MotoGP 1η μέρα δοκιμών στη Sepang: Με το ένα χέρι ο Marquez

Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

6/2/2019

Αυτή τη φορά οι δοκιμές στη Sepang είχαν διαφορετικό χαρακτήρα καθώς πέρσι σε αντίθεση με τις προηγούμενες χρονιές όλες οι ομάδες έκαναν δύο επίσημες δοκιμές μια στην Valencia και μια στη Jerez αντί να κάνουν μια επίσημη και ιδιωτική. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να εστιάσουν στην καλύτερη αξιοποίηση της ιπποδύναμης του κινητήρα σε κλειστές πίστες και σε πιο κρύες συνθήκες. Τώρα οι δοκιμές στη Sepang θα αποκαλύψουν την πρόοδο που έκαναν με βάση τα προηγούμενα δεδομένα.

Η πρώτη μέρα των δοκιμών στη Sepang, ολοκληρώθηκε με όλους τους αναβάτες των MotoGP να είναι παρών εκτός απ’ τον Jorge Lorenzo που αναρρώνει ακόμη απ’ το πιο πρόσφατο χειρουργείο του. Μαζί του εκτός και ο Pedrosa φυσικά, ο νέος αναβάτης εξέλιξης της KTM.

Ο πίνακας των χρονομετρήσεων επιφύλασσε αρκετές εκπλήξεις καθώς στην πρώτη θέση βρέθηκε ο Marquez παρά τις πρόσφατες δηλώσεις που είχε κάνει λέγοντας πως δεν σκοπεύει να πιέσει τον εαυτό του καθώς ακόμη αναρρώνει απ’ το χειρουργείο στον ώμο του. Και πως το 100% μπορεί να έρθει μόνο στο Qatar, στην Sepang δεν θα είναι έτοιμος. Γεγονός που μπορεί να μεταφραστεί πως είτε απότομα και ξαφνικά προχώρησε η αποκατάσταση είτε... δεν χρειάζεται να προσπαθήσει στο μέγιστο για να βρεθεί στην κορυφή, με το δεύτερο να είναι -φυσικά- το πιο ρεαλιστικό. Το πρόβλημα που είχε στον ώμο του αποδείχτηκε πολύ μεγαλύτερο απ’ όσο πίστευαν οι γιατροί και έγινε αντιληπτό μέσα στην χειρουργική αίθουσα, όταν ο ώμος του εξαρθρώθηκε μόλις χαλάρωσαν οι μύες του σώματός του απ’ την αναισθησία. Μόλις οι γιατροί έκαναν την τομή στον Marquez παρατήρησαν πως οι περισσότεροι τένοντες που συγκρατούν την κεφαλή του βραχίονα στην θέση της ήταν διαλυμένοι και αποφάσισαν πως έπρεπε να λάβουν δρακόντεια μέτρα συνδυάζοντας δύο διαφορετικές μεθόδους αντιμετώπισης σε μια επέμβαση. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα το χειρουργείο αφενός μεν να διαρκέσει σχεδόν τριπλάσιο χρόνο (αντί μιάμισης ώρας έφτασε τις τέσσερις) και αφετέρου να επιμηκυνθεί το πρόγραμμα της αποκατάστασης του τραύματος.

Κατά τη διάρκεια των δοκιμών αντιμετώπισε αρκετές δυσκολίες τόσο στους πρώτους γύρους που όπως δήλωσε, πίστευε πως δεν μπορεί να οδηγήσει αλλά και μετέπειτα που χρειάστηκε να αλλάξει το στιλ της οδήγησής του ώστε να μην καταπονήσει τον ώμο του. Σε δηλώσεις του ανέφερε: “Μπορώ να είμαι γρήγορος για ένα δυο γύρους όμως είναι απίθανο να παραμείνω γρήγορος για μεγάλη διάρκεια." Τα επιμέρους προβλήματα παρουσιάστηκαν κυρίως στις στροφές πέντε κι έξι καθώς και στις 12 και 13 αφού δυσκολεύεται να αλλάξει πορεία από αριστερά σε δεξιά, ενώ αντίστοιχα δεν μπορεί να φρενάρει πιο αργά στις εννέα και 12. Συνέχισε λέγοντας: “Είμαι πολύ χαρούμενος που κατάφερα να ξανακαβαλήσω τη μοτοσυκλέτα, όμως ειλικρινά περίμενα να είμαι καλύτερος απ’ όσο ήμουν σήμερα. Δυσκολεύομαι στις αριστερές στροφές, όμως στις δεξιές δεν αισθάνομαι καμία δυσκολία.”

