Jorge Viegas για τέλος συνεργασίας με Phillip Island: “Δέκα χρόνια τους ζητούσαμε…”

Ο πρόεδρος της FIM εξηγεί πώς ήρθε η ρήξη με το Phillip Island, το μέλλον του αγώνα WSBK, την επόμενη μέρα της ιστορικής πίστας και τί περιμένει από τη μετακόμιση του MotoGP στην Αδελαΐδα
Jorge Viegas FIM
Από τον

Σπύρο Τσαντήλα

25/2/2026

Μια μεγάλη είδηση των τελευταίων ημερών για το MotoGP είναι δίχως άλλο το τέλος της συνεργασίας με την ιστορική πίστα Phillip Island της Αυστραλίας, κίνηση που έχει ξεσηκώσει αντιδράσεις τόσο λόγω της πολύχρονης ιστορίας της πίστας, όσο και εξαιτίας της επιλογής για την αντικατάστασή της.

Η μεταφορά του αγώνα MotoGP σε μια πίστα που θα δημιουργηθεί σε δημόσιους δρόμους στην πόλη της Αδελαΐδας έρχεται να αλλάξει τα δεδομένα του πρωταθλήματος, θέτοντας αρκετά ερωτήματα σχετικά με την ασφάλεια των αναβατών και φέρνοντας στο επίκεντρο της δημοσιότητας τη νέα λογική μάρκετινγκ που κομίζει η Liberty Media στην προσπάθειά της να διευρύνει τη δημοτικότητα του αθλήματος.

Ο πρόεδρος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Μοτοσυκλετισμού (FIM) Jorge Viegas μίλησε σε αυστραλιανό μέσο και ήταν αρκετά αποκαλυπτικός για το υπόβαθρο της ρήξης με τη διοίκηση του Phillip Island, το ενδεχόμενο μέλλον της πίστας αυτής σε θεσμούς της FIM, αλλά και τη μετάβαση στην Adelaide Street Circuit.

Adelaide Street Circuit

Ο πρόεδρος επιβεβαιώνει την αιτία που επέφερε το διαζύγιο, όπως την είχαμε μεταφέρει πριν καν επισημοποιηθεί η είδηση:

“Ήταν προφανές πως θα συνέβαινε αργά ή γρήγορα, ειδικά όταν η συζήτηση αφορά την προώθηση του αγώνα και τις συνθήκες στο Phillip Island. Εδώ και δέκα χρόνια τους ζητούσαμε να βελτιώσουν τις εγκαταστάσεις και κάθε χρόνο μας  έλεγαν ‘ναι, ναι, θα το κάνουμε’.

“Αυτό όμως δεν συνέβη ποτέ, έτσι τώρα τέλειωσε το θέμα καθώς η Αδελαΐδα μας έκανε μια καλή πρόταση. Δεν είναι πια η Dorna, είναι ένας διοργανωτής που θέλει να στήσει μια καλή γιορτή εκεί και ξέρουμε πως πρόθεσή του MotoGP είναι να μεγαλώσει. Η εξαγορά από τη Liberty Media έγινε γιατί πραγματικά ενδιαφέρονται να μεγαλώσουν το άθλημα, θέλουμε να κατακτήσουμε νέο κοινό, νέους θεατές.

“Όσο για το Phillip Island, όλοι αγαπούν αυτήν την πίστα. Λατρεύω να έρχομαι εδώ, αλλά αν θέλει καλείς να καλέσει κόσμο, αν θες να κάνεις κάτι διαφορετικό, δεν υπάρχουν ξενοδοχεία, δεν υπάρχει τίποτα.

“Νομίζω λοιπόν πως είναι μια εμπορική απόφαση την οποία καταλαβαίνουμε. Όλοι λυπόμαστε που χάνουμε το Phillip Island από το πρόγραμμα, αλλά στην τελευταία συζήτηση των κυρίων Ezpeleta και Fox [σ.σ. Lindsay Fox, ιδιοκτήτης της πίστας] η κατάληξη ήταν πως πρώτα θα γίνουν οι εγκαταστάσεις και μετά θα μιλήσουμε για επιστροφή. Δεν είναι οριστικό το αντίο.

motogp Phillip Island

Ο Viega ερωτήθηκε και για το θέμα του WSBK, το οποίο επίσης ενδέχεται να διακόψει τη σχέση του με την πίστα αυτή, με μια ασαφώς διφορούμενη απάντηση:

“Δεν μπορώ να σας πω όλη την ιστορία γι’ αυτό γιατί είναι ακόμη εμπιστευτική, πάντως θα ήθελα τα Superbikes να παραμείνουν εδώ, αλλά ίσως και όχι.”

Ακούγεται ως μια ακόμη επιβεβαίωση του σχετικού ρεπορτάζ για το τέλος και του WSBK στο Phillip Island από το 2028, αφότου δηλαδή λήξει το τρέχον συμβόλαιο με την πίστα.

Αναφορικά με τη νέα πίστα στην πόλη της Αδελαΐδας και τα ζητήματα ασφαλείας που εγείρονται, ο Πορτογάλος πρόεδρος της FIM ήταν πιο απόλυτος:

“Δεν έχω πάει εκεί, αλλά θα μιλήσω με τον υπεύθυνο ασφαλείας μας, Alfonso Ezpeleta, καθώς αυτός θα πρέπει να κάνει την πιστοποίηση. Δεν πρόκειται να δώσουμε έγκριση [ομολογκασιόν] στην πίστα αν δεν είναι απολύτως ασφαλής, αυτό είναι σίγουρο. Μου είπαν πως θα δημιουργηθεί στο κέντρο της Αδελαΐδας, στο πάρκο και όχι στην παλιάς λογικής διαδρομή της F1 σε δρόμους. Αν έχει όλες τις προϋποθέσεις ασφαλείας, είμαι ικανοποιημένος με αυτό.”

Phillip Island aerial

Οπότε τέλος η σχέση της FIM με το Phillip Island; Όχι ακριβώς, καθώς ο πρόεδρος Viega αναζητεί τρόπους να συνεχίσει αυτή τη συνεργασία και μάλιστα έχει στο μυαλό του μια πρωτοποριακή ιδέα.

Σκοπεύουμε να φέρουμε στο Phillip Island τα FIM Intercontinental Games του 2028, είμαστε αποφασισμένοι μάλιστα να συμπεριλάβουμε και το motocross. Έχει μια πολύ ωραία πίστα MX όχι μακριά από δω (Wonthaggi), αλλά ιδανικά θα ήθελα να το κάνουμε μέσα στο Phillip Island αν είναι εφικτό, να είναι όλοι οι αναβάτες μαζί στο ίδιο paddock. Θα ήταν υπέροχο να γίνει και αυτή είναι η ελπίδα μου.

“Εξετάζω επίσης το σκέψη να φέρουμε το FIM Awards Gala στη Victoria κάποια στιγμή στο όχι πολύ μακρινό μέλλον, ίσως σε συνδυασμό με τα Intercontinental Games.

“Επίσης το παγκόσμιο πρωτάθλημα Endurance ψάχνει νέες πίστες, γιατί να μη φέρουμε αγώνα αντοχής εδώ; Θα ήταν υπέροχο, έναν οκτάωρο αγώνα, γιατί όχι;”

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.