Δοκιμές MotoGP Jerez: Ο Vinales πρώτος

Ζέσταναν τους κινητήρες τα MotoGP

Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

16/7/2020

Οι μοτοσυκλέτες των MotoGP πήραν μπροστά μετά από πολύ καιρό –για πρώτη φορά μετά το lockdown λόγω του κορωνοϊού- κατά τη διάρκεια μιας ημέρας δοκιμών στην πίστα της Jerez, εκεί όπου θα γίνει η επανεκκίνηση του παγκόσμιου πρωταθλήματος από αύριο Παρασκευή 17 Ιουλίου.

Η μέρα ήταν χωρισμένη σε δύο session, με τον Marc Marquez να είναι ο ταχύτερος όλων στο πρώτο, πρωινό 90λεπτο. Ο χρόνος του (1:37.941) παρέμεινε ο καλύτερος μάλιστα για το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας, αλλά προς το τέλος του δεύτερου απογευματινούς session, o Maverick Vinales είχε τον τελευταίο λόγο. Πριν όμως από τον εργοστασιακό αναβάτη της Monster Yamaha, άλλος ένας αναβάτης με Μ1, Ο Fabio Quartararo, έσπασε το φράγμα του 1:38. Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία για τον Γάλλο, καθώς μετά την έφεση που άσκησε για την ποινή του η Επιτροπή συνεδρίασε και αποφάσισε να μην αλλάξει την τιμωρία που του επέβαλλε. Αυτό σημαίνει ότι ο Quartararo δεν θα μπορεί να λάβει μέρος στα πρώτα 20 λεπτά των FP1 της αυριανής μέρας.

Ο Vinales από την άλλη, επιβεβαίωσε με το καλημέρα πως θα είναι ο κύριος αντίπαλος του Marquez για το πρωτάθλημα, γράφοντας χρόνο 1:37.941. Ο ομόσταυλός του, Valentino Rossi, δεν κατάφερε κάτι καλύτερο από τον 16^ο χρόνο της ημέρας, αλλά έβγαλε μια σημαντική είδηση λέγοντας πως τα νέα που κυκλοφόρησαν για υπογραφή συμβολαίου με την Petronas είναι fake, αλλά κατά 99% θα τρέξει του χρόνου με την δορυφορική ομάδα της Yamaha. Πιο συγκεκριμένα είπε πως απομένουν ελάχιστες λεπτομέρειες για να ολοκληρωθεί η συμφωνία, οι οποίες έχουν να κάνουν με το πόσα και ποια μέλη από την ομάδα του θα μετακινηθούν μαζί του.

Αξίζει να σημειωθεί ότι το απογευματινό session διεκόπη για 45 ολόκληρα λεπτά, καθώς είχαν χυθεί λάδια στην πίστα από την Aprilia του Espargaro, με αποτέλεσμα να σημειώσουν πτώσεις οι Alex Marquez και Danilo Petrucci, στην 11^η στροφή της πίστας. Ο Ιταλός μάλιστα, αναγκάστηκε να επισκεφθεί το ιατρικό κέντρο της πίστας όπου διαπιστώθηκε ότι δεν είχε κάποιον σοβαρό τραυματισμό, χωρίς όμως να επιστρέψει στην δοκιμές. Ένα ακόμη περίεργο συμβάν ήταν και η διακοπή ρεύματος που έγινε στις εγκαταστάσεις της πίστας, με πιο πιθανή αιτία τις υψηλές θερμοκρασίες που έφταναν στην άσφαλτο τους 50 βαθμούς Κελσίου!

Οι χρόνοι του 2^ου session

1	Maverick Vinales	Monster Yamaha (YZR-M1)	1m 37.793s
2	Fabio Quartararo	Petronas Yamaha (YZR-M1)	+0.118s
3	Marc Marquez	Repsol Honda (RC213V)	+0.228s
4	Alex Rins	Suzuki Ecstar (GSX-RR)	+0.524s
5	Joan Mir	Suzuki Ecstar (GSX-RR)	+0.587s
6	Francesco Bagnaia	Pramac Ducati (GP20)	+0.624s
7	Johann Zarco	Reale Avintia (GP19)	+0.720s
8	Aleix Espargaro	Factory Aprilia Gresini (RS-GP)	+0.756s
9	Pol Espargaro	Red Bull KTM (RC16)	+0.799s
10	Franco Morbidelli	Petronas Yamaha (YZR-M1)	+0.853s
11	Jack Miller	Pramac Ducati (GP20)	+0.883s
12	Andrea Dovizioso	Ducati Team (GP20)	+0.986s
13	Brad Binder	Red Bull KTM (RC16)*	+1.223s
14	Cal Crutchlow	LCR Honda (RC213V)	+1.262s
15	Takaaki Nakagami	LCR Honda (RC213V)	+1.270s
16	Valentino Rossi	Monster Yamaha (YZR-M1)	+1.509s
17	Iker Lecuona	Red Bull KTM Tech3 (RC16)*	+1.556s
18	Miguel Oliveira	Red Bull KTM Tech3 (RC16)	+1.571s
19	Alex Marquez	Repsol Honda (RC213V)*	+1.585s
20	Tito Rabat	Reale Avintia (GP19)	+1.614s
21	Bradley Smith	Factory Aprilia Gresini (RS-GP)	+1.663s
22	Danilo Petrucci	Ducati Team (GP20)	+2.569s

Ετικέτες

motogp

https://bit.ly/MOTO_677

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!