MotoGP 2023, Mugello, FP1 - Alex Marquez πρώτος, κλάματα και πτώση για Aleix Espargaro

Στεγνή η πίστα για την ώρα, όμως ο καιρός δείχνει βροχή για το Σάββατο
Alex Marquez
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

9/6/2023

Σε στεγνή πίστα και με ηλιόλουστο καιρό, ο πρώτος ταχύτερος χρόνων στα FP1 του Mugello ανήκει στον επίσημο δοκιμαστή της εργοστασιακής Ducati και wild card συμμετοχή στο ιταλικό GP (με τα λογότυπα της Aruba από το WSBK), Michelle Pirro, με 1:47.905. Μάλιστα, λίγο αργότερα ο ίδιος βελτιώνει τον χρόνο του σε 1:46.917.

Τριάντα πέντε λεπτά πριν το τέλος, ένας άλλος αναβάτης Ducati, ο Alex Marquez περνά πρώτος, με 1:46.852.

Τριάντα τρία λεπτά πριν το τέλος, και στην κατάταξη έχουμε πέντε Ducati στις πέντε πρώτες θέσεις.

Έξοδο έχουμε από τον Aleix Espargaro χωρίς πτώση, ο οποίος βρίσκεται στη 18η θέση, και στη συνέχεια καταλήγει στο γκαράζ κουτσαίνοντας, κάθεται στην καρέκλα του και... ξεσπά σε κλάματα, άγνωστο για ποιον λόγο -πιθανώς λόγω ενός ατυχήματος που είχε σε προπόνηση με το ποδήλατο που τον έχει φιλοδωρήσει με τραυματισμό που δεν τον αφήνει να γυρίσει γρήγορα!

Εικοσιοκτώ λεπτά πριν το τέλος, ο Bagnaia, που επίσης κουτσαίνει λόγω του τραυματισμένου του αστραγάλου βρίσκεται 6ος, μία θέση πριν τον ομόσταυλο του, Bastianini, ενώ ο Quartararo είναι 10ος και ο Marc Marquez 13ος.

Εξαιρετικός μέχρι στιγμής είναι, από τους αναβάτες της Honda ο Taka Nakagami που μπαινοβγαίνει στην πρώτη πεντάδα -Rins 9ος kai Mir... 19ος.

Τεράστια είναι στα πρώτα είκοσι λεπτά η διαφορά μεταξύ των ομόσταυλων της Gresini Racing, με τον Alex Marquez 1ο και τον Fabio DiGiannantonio... 22ο!

Κι η ΚΤΜ / GASGAS; Ταχύτερος τα πρώτα 25 λεπτά των FP1 είναι ο Brad Binder στην 8η θέση, με το Jack Miller μόλις 17ο, και τους Fernandez και Folger...πουθενά, στις τελευταίες θέσεις.

Εικοσιένα λεπτά πριν το τέλος, και ο προβληματισμένος Aleix πέφτει από low-side, για να καταλήξει στην αμμοπαγίδα, και να σηκωθεί απογοητευμένος.

Ένας ακόμη αναβάτης που υποφέρει από πόνους είναι ο Luca Marini, που 15 λεπτά πριν το τέλος βρίσκεται μόλις 14ος, με τον ομόσταυλο του, Marco Bezzechi να έχει σημειώσει τον 5ο ταχύτερο χρόνο.

Δεκαπέντε λεπτά πριν το τέλος, και η κατάταξη έχει ως εξής: Aleix Marquez, Johann Zarco, Michele Pirro, Jorge Martin, Francesco Bagnaia, Marco Bezzechi. Ναι, έξι Ducati στις πρώτες έξι θέσεις.

Και ο Michele Pirro περνά μπροστά, ενώ αρχικά του ακυρώνουν τον πρώτο ταχύτερο γύρο, για να επιμείνει όμως και να περάσει πρώτος με 1:46.824.

Τριάντα πέντε λεπτά έχουν περάσει, και οι αναβάτες μπαίνουν στα pits για αλλαγή ελαστικών εν όψει του τελευταίου sprint των δοκιμαστικών που θα κρίνει την πρώτη δεκάδα. Και αυτό το sprint θα είναι ιδιαίτερα κρίσιμο, καθώς η πρόβλεψη του καιρού για το Σάββατο έχει και βροχή. Όποιος προλάβει λοιπόν!

Επτά λεπτά και 35 δευτερόλεπτα απομένουν, και πρώτος απ' όλους βγαίνει στην πίστα ο Johann Zarco, ενώ ο Aleix Espargaro έχει εξαφανιστεί στο Motorhome του, έχοντας συμπληρώσει μόλις 8 γύρους και τελώντας υπό κακή ψυχολογική κατάσταση, κάνοντας μας να αναρωτιόμαστε αν θα συνεχίσει ή αν θα εγκαταλείψει την προσπάθεια στο Mugello.

Θυμίζουμε πως το ρεκόρ πίστας στο Mugello βρίσκεται στο 1:45, και όλοι περιμένουν τους χρόνους στα τελευταία 5 λεπτά των FP1 να πέσουν στο 1:46 και κάτι.

O Maverick Vinales σημειώνει τον ταχύτερο γύρο με 1:46.404, ενώ στη συνέχεια πρώτος περνά ο Jorge Margin, για να πάρει τη σκυτάλη ο... Fabio Quartararo με 1:46.208!

Ο Marc Marquez δεν έχει τον ρυθμό των πρώτων και αρχικά ακολουθεί τον Marco Bezzechi για να σημειώσει τον 9ο ταχύτερο χρόνο.

Τριάντα δευτερόλεπτα πριν την καρό σημαία και ο Alex Marquez περνά πρώτος με 1:46.121. Σημειώστε πάντως πως στον αγώνα ο A. Marquez έχει να εκτελέσει ποινή τριών θέσεων.

Τα πρώτα δοκιμαστικά τελειώνουν, και η πρώτη δεκάδα έχει ως εξής:

1. Alex Marquez

2. Fabio Quartararo

3. Brad Binder

4. Marco Bezzechi

5. Johann Zarco

6. Jorge Martin

7. Franco Morbidelli

8. Maverick Vinales

9. Marc Marquez

10. Raul Fernandez

Κι οι εργοστασιακοί αναβάτες της Ducati; Enea Bastianini και Pecco Bagnaia τερματίζουν πολύ πίσω, στις θέσεις 15 και 16

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.