Γύρο με το γύρο ο Marquez κατάφερε να προσαρμόσει πλήρως το στιλ του στις πρόσκαιρες δυνατότητες του, κατακτώντας τον πίνακα των χρονομετρήσεων και κόβοντας όσες ελπίδες είχαν οι υπόλοιποι αναβάτες που πίστευαν πως δεν θα είναι αρκετά δυνατός τη νέα σεζόν.

Την παράσταση έκλεψε ο Alex Rins παρέα με την GSX-RR που με τις επιδόσεις τους κατάφεραν να βρεθούν πίσω απ’ τον Marquez με διαφορά μόλις 0,259 δέκατα του δευτερολέπτου. Κατά τη διάρκεια των δοκιμών ο παλαιότερος αναβάτης της Suzuki –αφού μετρά ήδη δύο σεζόν με την GSX-RR- βρέθηκε μέχρι και πρώτος στον πίνακα των χρονομετρήσεων τις πρώτες ώρες, μέχρι δηλαδή την ώρα που ο Marquez σημείωσε τον γρηγορότερο χρόνο. Η Suzuki όπως φαίνεται έμεινε πιστή στην υπόσχεσή της να παραδώσει στον Rins μια μοτοσυκλέτα με τα χαρακτηριστικά που ζητούσε από πέρσι, τοποθετώντας τον έτσι μες την καρδία της μάχης για την πολυπόθητη νίκη. Η μοτοσυκλέτα έχει νέο κινητήρα, πλαίσιο, ηλεκτρονικά καθώς και αεροδυναμικά βοηθήματα και με μια πρώτη ματιά δείχνει πως η Suzuki βρήκε τη συνταγή που έψαχνε για να έχει μια πιο δυναμική παρουσία στους αγώνες. Ο Joan Mir απ’ τη πλευρά του, παρότι υποψήφιος για τον καλύτερο Rookie της φετινής σεζόν βρέθηκε στην 23^η θέση, αξιοποιώντας όμως τις δοκιμές γνωρίζοντας τη μοτοσυκλέτα του καλύτερα.

Η εργοστασιακή ομάδα της Yamaha απ’ τη μεριά της δείχνει πως τελικά εννοούσε τη συγγνώμη που ζήτησε απ’ τον Valentino Rossi -αφού πρώτα έπεσαν κεφάλια στην διοίκηση της ομάδας- και οι αναβάτες έμειναν αρκετά ευχαριστημένοι την πρώτη μέρα των δοκιμών. Ο Vinales κατάφερε να βρεθεί στην τρίτη θέση ενώ ο Rossi ήρθε έκτος με διαφορά μόλις τέσσερα δέκατα απ’ τον Marquez και ένα δέκατο απ’ τον ομόσταβλό του. Όπως γίνεται αντιληπτό και απ’ τις δηλώσεις του Rossi, η Yamaha πορεύεται στη σωστή κατεύθυνση για την εξέλιξη της Μ1 και στην Μαλαισία έχουν φέρει τον έναν απ’ τους δύο κινητήρες με μεγάλες αλλαγές. Σε δηλώσεις του ο Rossi ανέφερε: “Στη Valencia και στη Jerez δοκιμάσαμε πολύ μικρές αλλαγές. Εδώ έχουμε μεγαλύτερες και πιο σημαντικές αλλαγές για δοκιμή. Δουλέψαμε πολύ στο φρένο του κινητήρα, κυρίως επειδή ο Maverick ωθεί την ομάδα προς αυτή την κατεύθυνση και έχει δίκιο. Συμφωνήσαμε στα σημεία που πάσχει η μοτοσυκλέτα και από ‘δω κι έπειτα θα εστιάσουμε σ’ αυτά. Η πρώτη μέρα είχε θετικά αποτελέσματα και αισθανόμουν άνετα πάνω στη μοτοσυκλέτα εξ αρχής, ενώ είχε καλή συμπεριφορά ακόμη και με φθαρμένα ελαστικά, ένας τομέας που υστερούμε.” Εκ πρώτης όψεως τα πράγματα για το μέλλον της Yamaha δείχνουν πιο φωτεινά όμως αυτό είναι κάτι που θα αποδειχτεί κατά τη διάρκεια του πρωταθλήματος.

Ο Vinales απ’ τη μεριά του είχε διαφορετική άποψη όσον αφορά την αίσθηση του νέου κινητήρα καθώς θεωρεί πως δεν διαφέρει αισθητά απ’ αυτόν που είχαν στην Jerez, γεγονός που έκανε την προσαρμογή του στον τρόπο λειτουργίας του πιο εύκολη. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να αισθανθεί άνετα πάνω στη μοτοσυκλέτα και να μην κουράζεται διατηρώντας έναν γρήγορο και ανταγωνιστικό ρυθμό. Η σημερινή δοκιμή όπως ανέφερε εστίαζε καθαρά στο κομμάτι του κινητήρα, όμως σχολίασε και τις υπόλοιπες επιδόσεις λέγοντας: “Σήμερα κατάφερα να οδηγήσω αρκετά καλά μέσα στην πίστα. Πρέπει όμως να προσαρμοστώ αρκετά λόγω του φρένου του κινητήρα και στις μικρές λεπτομέρειες όπως ότι δεν μπορώ να φρενάρω στο ίδιο σημείο της πίστας σε κάθε γύρο. Χάνω πολύ χρόνο στα φρένα και πρέπει να δουλέψουμε πάνω σ’ αυτό. Ιδίως όταν πατάω τη μανέτα και ενώ χρησιμοποιώ πολύ δύναμη η μοτοσυκλέτα δεν σταματά. Επίσης δυσκολεύομαι πολύ με το μπροστινό λάστιχο και πρέπει να βελτιωθούμε και σε αυτό."

Όσον αφορά την LCR Honda, ο Takaaki Nakagami ήταν ο κορυφαίος αναβάτης της ομάδας στις χρονομετρήσεις καθώς βρέθηκε στην έβδομη θέση, ενώ δυο θέσεις πιο κάτω βρέθηκε ο Stefan Bradl. Ο Cal Crutchlow οδήγησε για πρώτη φορά με τον βαρύτατο τραυματισμό στον δεξί του αστράγαλο στο Philip Island. Το κάταγμα μάλιστα είχε τόσο δύσκολη αποκατάσταση που οι γιατροί τον είχαν περιορίσει στις 25 ώρες ποδηλασίας την εβδομάδα για να αποφύγει το σημείο που έφτασε ο Lorenzo, με την ίδια την αποκατάσταση να γίνεται δηλαδή νέο πρόβλημα. Η αργή επάνοδος είχε ως αποτέλεσμα να βρεθεί στην 14^η θέση του πίνακα καθώς όπως δήλωσε οι πόνοι ήταν φρικτοί παρά το τρίμηνο που έχει περάσει απ’ την ημέρα του τραυματισμού. Ειδικότερα είπε: “Έκανα τον πρώτο γύρο και πίστευα πως είχα κάνει 2:01 ενώ ήμουν στο 2:08. Τότε σχεδόν έφυγα πάνω απ’ τα clip-ons σ’ έναν απ’ τους γύρους επειδή δεν έχω καλό έλεγχο στο φρενάρισμα. Ακόμη μαθαίνω να οδηγώ ξανά, τόσο απλά.” Όσον αφορά την ένταση του πόνου είπε: “Προς το παρών δείχνει εντάξει. Δεν μπορώ να ελέγξω καλά το πεντάλ του φρένου μέχρι στιγμής. Πονάω λιγάκι, όμως τελείωσε η πρώτη μέρα. Δεν είναι φοβερός ο πόνος τώρα. Μπορώ να περπατήσω. Κάτι που δεν μπορούσα να κάνω σήμερα το πρωί όταν σηκώθηκα απ’ το κρεβάτι παρά μόνο μετά από 20 λεπτά. Αύριο λοιπόν τα πράγματα θα είναι δύσκολα.”

