Honda LCR-Johann Zarco: H ομάδα υπεύθυνη για την πτώση του Γάλλου στη Γερμανία

Το εμπρός ελαστικό δεν έφτασε ποτέ στη σωστή θερμοκρασία
MotoGP Johann Zarco Crash
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

14/7/2025

Η ομάδα της LCR Honda ανέλαβε την ευθύνη για την πτώση του Johann Zarco στον 18ο γύρο του Γερμανικού GP, δηλώνοντας πως η κύρια αιτία ήταν η μη φυσιολογική θερμοκρασία του εμπρός ελαστικού.

Ο Zarco, ο οποίος είχε ξεκινήσει από την πρώτη σειρά μετά από μια εξαιρετική εμφάνιση στα βρεγμένα προκριματικά του Σαββάτου, έχασε τον έλεγχο στην πρώτη στροφή, λίγες στιγμές μετά την πτώση του Fabio di Giannantonio από τη δεύτερη θέση στο ίδιο σημείο.

"Δυστυχώς, το εμπρός ελαστικό δεν έφτασε τη σωστή θερμοκρασία και έπεσα. Είναι κρίμα, γιατί αυτό το σαββατοκύριακο είχαμε πάλι καλή αίσθηση και την δυναμική για να κάνουμε καλή δουλειά." δήλωσε ο Zarco.

Η επίσημη ανακοίνωση της LCR μετά τον αγώνα ανέφερε:

"Η LCR αναλαμβάνει την ευθύνη, καθώς μετά από έλεγχο των δεδομένων, φαίνεται πως η θερμοκρασία του ελαστικού δεν ήταν η ιδανική.
Η ομάδα θα αναλύσει τώρα διεξοδικά το περιστατικό για να εξαγάγει όσο το δυνατόν περισσότερα συμπεράσματα."

Ο Zarco αποκάλυψε αργότερα πως η θερμοκρασία του εμπρός ελαστικού του, είχε πέσει πολύ κάτω από το κρίσιμο εύρος λειτουργίας, ενώ κανονικά είναι στους 80–90°C, ήταν κάτω από 70° όπως είπε ο ίδιος ο αναβάτης.

"Έπρεπε να αφήσω τον Quartararo να με περάσει"

Μετά την πτώση, ο Γάλλος αναβάτης παραδέχθηκε πως θα έπρεπε να είχε αφήσει τον Fabio Quartararo να τον περάσει, ώστε να μπει στο slipstream του και να ανεβάσει θερμοκρασία στα ελαστικά του.

"Δεν ήθελα να περιμένω τον Quartararo, κάτι που θα ήταν η καλύτερη λύση", είπε ο Zarco.
"Δεν μπορούσα να ανεβάσω πίεση ή θερμοκρασία μόνος μου, σε αυτού του είδους τις συνθήκες.

"Οπότε είναι καλύτερο να περιμένεις και να επανεκκινήσεις τον αγώνα πίσω από κάποιον. Πάντα χάνεις λιγότερα έτσι, απ’ το να τερματίσεις και να πάρεις ποινή για χαμηλή πίεση." Οι ψυχρές συνθήκες στον αγώνα επηρέασαν πολλούς. "Πιστεύω πως πολλές από τις πτώσεις σήμερα συνέβησαν εξαιτίας της πτώσης της θερμοκρασίας. Κατά τη διάρκεια του αγώνα δεν ήταν τόσο ζεστά", σχολίασε ο Γάλλος.

Ευτυχώς για τον Zarco, δεν του επιβλήθηκε κάποια μεταγενέστερη ποινή από τους αγωνοδίκες της FIM, παρά το γεγονός πως έπεσε υπό κίτρινη σημαία για το συμβάν του di Giannantonio. "Η πτώση δεν έγινε επειδή πίεσα υπερβολικά", εξήγησε. "Είδα την κίτρινη σημαία, όλα ήταν υπό έλεγχο, αλλά μετά στην κατηφόρα, γέρνοντας τη μοτοσυκλέτα... πτώση. Ευτυχώς, δεν πήρα ποινή γιατί η πτώση δεν έγινε ακριβώς στο ίδιο σημείο με την κίτρινη σημαία."

Ο Zarco είχε αντιμετωπίσει παρόμοια προβλήματα και στο Sprint του Σαββάτου, όπου είχε θέμα με τη θερμοκρασία του πίσω ελαστικού σε βρεγμένες συνθήκες.

Πλέον, κατευθύνεται προς το Grand Prix της Τσεχίας στο Brno, όπου ο Takaaki Nakagami θα αντικαταστήσει τον τραυματισμένο Somkiat Chantra στη δεύτερη μοτοσυκλέτα της LCR.

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.