ειδικά επειδή δεν θέλεις να το φθείρεις πολύ. 

"Νομίζω ότι θα ήταν καλύτερο για όλους να υπάρχει ένα [συνδυασμένο] ελάχιστο βάρος - και για τους άλλους [μικρότερους] αναβάτες, γιατί έτσι θα μπορούν να βάζουν περισσότερο βάρος και να χτίζουν περισσότερο τους μύες τους. 

"Γιατί ένας βαρύς αναβάτης πρέπει να τιμωρείται για κάτι που είναι απλά στη φύση του; Κατά τη γνώμη μου, είναι κάτι που δεν έχει νόημα”.

Το σκεπτικό του Marini έχει μια λογική βάση και βασίζεται στη δική του προσωπική εμπειρία, όντας ένας από τους ψηλότερους και βαρύτερους αναβάτες του πρωταθλήματος. Ο ίδιος προσπάθησε αρκετές φορές να αδυνατίσει για να μπορεί να διαχειριστεί καλύτερα τη φθορά των ελαστικών του, ωστόσο αυτό είχε μια παράπλευρη απώλεια: μαζί με τα κιλά, έχανε και σε σωματική αντοχή που του κόστιζε στο κλείσιμο των αγώνων.

"Τα δεδομένα που έχουμε από τους αγώνες δείχνουν πως όταν είσαι βαρύτερος χρησιμοποιείς περισσότερο λάστιχο και τα ηλεκτρονικά συστήματα δουλεύουν επίσης περισσότερο," εξήγησε ο Marini.

Γι' αυτό πιστεύει στην αξία του συνδυασμένου βάρους και στο MotoGP, θεωρώντας πως είναι πιο δίκαιο οι πολύ ελαφριοί αναβάτες να προσθέτουν επιπλέον βάρος (έρμα) στη μοτοσυκλέτα τους - κάτι πάντως που δεδομένα απεχθάνονται οι μηχανικοί των ομάδων. Στην τελική είναι πιο εύκολο κάποιος να δουλέψει στο γυμναστήριο για να δυναμώσει και να ανεβάσει ελεγχόμενα το βάρος του, παρά να προσπαθούν οι βαρύτεροι να αδυνατίσουν - και αυτή είναι μια σκέψη που έχει απασχολήσει αρκετούς ακόμη αναβάτες στο παρελθόν, όπως ο Danilo Petrucci, ο οποίος επίσης προσπάθησε πολύ να αδυνατίσει όταν αγωνιζόταν με την Pramac Ducati, για να εγκαταλείψει την προσπάθεια όταν είδε μεγάλη διαφορά στις αντοχές του.

Παρακάτω μπορούμε να δούμε την λίστα με το βάρος και το ύψος του κάθε αναβάτη, ξεκινώντας από τον πιο ελαφρύ:

Diogo Moreira: 169 cm, 60 kg

Ai Ogura: 169 cm, 60 kg

Fabio di Giannantonio: 177 cm, 62 kg

Jorge Martin: 168 cm, 63 kg

Brad Binder: 170 cm, 63 kg

Pedro Acosta: 171 cm, 63 kg

Enea Bastianini: 168 cm, 64 kg

Marc Marquez: 169 cm, 64 kg

Maverick Vinales: 171 cm, 64 kg

Jack Miller: 173 cm, 64 kg

Francesco Bagnaia: 176 cm, 64 kg

Marco Bezzecchi: 176 cm, 64 kg

Raul Fernandez: 178 cm, 65 kg

Alex Marquez: 180 cm, 65 kg

Johann Zarco: 171 cm, 68 kg

Alex Rins: 176 cm, 68 kg

Franco Morbidelli: 176 cm, 68 kg

Fabio Quartararo: 177 cm, 69 kg

Joan Mir: 181 cm, 69 kg

Fermin Aldeguer: 181 cm, 69 kg

Luca Marini: 184 cm, 69 kg

Toprak Razgatlioglu: 185 cm, 80 kg.