Η ομάδα της KTM κατάφερε να κλείσει τη δεκάδα με τον Pol Espargaro να σημειώνει μια πτώση κατά την λήξη των δοκιμών. Ο Pol, την αποκλειστική συνέντευξη του οποίου φιλοξενούμε στο τεύχος που τώρα κυκλοφορεί, κατάφερε να βρει το ρυθμό του αρκετά νωρίς και παρά την πτώση παρέμεινε εντός της δεκάδας, όντας ο πιο γρήγορος αναβάτης της KTM, ξεπερνώντας τον team mate του, και νέο στην KTM Zarco, κατά οκτώ δέκατα. Αναφερόμενος στην πτώση του είπε πως οφειλόταν στο γεγονός ότι πίεζε αρκετά ώστε να βρει τον τρόπο να βελτιώσει τους χρόνους του, αντ’ αυτού βρήκε τα όρια. Παρ’ όλα αυτά είπε πως η ομάδα έχει καταφέρει να φέρει τη μοτοσυκλέτα πιο κοντά στο ιδανικό γι’ αυτόν λέγοντας: “Έχουμε κάνει τη μοτοσυκλέτα λίγο πιο εύκολη ως προς τον τρόπο οδήγησής της αλλά και πιο ήπια. Είναι δύσκολο να την οδηγήσεις και χρειάζεται ο αναβάτης της να προσπαθήσει αρκετά και δεν το κρύβω, μου αρέσει. Προσπαθούμε να είμαστε όσο πιο γρήγοροι και ήπιοι γίνεται”

Marc Marquez ESP Repsol Honda (RC213V) 1m 59.621s [Lap 26/29]
Alex Rins ESP Suzuki Ecstar (GSX-RR) 1m 59.880s +0.259s [25/61]
Maverick Viñales ESP Monster Yamaha (YZR-M1) 1m 59.937s +0.316s [28/63]
Tito Rabat ESP Reale Avintia (Desmosedici) 1m 59.983s +0.362s [58/59]
Danilo Petrucci ITA Ducati Team (Desmosedici) 2m 0.051s +0.430s [8/54]
Valentino Rossi ITA Monster Yamaha (YZR-M1) 2m 0.054s +0.433s [22/56]
Takaaki Nakagami JPN LCR Honda (RC213V) 2m 0.158s +0.537s [54/55]
Andrea Dovizioso ITA Ducati Team (Desmosedici) 2m 0.197s +0.576s [17/49]
Stefan Bradl GER LCR Honda (RC213V) 2m 0.214s +0.593s [41/61]
Pol Espargaro ESP Red Bull KTM Factory (RC16) 2m 0.313s +0.692s [3/44]
Jack Miller AUS Pramac Ducati (Desmosedici) 2m 0.383s +0.762s [26/51]
Franco Morbidelli ITA Petronas Yamaha SRT (YZR-M1) 2m 0.460s +0.839s [58/60]
Aleix Espargaro ESP Factory Aprilia Gresini (RS-GP) 2m 0.602s +0.981s [51/55]
Cal Crutchlow GBR LCR Honda (RC213V) 2m 0.681s +1.060s [24/51]
Francesco Bagnaia ITA Pramac Ducati (Desmosedici)* 2m 0.694s +1.073s [25/49]
Miguel Oliveira POR Red Bull KTM Tech3 (RC16)* 2m 0.902s +1.281s [58/59]
Yamaha Test 1 N/A Yamaha Test Rider (YZR-M1) 2m 0.965s +1.344s [54/55]
Fabio Quartararo FRA Petronas Yamaha SRT (YZR-M1)* 2m 0.985s +1.364s [45/65]
Mika Kallio FIN Red Bull KTM Factory (RC16) 2m 1.054s +1.433s [4/20]
Johann Zarco FRA Red Bull KTM Factory (RC16) 2m 1.121s +1.500s [53/61]
Andrea Iannone ITA Factory Aprilia Gresini (RS-GP) 2m 1.249s +1.628s [35/36]
Sylvain Guintoli FRA Suzuki Ecstar (GSX-RR) 2m 1.286s +1.665s [14/58]
Joan Mir SPA Suzuki Ecstar (GSX-RR)* 2m 1.432s +1.811s [24/55]
Karel Abraham CZE Reale Avintia (Desmosedici) 2m 1.627s +2.006s [25/45]
Yamaha Test 2 N/A Yamaha Test Rider (YZR-M1) 2m 1.736s +2.115s [11/45]
Hafizh Syahrin MAL Red Bull KTM Tech3 (RC16) 2m 1.853s +2.232s [48/49]

Ετικέτες

motogp

https://bit.ly/MOTO_676

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!