FP1 & FP2 MotoGP Valencia: Κυρίαρχος ο Lorenzo

Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

11/11/2016

Η πρώτη μέρα των ελεύθερων δοκιμών στη Valencia, πέρα από τα δρώμενα εντός της πίστας, είχε και ιδιαίτερο παρασκηνιακά ενδιαφέρον με αρκετά φορτισμένο συναισθηματικά κλίμα, καθώς για πολλούς αναβάτες είναι η τελευταία φορά που θα συνεργαστούν με τις ομάδες τους. Δεν πρέπει να ξεχνάμε επίσης πως ήταν και το σκηνικό του περσινού δραματικού αγώνα όπου κρίθηκε το πρωτάθλημα, με τον Rossi να ξεκινά τελευταίος λόγω της τιμωρίας μετά το συμβάν με τον Marquez στην Sepang, κάνοντας έναν εκπληκτικό αγώνα για να τερματίσει τέταρτος, χάνοντας έτσι το πρωτάθλημα από τον Lorenzo που κέρδισε και τον αγώνα.


Η πιο "ηχηρή" τέτοια περίπτωση με συναισθηματικό ενδιαφέρον είναι ο Jorge Lorenzo, o οποίος από του χρόνου θα "κατοικεί" στα πιτς της Ducati, μετά από εννέα σεζόν ως εργοστασιακός αναβάτης της Yamaha. Τα εφτά από αυτά, μοιράστηκε το γκαράζ της Yamaha με τον άσπονδο εχθρό του: τον Valentino Rossi. Στην συνέντευξη τύπου που συμμετείχε πριν ξεκινήσουν οι δοκιμές έκανε εκτενή αναφορά πάνω σ' αυτό το γεγονός. "Νομίζω ότι τώρα τα πράγματα θα είναι καλύτερα, γιατί έχουμε μάθει πολλά ο ένας για τον άλλον, αλλά πλέον θα είμαστε σε διαφορετικές ομάδες. Μέχρι τώρα, που ήμασταν στην ίδια ομάδα, κάποιος έπρεπε να τερματίσει μπροστά από τον άλλον, αλλά τώρα ίσως μπορούμε να εκμεταλλευθούμε όλα αυτά που έχουμε μάθει και να τα βγάλουμε στην πίστα." Ο Ισπανός αναφέρθηκε επίσης και στο πόσο δύσκολο ήταν να φύγει από τη Yamaha μετά από τόσα χρόνια, αλλά και πόσο συναρπαστική είναι η πρόκληση της Ducati. Σε μια προσπάθεια μάλιστα να αντιστραφεί το αρνητικό κλίμα που έχει δημιουργηθεί, δεν ξεχνά να τονίζει πόσο ευγνώμων είναι στην Yamaha για όλα όσα του έχουν προσφέρει στην καριέρα του, ενώ σε περίοπτη θέση βρίσκεται και το αυτοκόλλητο στο φαίρινγκ του #thanksyamaha.


Στα όσα διαδραματίστηκαν εντός πίστας στις πρώτες ελεύθερες δοκιμές, οι δύο Yamaha ήταν και πάλι στο προσκήνιο, καθώς τερμάτισαν στις δύο πρώτες θέσεις με τον Lorenzo να γράφει τον ταχύτερο χρόνο και τον Rossi να ακολουθεί πίσω του με διαφορά 0,387 του δευτερολέπτου, ενώ σε απόσταση αναπνοής ήταν και ο χρόνος του Marquez (10 χιλιοστά πίσω από τον Rossi!). Ο ήλιος και οι εξαιρετικές συνθήκες της πίστας πρόσφεραν το καλύτερο υλικό για τους αναβάτες, κάτι που το εκμεταλλεύτηκε και ο Dovizioso ο οποίος έγραψε το όνομά του στη λίστα ως το πρώτο Ducati στην κατάταξη καταλαμβάνοντας την τέταρτη θέση. Ο Pol Espargaro (που ήταν για μεγάλο διάστημα μέσα στους τρεις πρώτους) ήταν πέμπτος, ενώ στην έκτη θέση ήταν άλλος ένας εργοστασιακός αναβάτης που θα αλλάξει στρατόπεδο τη νέα χρονιά, ο Maverick Vinales.
Πολλά βλέμματα ήταν επίσης στραμμένα και στην πρώτη επίσημη εμφάνιση σε αγώνα του RC16 της ΚΤΜ, με τον Mika Kallio στη σέλα του, οποίος έγραψε το πρωί τον 22ο χρόνο απέχοντας 2,9 δευτερόλεπτα από τον χρόνο του Lorenzo.


