Marc Marquez - Ο πιο ακριβοπληρωμένος αναβάτης στο MotoGP
Συμβόλαια, χορηγίες και συλλογή οχημάτων και ρολογιών
Από τον
Κώστα Γκαζή
21/3/2023
Το ισπανικό site Cuatro κάνει μια εκτίμηση για την περιουσία του Marc Marquez, δίνοντας στοιχεία για το ύψος του συμβολαίου του με τη Honda, αλλά και για τις συμφωνίες που έχει κάνει ο Ισπανός με τους χορηγούς του.
Σύμφωνα με το Cuatro, ο Marc Marquez είναι ο πιο καλά πληρωμένος αναβάτης στο MotoGP, και εκείνος που βγάζει τα περισσότερα έσοδα κάθε σεζόν. Οι 8 Παγκόσμιοι Τίτλοι του έχουν κάνει το HRC αλλά και επώνυμους χορηγούς να είναι πρόθυμοι να πληρώσουν αδρά τον Ισπανό πιλότο, παρόλο που τα τελευταία χρόνια -λόγω κυρίως της δυστοκίας στην εξέλιξη του RC213V από τη Honda- δεν φέρνει τα αποτελέσματα που περιμένουν οι φαν του.
Το συμβόλαιο του Marc με τη Honda του αποφέρει 12,5 εκατομμύρια ευρώ κάθε χρόνο, ένα συμβόλαιο που έχει διάρκεια μέχρι το 2024. Σε αυτό προστίθενται οι χορηγίες και τα διαφημιστικά συμβόλαια με εταιρείες όπως η Red Bull, η Estrella Galicia, η Alian και η Tissot, που αποφέρουν συνολικά στον Ισπανό περισσότερα από 40 εκατομμύρια μέχρι το 2024. Αν τώρα ο Marquez καταφέρει να κερδίσει το Πρωτάθλημα (δύσκολο για το 2023), θα λάβει bonus 1,4 εκατομμυρίων ευρώ, ενώ για κάθε αγώνα κερδίζει 570.450 ευρώ. Κάπως έτσι, το Cuatro υπολογίζει πως τα περιουσιακά στοιχεία του Marc Marquez φτάνουν τα 80 εκατομμύρια ευρώ.
Τα έσοδα από τους αγώνες έχουν επιτρέψει στον MM93 να αγοράσει πριν μερικά χρόνια μια βίλα 10 εκατομμυρίων ευρώ και 1.300 τετραγωνικών μέτρων στη Μαδρίτη, αλλά και να χτίσει ένα ακόμη σπίτι στην Cervera απ’ όπου κατάγεται.
Επιπρόσθετα στη συλλογή του διαθέτει πληθώρα πολυτελών αυτοκινήτων, πολλά από τα οποία προέρχονται από τους τίτλους και τις Pole positions που έχει κερδίσει: M6 Coupe (2013), M4 Coupe (2014), M6 Convertible (2015), 2016 M2 Coupe, M4 CS from 2017, M3 CS (2018) και X4 M (2019). Ο Marquez έχει ακόμα μερικά Honda Civic στο γκαράζ του, μια συλλογή μοτοσυκλετών trial και enduro και μια συλλογή ποδηλάτων της Specialized που αποτελείται από κούρσες και ποδήλατα mountain αλλά και downhill.
Τέλος, ο Marquez έχει και μια συλλογή 61 ρολογιών Tissot.
Καθόλου άσχημα για τον 8 φορές Παγκόσμιο Πρωταθλητή, αν και πάλι όχι στο ίδιο επίπεδο με την F1, με τα περιουσιακά στοιχεία του 7 φορές Παγκόσμιου Πρωταθλητή Lewis Hamilton να ανέρχονται στα 265 εκατομμύρια ευρώ.
Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood
Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
Από τον
Κώστα Γκαζή
13/2/2026
Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.
Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.
Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!
Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.
Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.
Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta
Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .
Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.
Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.
Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!
Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!
Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά: