Η αλήθεια των αριθμών του Rossi!

Απολαμβάνει πλήρη στήριξη από την Yamaha
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

4/7/2019

Μπορεί μέχρι σήμερα τα "πέτρινα χρόνια" για τον G.O.A.T. των MotoGP, τον Valentino Rossi, να ήταν η διετής θητεία του στην Ducati, αλλά η φετινή σεζόν δεν δείχνει να εξελίσσεται και πολύ καλύτερα γι' αυτόν. Ήδη, στον τελευταίο αγώνα του Assen συμπληρώθηκαν δύο χρόνια από την τελευταία φορά που ο Γιατρός είδε πρώτος την καρό σημαία και ανέβηκε στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου στον "Καθεδρικό" των GP. Είναι ένα στατιστικό που δεν είναι καθόλου ενθαρρυντικό για τον Rossi, ενώ τα τελευταία στοιχεία που προστίθενται κάθε άλλο παρά βελτιώνουν την κατάσταση. Στην ολλανδική πίστα είχε την τρίτη του κατά σειρά πτώση, τον τρίτο αγώνα που είχε μηδενική συγκομιδή βαθμών. Η εικόνα χειροτερεύει κι άλλο, αν συνυπολογίσουμε και το γεγονός ότι στον ίδιο αγώνα ο team mate του, Maverick Vinales, ήρθε πρώτος, ενώ το δορυφορικό Yamaha του Quartararo ανέβηκε στο τρίτο σκαλί του βάθρου. Όλος ο κόσμος των MotoGP ψάχνει να βρει τι είναι αυτό που δυσκολεύει τον Γιατρό, με πρώτο απ' όλους τον ίδιο τον Rossi.


Ο Ιταλός αναβάτης από την Tavullia δεν έκρυψε από το ξεκίνημα της σεζόν τον προβληματισμό του, σε ό,τι έχει να κάνει με το στήσιμο του Μ1, αλλά και με την απόδοση του κινητήρα. Μετά τα τελευταία αποτελέσματα, άρχισαν να ακούγονται όμως πιο έντονα οι φωνές της αμφισβήτησης. Πρόσφατα, λίγο μετά τον αγώνα του Assen, του τέθηκε ευθέως η ερώτηση: Μπορεί όλο αυτό να οφείλεται στον αναβάτη και όχι στην μοτοσυκλέτα; Ο ίδιος έδωσε μια διφορούμενη απάντηση, ότι μπορεί ναι, μπορεί και όχι. H ομάδα πάντως, δια στόματος του αφεντικού της, Lin Jarvis, εξέφρασε την απόλυτη στήριξή της στο πρόσωπο του Rossi. Πιο συγκεκριμένα, ο Jarvis δήλωσε στην ισπανική Marca ότι: "Τρεις αγώνες χωρίς κανέναν βαθμό είναι κάτι άσχημο, αλλά θα πρέπει να εξετάσουμε την κατάσταση προσεκτικά. Πιστεύουμε ότι στην Catalunya θα μπορούσε να διεκδικήσει τη νίκη (σ.σ. ήταν εκεί όπου στον δεύτερο γύρο ο Lorenzo πήρε παραμάζωμα τον Rossi μαζί με τους Vinales και Dovizioso). Ακόμη και στο Assen, δεδομένου του ρυθμού του, όχι την Παρασκευή ή το Σάββατο, αλλά την Κυριακή, η μοτοσυκλέτα δούλευε πολύ καλά. Επιτέλους ήταν σωστά ρυθμισμένη, αλλά έκανε ένα λάθος. Και το έκανε επειδή πίεσε ακριβώς λόγω του ότι η μοτοσυκλέτα του αύξησε τα περιθώρια. Το σημαντικό τώρα είναι να είμαστε μαζί του, να τον υποστηρίξουμε και να βρούμε μαζί έναν τρόπο συνεργασίας για τους επόμενους αγώνες". Επιπλέον, ο team manager της ομάδας είπε ότι ακόμη και μετά τα πρόσφατα αποτελέσματα, ο Rossi εξακολουθεί να είναι ο κορυφαίος αναβάτης της Yamaha, σε ό,τι αφορά την βαθμολογική κατάταξη. Τόνισε δε ότι η πίστη της ομάδας απέναντι στον Rossi παραμένει ακλόνητη και ότι πρέπει να δουλέψουν πιο σκληρά. "Πολλές φορές, όπως συνέβη και στο Assen, βρίσκουμε τις σωστές ρυθμίσεις την Κυριακή του αγώνα. Η αποστολή μας όμως είναι να έχουμε αυτό το αποτέλεσμα από την Παρασκευή".