Στις απογευματινές δοκιμές η επιβεβαίωση ότι η Valencia είναι μια πίστα που ευνοεί την Yamaha ήρθε με την καθολική επικράτηση –ξανά- του Lorenzo σχεδόν από την αρχή των FP2, ενώ μέχρι και τα μισά της διαδικασίας τρεις από τις πρώτες πέντε μοτοσυκλέτες ήταν Yamaha. Αυτό όμως που δεν επαναλήφθηκε το απόγευμα ήταν το 1-2 της Movistar Yamaha αφού στην δεύτερη θέση βρέθηκε ένας πολύ δυνατός Marquez, ο οποίος μάλιστα ήταν και ο πρώτος αναβάτης που κατέβηκε κάτω από το 1'30''. Ο τρίτος της πρωινής παρέας, ο Valentino Rossi, αν και έδειχνε ότι θα συμμετείχε ξανά στο κλειστό κλαμπ των "πύραυλων" και στις δεύτερες ελεύθερες δοκιμές, δεν κατάφερε να παραμείνει ψηλά καθώς φάνηκε ότι αντιμετώπιζε κάποια προβλήματα, ειδικά στην πρώτη στροφή μετά την μεγάλη ευθεία όπου και είχε δύο εξόδους (μία το πρωί και μία το απόγευμα). Τελικά, δεν κατάφερε κάτι καλύτερο από την όγδοη θέση, σε αντίθεση με τον Vinales –τον μελλοντικό team mate του- ο οποίος ειδικά μετά τα μέσα της διαδικασίας βρήκε ένα πολύ καλό ρυθμό και τερμάτισε στην τρίτη θέση του πίνακα με τους ταχύτερους αναβάτες.

Αξιοσημείωτη ήταν και η απόδοση του Andrea Iannone, για τον οποίο να θυμίσουμε ότι αυτός είναι ο δεύτερος αγώνας μετά τον τραυματισμό του. Οι δοκιμές της Παρασκευής έκλεισαν για τον Ιταλό με μια έβδομη θέση, ενώ ο έτερος εργοστασιακός αναβάτης της Ducati, ο Andrea Dovizioso, διατήρησε τον καλό ρυθμό που είχε από το πρωί και τερμάτισε στην πέμπτη θέση, πίσω από τον Pol Espargaro ο οποίος λίγο πριν το τέλος των δοκιμών είχε φτάσει και μέχρι την δεύτερη θέση. Η μάχη των δύο πρώτων αναβατών, του Lorenzo και του Marquez, κορυφώθηκε στο τελευταίο δεκάλεπτο με τον Lorenzo να καταφέρνει με έναν πολύ καλό χρόνο να παραμένει στην κορυφή, υπό το άγρυπνο βλέμμα τόσο του μελλοντικού του Team Manager, του Gigi Dall'Igna όσο και του Casey Stoner ο οποίος πιθανώς θα αναλάβει χρέη riding coach του Lorenzo από τη στιγμή που θα ενταχθεί και επίσημα στην ομάδα της Ducati.


Αύριο οι FP3 θα πραγματοποιηθούν στις 10:55 ώρα Ελλάδας, με τις FP4 να ακολουθούν στις 14:30. Τα χρονομετρημένα δοκιμαστικά Q1 θα γίνουν στις 15:10 ως τις 15:25 για να ακολουθήσουν αμέσως μετά τα δεύτερα χρονομετρημένα (Q2) στις 15:35. Ο αγώνας των MotoGP θα ξεκινήσει την Κυριακή στις 15:00 και αναμένεται να έχει έντονο ενδιαφέρον.  Καθώς το πρωτάθλημα έχει κριθεί, οι αναβάτες –όπως φάνηκε κι από τις πρώτες δοκιμές- θα είναι απελευθερωμένοι από οποιαδήποτε πίεση και στρατηγική, με μοναδικό στόχο το γόητρο για το κλείσιμο μιας αναπάντεχης σεζόν, που θα αλλάξει ριζικά σχήμα, πρόσωπα και ομάδες την επόμενη χρονιά.

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.