Δήλωση Rossi: Δεν φταίει η μοτοσυκλέτα!

Ψάχνει ακόμα τον τρόπο να γίνει ανταγωνιστικός

Από τον

Μπάμπη Μέντη

2/8/2019

Πολλές κριτικές έχουν γραφτεί για τον Valentino Rossi φέτος, καθώς ο αστέρας των MotoGP φαίνεται πως για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά δεν μπορεί να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στη διεκδίκηση του πρωταθλήματος. Ο κόσμος έχει συνηθίσει τον Rossi να βρίσκεται σχεδόν κάθε Κυριακή πάνω στο βάθρο για είκοσι (!!!!) χρόνια και το γεγονός πως πέρσι και φέτος έχει ανοίξει ελάχιστα μπουκάλια σαμπάνιας πυροδότησε ποικίλα αρνητικά σχόλια για αυτόν. Πέρσι οι δημοσιογράφοι του πετάγανε σπόντες για την ηλικία του και συζητούσαν ανοιχτά για την ημέρα… συνταξιοδότησης του. Παρ’ όλα αυτά, ο Rossi ήταν πρώτος σε βαθμούς ανάμεσα στους αναβάτες της Yamaha και στο μεγαλύτερο μέρος του πρωταθλήματος ήταν μέσα στην πρώτη τριάδα της βαθμολογίας, έστω κι αν η διαφορά δεν του επέτρεπε να ονειρεύεται πρωτάθλημα. Μαζί με την πολύ κακή βαθμολογική εικόνα των υπόλοιπων αναβατών της Yamaha, το φταίξιμο πήγε τελικά στην απόδοση της μοτοσυκλέτας. Πέραν του Jarco, όλοι οι άλλοι αναβάτες είχαν μόνο παράπονα από την απόδοση της M1.

Το ίδιο ακριβώς σενάριο δημιουργήθηκε και στην αρχή της χρονιάς φέτος, όπου και πάλι ο Rossi είχε τους περισσότερους βαθμούς απ’ όλους τους υπόλοιπους αναβάτες της Yamaha και ο Quartararo πήρε τη θέση του Zarco, εντυπωσιάζοντας με τους χρόνους του, αλλά όχι με τα τελικά αποτελέσματα του. Η εικόνα πως οι μοτοσυκλέτες τις Yamaha δεν μπορούν να ανταγωνιστούν τις εργοστασιακές Honda και Ducati, είχε πλέον παγιωθεί στο μυαλό όλων μας. Όμως από το Jerez και μετά, ο Vinales και ο Quartararo, όχι μόνο έκαναν εντυπωσιακούς χρόνους, αλλά άρχισαν να φέρνουν και αποτελέσματα, ενώ την ίδια στιγμή ο Rossi ζούσε έναν αγωνιστικό εφιάλτη, ακόμα και στις αγαπημένες του πίστες, όπως το Mugello. Την διαφορά φέτος την κάνει η απόδοση του Vinales και όχι του Quartararo, που όπως είπαμε μας θυμίζει πάνω κάτω τις εμφανίσεις του Jarco με την δορυφορική Yamaha Tech3. Ο Vinales έχει καταφέρει να φέρει πάρα πολύ καλά αποτελέσματα με την Μ1 φέτος και μάλιστα σε πίστες που ο Rossi δυσκολευόταν να δει δεκάδα. Το γεγονός αυτό έχει αδυνατίσει πολύ τη δικαιολογία πως οι Μ1 δεν είναι ανταγωνιστικές φέτος και έχει αρχίσει να δημιουργεί ερωτηματικά για την αγωνιστική απόδοση του Rossi.

Τα διαρκή παράπονά του για την απόδοση της μοτοσυκλέτας δεν μοιάζουν πλέον δικαιολογημένα. Στη βαθμολογία βρίσκεται πίσω από τον Vinales και ο ισχυρισμός πως ο Rossi είναι “Αναβάτης της Κυριακής” δεν συμβαδίζει με τα αποτελέσματα πια.

Κάπως έτσι φτάσαμε στο Brno και στην παραδοχή του Rossi, πως τελικά δεν φταίει η Μ1 για τα κακά αποτελέσματα και τις πτώσεις. Το Brno είναι μια από τις αγαπημένες πίστες του Rossi και έχει εντυπωσιακό αριθμό νικών ο ιταλός superstar. Στη συνέντευξή του παραδέχτηκε πως τώρα πια το πρόβλημα το έχει αυτός. Μάλιστα είπε πως πιθανόν το πρόβλημα να είναι ο τρόπος που προετοιμάζει τη μοτοσυκλέτα του για τα δοκιμαστικά και τον αγώνα! Έναν τομέα δηλαδή που μέχρι σήμερα ήταν “επιστήμονας” και ως εκ τούτου τον αποκαλούσαμε “Αναβάτη της Κυριακής”. Συγκεκριμένα είπε: “Από το Jerez και μετά ο Vinales και ο Quartararo είναι πολύ δυνατοί. Αυτό σημαίνει πως η μοτοσυκλέτα είναι ανταγωνιστική. Δεν ξέρω αν η αιτία είναι ο τρόπος που προσεγγίζουμε τη ρύθμιση της μοτοσυκλέτας. Δοκιμάσαμε πολλά διαφορετικά πράγματα αλλά δεν ήμουν γρήγορος. Αυτό που ξέρω είναι πως πρέπει να βρω τον τρόπο και να αποκτήσω την αίσθηση να οδηγήσω την Μ1 στο όριο.” Αυτό το τελευταίο μοιάζει κάπως σαν να κριτικάρει και τις οδηγηκές του ικανότητες… Όπως κι αν έχει, η Yamaha από τη μεριά της κάνει ό,τι μπορεί για να βοηθήσει τον Γιατρό. Τη Δευτέρα μετά τον αγώνα του Brno, τόσο ο Rossi, όσο και ο Vinales θα οδηγήσουν για πρώτη φορά την Μ1 του 2020. Κάποιοι λένε πως το μόνο που χρειάζεται η Yamaha είναι έναν νέο κινητήρα με πολύ γκάζι για να σταθεί δίπλα στα Ducati και τα νέα Honda. Όμως ο Rossi διαφωνεί με αυτή την άποψη, λέγοντας πως μια μοτοσυκλέτα των MotoGP θα πρέπει να είναι συνολικά καλή. Κι όπως είδαμε φέτος με τον νέο ισχυρότερο κινητήρα της Honda, η μοτοσυκλέτα έγινε πιο δύσκολη στην οδήγηση για όλους τους αναβάτες του HRC, εκτός του Marquez φυσικά…

Ετικέτες

motogp

https://bit.ly/MOTO_676

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!