MotoGP 2023, Jerez, Sprint Race - Πορτοκαλί το βάθρο, με Brad Binder και Jack Miller το 1-3!

Σε αγώνα που διεκόπη με κόκκινη σημαία στην αρχή, μετά από πτώση τριών αναβατών
Jerez Sprint Race 2023
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

29/4/2023

Ο αγώνας Sprint της Jerez ήταν πραγματικά φρενήρης, με διακοπή στη 2η στροφή του πρώτου γύρου μετά από καραμπόλα αναβατών, ενώ στην επανεκκίνηση είχαμε συναρπαστικές και σχεδόν αδιάκοπες μάχες μεταξύ Brad Binder και Jack Miller σε πρώτο βαθμό, και με τους Pecco Bagnaia και Jorge Martin σε δεύτερο πλάνο.

Η εκκίνηση δείχνει να βαίνει καλώς, όμως στη δεύτερη κιόλας στροφή έχουμε επαφή του Franco Morbidelli της εργοστασιακής Yamaha με τον Alex Marquez της Gresini Racing, για να πέσουν κάτω και οι δύο, ενώ στην καραμπόλα έρχεται να προστεθεί και ο πρωτοπόρος στη βαθμολογία Marco Bezzechi, που μην έχοντας πού να πάει κάνει… άλμα πάνω από τις μοτοσυκλέτες των πεσμένων και πέφτει κι αυτός. Οι κριτές βγάζουν αμέσως κόκκινη σημαία, η πίστα καθαρίζεται από τα συντρίμμια και μετά από λίγο έχουμε και δεύτερη εκκίνηση για ένα αγώνα συνολικά 11 γύρων.

Στη δεύτερη εκκίνηση μπροστά πετάγονται Brad Binder, Jorge Martin, Jack Miller, και Pecco Bagnaia, ενώ τους ακολουθούν οι Aleix Espargaro, Johann Zarco, Miguel Oliveira και Dani Pedrosa.

Στον δεύτερο γύρο, ο Jack Miller προσπερνά τον Jorge Martin και στήνεται στην ουρά του Binder, καραδοκώντας για να περάσει εκείνος πρώτος. Εντωμεταξύ ο γερόλυκος Dani Pedrosa καταφέρνει να μείνει κοντά στους πρώτους, γράφοντας τον ένα ταχύτερο γύρο μετά τον άλλο!

Jack Miller

Ο Miller καταφέρνει να περάσει εκείνος πρώτος στον 3ο γύρο, αφήνοντας τον Binder 2ο, ενώ και ο Pecco Bagnaia περνά τον Martin, για να βρεθεί τρίτος.

Το τρενάκι των 7 πρώτων πηγαίνει στη ρόδα ο ένας του άλλου, θυμίζοντας αγώνα Moto 3 και χαρίζοντας πλούσιο θέαμα στους θεατές και δικαιώνοντας τη Dorna για το νέο φορμά με τους αγώνες Sprint.

Alex Marquez

Εντωμεταξύ πτώσεις έχουμε τόσο από τον Alex Marquez, όσο και από τον Takaaki Nakagami σε ξεχωριστά συμβάντα, χωρίς ευτυχώς τραυματισμούς.

Aleix Espargaro

Έξι γύρους πριν το τέλος, πτώση έχουμε και από τον Aleix Espargaro, που για έναν ακόμα αγώνα δεν καταφέρνει δυστυχώς να δικαιώσει τον τίτλο του, ως ενός από τους κύριους διεκδικητές του Πρωταθλήματος για το 2023.

Joan Mir

Οι πτώσεις συνεχίζονται, αυτή τη φορά 4 γύρους πριν το τέλος, με τον Joan Mir να έχει ένα γλυκό lowside την ώρα που στρίβει με τον αγκώνα στο έδαφος, μην μπορώντας να κάνει κάποιο ταχυδακτυλουργικό α-λα Marquez και να σώσει την κατάσταση.

Brad Binder

Τρεις γύρους πριν την καρό σημαία ο Brad Binder ξεκινά την επίθεση στον ομόσταυλό του, Jack Miller, περνώντας τον πριν τη στροφή με συγκλονιστικό πλασάρισμα με πλαγιολίσθηση, για να ανοιχτεί όμως μετά την κορυφή της στροφής, και να περάσει ξανά μπροστά ο Αυστραλός. Τον επόμενο γύρο, ο Νοτιοαφρικανός κάνει την ίδια επίθεση, ανοίγεται και πάλι, όμως αυτή τη φορά καταφέρνει να μείνει μπροστά, στη θέση όπου και θα τερμάτιζε τον αγώνα.

Pecco Bagnaia

Με έναν γύρο να απομένει, ο Miller ανοίγεται σε μια στροφή, με τον Pecco να τον περνά, ενώ ο αναβάτης της ΚΤΜ αποτρέπει τελευταία στιγμή προσπέραση και από τον Martin, για να πάρει με το σπαθί του την τρίτη θέση του βάθρου, χαρίζοντας το 1-3 στην ΚΤΜ, με τους δυο αναβάτες της αυστριακής εταιρείας να κάνουν “σάντουιτς” στη δεύτερη θέση τον Πρωταθλητή του 2022 Bagnaia.

Dani Pedrosa

Τέταρτος τελικά τερμάτισε ο Martin, πέμπτος ο Oliveira και έκτος ο wildcard μικρός Σαμουράι, Dani Pedrosa.

Fabio Quartararo

Για έναν ακόμη αγώνα οι αναβάτες της Yamaha δεν ήταν πουθενά, με τον Quartararo να τερματίζει 12ος και με τον Morbidelli 16o.

KTM 1-3

Αυτή ήταν η 2η νίκη του Binder σε 4 αγώνες Sprint το 23, με τις άλλες 2 να έχουν πάει στον Bagnaia.

Επόμενη στάση, ο αυριανός αγώνας της Jerez.

ΘΕΣΗ ΑΝΑΒΑΤΗΣ ΟΜΑΔΑ ΔΙΑΦΟΡΑ
1 Brad BINDER Red Bull KTM Factory Racing  
2 Francesco BAGNAIA Ducati Lenovo Team 0.428
3 Jack MILLER Red Bull KTM Factory Racing 0.680
4 Jorge MARTIN Prima Pramac Racing 0.853
5 Miguel OLIVEIRA CryptoDATA RNF MotoGP Team 1.638
6 Dani PEDROSA Red Bull KTM Factory Racing 1.738
7 Maverick VIÑALES Aprilia Racing 3.248
8 Johann ZARCO Prima Pramac Racing 3.380
9 Marco BEZZECCHI Mooney VR46 Racing Team 5.711
10 Luca MARINI Mooney VR46 Racing Team 7.015
11 Fabio DI GIANNANTONIO Gresini Racing MotoGP 7.174
12 Fabio QUARTARARO Monster Energy Yamaha MotoGP 7.467
13 Alex RINS LCR Honda CASTROL 9.867
14 Raul FERNANDEZ CryptoDATA RNF MotoGP Team 11.550
15 Stefan BRADL HRC Team 15.455
16 Franco MORBIDELLI Monster Energy Yamaha MotoGP 15.849
17 Augusto FERNANDEZ GASGAS Factory Racing Tech3 15.969
18 Iker LECUONA Repsol Honda Team 25.356
19 Jonas FOLGER GASGAS Factory Racing Tech3 25.530
Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.