Πάντως, εάν θέλουμε να εξετάσουμε το ζήτημα από όλες τις πλευρές, θα πρέπει να λάβουμε υπόψη μας και τα στατιστικά στοιχεία, που μάλλον καταρρίπτουν τα περισσότερα επιχειρήματα των επικριτών του Rossi. Ως γνωστόν τα νούμερα δεν λένε ψέματα και κατ' επέκταση η εικόνα που σχηματίζουν δεν είναι τόσο μαύρη όσο βιάζονται πολλοί να την παρουσιάσουν, λέγοντας ότι ο Rossi διανύει τον κατήφορο της καριέρας του. Κατ' αρχήν σερί των τριών DNF είναι το πρώτο του από το 2011 που πήγε στην Ducati. Εκείνη ήταν η μακράν χειρότερη σεζόν της καριέρας του με μέσο όρο 8,17 βαθμών σε 17 αγώνες. Μέχρι στιγμής, αυτό το νούμερο τη φετινή χρονιά είναι στο 9.
Σε ό,τι αφορά την ταχύτητά του αρκεί να πούμε ότι στους πέντε πρώτους αγώνες –όπως επισημαίνει εύστοχα ένας από τους πλέον έγκριτους δημοσιογράφους των GP, ο Mat Oxley- ο μέσος όρος της απόστασης του Rossi από των πρώτο είναι 4,2 δευτερόλεπτα. Σίγουρα αυτή η διαφορά δεν χαρακτηρίζει έναν αργό αναβάτη… Αν το αναγάγουμε σε ποσοστό και με δεδομένο ότι ο νικητής αποδίδει στο 100%, τότε η απόδοση του Rossi ανέρχεται στο 99,8%, κάτι που αποδεικνύει ότι ο Rossi στα 40 του χρόνια, μόνο εκτός ρυθμού δεν βρίσκεται. Στην πραγματικότητα, αυτό που συμβαίνει δεν είναι ότι ο Valentino είναι αργός, αλλά οι κανονισμοί και οι περιορισμοί της Dorna έτσι όπως έχουν διαμορφωθεί, επιτρέπουν πλέον σε όλους να είναι εξίσου ή περισσότερο γρήγοροι. Πριν από μια δεκαετία, η χρονική απόσταση ανάμεσα στους γρήγορους και τους πιο αργούς αναβάτες ήταν πολύ μεγαλύτερη. Για παράδειγμα, το 2009 ο Rossi με αυτή την διαφορά των 4,2 δευτερολέπτων θα είχε ανέβει στο βάθρο στους 11 από τους 17 αγώνες. Στον πρόσφατο αγώνα της Βαρκελώνης, είχε τον τέταρτο χρόνο στις κατατακτήριες δοκιμές και είναι πολύ πιθανό να είχε ένα πολύ καλό αποτέλεσμα στον αγώνα. Ήταν η καλύτερη εκκίνησή του μετά τον αγώνα στο Austin όπου ξεκίνησε και τερμάτισε δεύτερος.


Τα δύο πραγματικά "μελανά" σημεία στην φετινή χρονιά, είναι το Mugello και το Assen, δύο από τις αγαπημένες του πίστες στο καλεντάρι των MotoGP. Στον εντός έδρας αγώνα της πατρίδας του, ο Rossi είχε δηλώσει ότι δεν είχε καλή αίσθηση από την μοτοσυκλέτα του, αλλά έναν γύρο πριν πέσει είχε σημειώσει χρόνο ταχύτερο από τον αναβάτη που ήταν επικεφαλής. Στην Ολλανδία, οι μηχανικοί του βρήκαν τελικά το σωστό σετάρισμα και το γυρολόγιό του είχε κατέβει ήδη στο 1:34.0 πριν πέσει και παρασύρει μαζί του τον Nakagami.
Τα παραπάνω στοιχεία λοιπόν, επιβεβαιώνουν ότι ο Rossi δεν έχει χάσει την ορμή και την ταχύτητά του και μετά και τα πρόσφατα ευρήματα στο Assen, ο Γιατρός θεωρεί ότι είναι εξαιρετικά θετικό το ότι υπάρχει αμέσως μετά ο αγώνας στο Sachsenring, όπου φιλοδοξεί να είναι πιο ανταγωνιστικός από την πρώτη μέρα κιόλας των ελεύθερων δοκιμών.

 

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.