MotoGP 2022, Red Bull Ring - Νίκη Bagnaia, τις εντυπώσεις όμως κέρδισε ξανά ο Quartararo

Απίστευτη ωριμότητα και απαράμιλλη συνέπεια από τον Γάλλο αναβάτη της Yamaha
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

21/8/2022
Μπορεί στα δοκιμαστικά η Ducati να έδειχνε ανίκητη, με τέσσερις μοτοσυκλέτες της να παίρνουν τις πρώτες θέσεις της σχάρας εκκίνησης, όμως στον αγώνα είδαμε μια ακόμα εκπληκτική εμφάνιση του Fabio Quartararo της Yamaha, που παρά τη διαφορά ιπποδύναμης της μοτοσυκλέτας του από τα ιταλικά τέρατα σε μια γρήγορη πίστα, οδήγησε με μοναδική ωριμότητα και σταθερότητα, κάνοντας και μια υποδειγματική προσπέραση στον Jack Miller, για να τερματίσει δεύτερος μισό δευτερόλεπτο πίσω από τον Pecco Bagnaia, και να αυξήσει τη διαφορά του από τον αμέσως επόμενο αναβάτη της γενικής βαθμολογίας, Aleix Espargaro. 
 
Ο αγώνας ξεκινά με συννεφιασμένο καιρό αλλά στεγνή πίστα, και με τέσσερις αναβάτες της Ducati στην πρώτη σειρά της σχάρας εκκίνησης, και συγκεκριμένα τους Bastianini, Bagnaia, Miller και Martin, με τον περυσινό Πρωταθλητή και ηγέτη της βαθμολογίας του 2023, Fabio Quartararo στην πέμπτη θέση.
 
Με μια άψογη εκκίνηση, ο Bagnaia περνά πρώτος στην πρώτη στροφή, με τον Bastianini δεύτερο και τρίτο τον Miller.
 
Δεν προλαβαίνουμε να κλείσουμε τον πρώτο γύρο και ο Joan Mir έχει μία ακόμα πτώση, στην στροφή 4, συνεχίζοντας έτσι με τον ίδιο τρόπο την κάκιστη τελευταία χρονιά του με τη Suzuki.
Λίγο πριν τελειώσει ο πρώτος γύρος, ο Maverick Vinales καταφέρει να περάσει τον Quartararo, για να βρεθεί στην 5η θέση, προσπαθώντας να κλείσει τη διαφορά που έχουν κάνει ήδη τα τέσσερα Ducati (Bagnaia, Bastianini, Miller και Martin).
 
Παρά το κάταγμα στη φτέρνα του, ο Aleix Esparagaro κάνει μια καλή εμφάνιση στην αρχή του αυστριακού GP (παρόλο που δεν κατάφερε να ενεργοποιήσει το holeshot device στην εκκίνηση), και βρίσκεται έβδομος, μια θέση πριν τον Johann Zarco με τον τελευταίο να σημειώνει νέο ρεκόρ γύρου στην πίστα με τη νέα χάραξη.
 
Εικοσιπέντε γύρους πριν το τέλος του αγώνα, και η μάχη ανάβει μεταξύ Bastianini και Martin, δυο αναβάτες που αγωνίζονται να κερδίσουν μια θέση στην εργοστασιακή ομάδα της Ducati για το 2023, και έχουν ανοιχτούς λογαριασμούς.
 
Έναν γύρο αργότερα και ο Aleix Espargaro σημειώνει με τη σειρά του ταχύτερο γύρο, ενώ την ίδια στιγμή ο Vinales χάνει τη γραμμή του, για να βρεθεί από πέμπτος, όγδοος -ενώ δέχεται και προειδοποίηση για οδήγηση εκτός ορίων της πίστας.
Είκοσι τρεις γύρους πριν το τέλος, ο Bastianini αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα με το πίσω ελαστικό του που χάνει αέρα, και ξεκινά να χάνει τις γραμμές του, για να κάνει έξοδο και να εγκαταλείψει απογοητευμένος τον αγώνα, ενώ την ίδια στιγμή έχουμε πτώση από τον Remy Gradner της Tech 3 KTM.
 
Εικοσιδύο γύρους από το τέλος και η μάχη τώρα έχει ανάψει για την πρώτη θέση, μεταξύ των δυο ομόσταυλων της εργοστασιακής Ducati, με συνεχείς εναλλαγές, τρίτος είναι ο Martin, τέταρτος ο Quartararo και πέμπτος ο Aleix Espargaro.
 
Πολύ καλή εμφάνιση από τον Luca Marini που βρίσκεται 7ος, πίσω από τον Vinales και μπροστά από τον Zarco, ενώ ο Alex Rins είναι 9ος και ο Brad Binder κλείνει την πρώτη δεκάδα.
 
Είκοσι γύρους πριν το τέλος, και ο Bagnaia συνεχίζει να προηγείται, με τον Miller ακριβώς πίσω του, τον Martin λίγο πιο πίσω (0,6 sec), και ακόμα πιο πίσω (1,3 sec) τον Quartararo.
Δεκαεννέα γύρους πριν το τέλος και ο Takaaki Nakagami πέφτει και εγκαταλείπει τον αγώνα, με το μέλλον του στη Honda να κρίνεται εξαιρετικά αβέβαιο για το 2023.
 
Ο Baganaia αρχίζει να χτίζει μια μικρή διαφορά από τον Miller, που 16 γύρους πριν το τέλος του αγώνα έχει φτάσει τα 0,6 sec, ενώ τον Αυστραλό έχει φτάσει ο Martin και ετοιμάζεται για μάχη.
 
Δεκαπέντε γύρους πριν την καρό σημαία πέφτει ο Darren Binder, ενώ ο Luca Marini καταφέρνει να περάσει τον Vinales για να βρεθεί εκείνος 6ος.
Ο Fabio μειώνει τη διαφορά που τον χωρίζει από τον Martin, αν και έχει δεχτεί προειδοποίηση για τα όρια της πίστας, και πρέπει να προσέχει τις γραμμές του. Θα καταφέρει να πιάσει τα τρία Ducati που βρίσκονται μπροστά του; Κι αν τα πιάσει, έχει την ιπποδύναμη για να καταφέρει να βρεθεί μπροστά τους;
 
Ο λόγος που ο αναβάτης της Yamaha καταφέρνει να πλησιάσει τα Ducati είναι πως διατηρεί μεν τον ίδιο ρυθμό, όμως οι αναβάτες του Borgo Panigale έχουν κόψει ελαφρώς ρυθμό σε σχέση με την αρχή του αγώνα.
 
Δώδεκα γύρους πριν το τέλος ο Martin κάνει λάθος στο νέο εσάκι, βγαίνει εκτός πίστας, προσφέροντας την τέλεια ευκαιρία στον Quartararo να περάσει τρίτος!
Εννέα γύρους πριν το τέλος, οι ελπίδες για μια ακόμα δυνατή εμφάνιση από τον Maverick μάλλον εξανεμίζονται, καθώς τον περνά και ο Brad Binder, με τον Ισπανό να έχει πέσει στην 10η θέση, αντίθετα με τον ομόσταυλο του, Aleix Espargaro που βρίσκεται πέμπτος.
 
Τα σύννεφα πυκνώνουν και οι ομάδες ετοιμάζουν τις μοτοσυκλέτες με τα βρόχινα ελαστικά στα pits, για παν ενδεχόμενο.
 
Ο Luca Marini συνεχίζει να ανεβαίνει, για να περάσει τον Aleix 8 γύρους πριν το τέλος του GP, και να βρεθεί 5ος.
 
Μπροστά ο Bagnaia έχει φύγει 1 δευτερόλεπτο μπροστά από τον Miller, που πλέον πιέζεται από τον Quartararo.
Τέσσερις γύρους πριν το  τέλος, ο Quartararo περνά τον Miller στο νέο εσάκι με μια... διαστημική προσπέραση, ενώ τον Αυστραλό έχει πιάσει και ο Martin ο οποίος παίρνει προειδοποίηση για υπέρβαση των ορίων της πίστας. Την ίδια στιγμή πέφτει ο Franco Morbidelli της Yamaha, συνεχίζοντας τις απογοηευτικές εμφανίσεις του για το 2023.
 
Τρεις γύρους πριν το τέλος, ο Bagnaia έχει χτίσει διαφορά 1,7 sec από τον δεύτερο Quartararo, ενώ ένα γύρο αργότερα η διαφορά έχει πέσει στο... 1 δευτερόλεπτο. Κόβει ρυθμό ο Ιταλός ελέγχοντας τον αγώνα, ή έχει πρόβλημα με τα ελαστικά του. Και η πτώση της διαφοράς συνεχίζεται, με τον Quartararo να μειώνει κι άλλο τη διαφορά στο 0,8 δευτερόλεπτο.
Τον τελευταίο γύρο, ο Jorge Martin το παρακάνει προσπαθώντας να προσπεράσει τον Miller...
και πέφτει στην πρώτη στροφή της πίστας, δείχνοντας πως ακόμα δεν έχει καταφέρει να βρει τη σταθερότητα που θα τον έκανε υποψήφιο για μια θέση στην εργοστασιακή ομάδα της Ducati.
Η καρό σημαία βρίσκει νικητή τον Pecco Bagnaia, με τον φοβερό Quartararo δεύτερο, 0,5 sec πιο πίσω, και τρίτο τον Jack Miller που δεν είχε απάντηση ούτε για τον ομόσταυλο του, ούτε για τον Γάλλο αναβάτη της Yamaha.
Ο Quartararo δείχνει ξανά πως είναι ο πιο ώριμος αναβάτης στο MotoGP, με τη δεύτερη θέση να είνα ισάξια με νίκη για εκείνον στο αυστριακό GP, όπου υπέφερε λόγω της διαφοράς ταχύτητας απέναντι στα Ducati. Σίγουρα ικανοποιημένος πρέπει να είναι και ο Bagnaia, που μείωσε τη διαφορά του από τον Γάλλο στους 44 βαθμούς, ενώ ο δεύτερος της γενικής κατάταξης Aleix Espargaro είδε τη διαφορά που τον χωρίζει από τον αναβάτη της Yamaha να αυξάνεται ελαφρώς, στους 32 βαθμούς. Και με 7 GP ακόμα για το τέλος της σεζόν, όλα είναι ακόμα ανοιχτά.
Τέταρτος τερμάτισε ο Luca Marini, σε μια απίθανη εμφάνιση, που επιβεβαιώνει όσους πιστεύουν πως είναι ένας από τα κορυφαία νέα ταλέντα του Πρωταθλήματος και η πρώτη πεντάδα έκλεισε με τον Johann Zarco.
 
Έκτος ήταν ο Aleix Espargaro, έβδομος ο Brad Binder (το καλύτερα τοποθετημένο KTM), όγδοος ο Alex Rins, ένατος ο Marco Bezzecchi, και δέκατος ο Jorge Martin, που κατάφερε να τερματίσει στους βαθμούς παρά την πτώση του στον τελευταίο γύρο.
 
Για τη Honda το αυστριακό GP ήταν ένας ακόμα αγώνας που θα ήθελε να ξεχάσει, με τον Alex Marquez να τερματίζει 14ος, με τον Pol Espargaro 16ο, και τον Stefan Bradl 17ο.

 

ΚΑΤΑΤΑΞΗ ΑΓΩΝΑ

ΘΕΣΗΑΝΑΒΑΤΗΣΕΤΑΙΡΕΙΑΔΙΑΦΟΡΑ
1Francesco BAGNAIADUCATI 
2Fabio QUARTARAROYAMAHA0.492
3Jack MILLERDUCATI2.163
4Luca MARINIDUCATI8.348
5Johann ZARCODUCATI8.821
6Aleix ESPARGAROAPRILIA11.287
7Brad BINDERKTM11.642
8Alex RINSSUZUKI11.780
9Marco BEZZECCHIDUCATI16.987
10Jorge MARTINDUCATI17.144
11Fabio DI GIANNANTONIODUCATI17.471
12Miguel OLIVEIRAKTM18.035
13Maverick VIÑALESAPRILIA20.012
14Alex MARQUEZHONDA26.880
15Andrea DOVIZIOSOYAMAHA29.744

ΓΕΝΙΚΗ ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ ΜΕΤΑ ΤΟ ΑΥΣΤΡΙΑΚΟ GP

ΘΕΣΗΑΝΑΒΑΤΗΣΒΑΘΜΟΙ
1QUARTARARO Fabio200
2ESPARGARO Aleix168
3BAGNAIA Francesco156
4ZARCO Johann125
5MILLER Jack123
6BASTIANINI Enea118
7BINDER Brad107
8RINS Alex92
9MARTIN Jorge87
10OLIVEIRA Miguel85
11VIÑALES Maverick85
12MIR Joan77
13MARINI Luca69
14BEZZECCHI Marco68
15MARQUEZ Marc60

 

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.