MotoGP 2023, Mugello, Sprint Race - Νίκη Bagnaia, μετά από μάχη με Bezzechi και Martin

Δυνατές μάχες, επαφές, πτώσεις και νέο ρεκόρ τελικής ταχύτητας 366,1 χλμ/ώρα από τον Binder
Pecco Bagnaia
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

10/6/2023

O Pecco Bagnaia ήταν ο νικητής του αγώνα Spring στο GP του Mugello για το 2023, ο οποίος ξεκίνησε καλά μεν από την pole position, χρειάστηκε όμως να δώσει μάχη με τους Marco Bezzechi και Jorge Martin, για να επικρατήσει τελικά με μικρή διαφορά, περνώντας πρώτος τη γραμμή του τερματισμού.

Μαύρα και απειλητικά τα σύννεφα πάνω από το Mugello λίγο πριν τον αγώνα Spring, αλλά η εκκίνηση δίνεται με την πίστα στεγνή.

Σημειώστε πως αυτός είναι ο πρώτος αγώνας που οι αδελφοί Marquez θα ξεκινήσουν αμφότεροι από την πρώτη σειρά εκκίνησης, με την ποινή του Alex από το Le Mans (+3 θέσεις) να μην μετρά για τον αγώνα Sprint παρά μόνο για εκείνον της Κυριακής.

Alex Marquez

Στην πρώτη κιόλας στροφή έχουμε δράμα, καθώς ο Brad Binder χώνεται ανάμεσα στους προπορευόμενους, έχει επαφή με τον Alex Marquez, με αποτέλεσμα μια πτώση από τον αναβάτη της Prima Pramac Racing.

Pecco, Marquez

Ο Pecco έχει φύγει καλά, διατηρώντας την πρώτη θέση, δεύτερος παραμένει για την ώρα ο Marc Marquez, ενώ στην τρίτη θέση είναι ο Jorge Martin, με τέταρτο τον Luca Marini.

Δεν έχουν περάσει παρά λίγες στροφές από την εκκίνηση, και ξεκινούν να πέφτουν οι πρώτες σταγόνες της βροχής...

Ο πρώτος γύρος ολοκληρώνεται και στη μεγάλη ευθεία της πίστας ο Martin περνά τον Marc Marquez, εκμεταλλευόμενος την υπέρτερη τελική ταχύτητα της Ducati.

Και ξαφνικά χαμός! Την ώρα που οι κριτές βγάζουν τις σημαίες για τη βροχή, με τους αναβάτες να μπορούν πλέον να μπουν στα pits για να αλλάξουν μοτοσυκλέτα (με βρόχινα ελαστικά), οι αγωνιζόμενοι ανεβάζουν ρυθμό για να βελτιώσουν τις θέσεις τους στην περίπτωση που χρειαστεί αλλαγή μοτοσυκλέτας ή γίνει διακοπή αγώνα.

Jorge Martin

Πρώτος περνά ο Martin και δεύτερος ο Miller αφήνοντας τρίτο τον Pecco... τέταρτος ο Marquez.

Οι 5-6 πρώτοι αλλάζουν συνεχώς θέσεις, και με 9 γύρους να απομένουν πρώτος είναι ο Martin, 2oς ο Bagnaia, τρίτος ο Marquez, τέταρτος ο Miller και 5ος ο Marini.

Ο Miller είναι όπως συνήθως επιθετικός, χάνει όμως τη γραμμή του για να ανοιχτεί, με τον Marquez να ανοίγεται με τη σειρά του για να αποφύγει την επαφή με τον αναβάτη της KTM και να χάνει αρκετές θέσεις.

Binder

Κάπου εδώ οι κριτές ανακοινώνουν long lap penalty για τον Binder, για την επαφή του με τον Alex Marquez, που κατέληξε στην πτώση του αναβάτη της Gresini.

Οκτώ γύρους πριν το τέλος, πρώτος ο Bagnaia, δεύτερος ο Martini, τρίτος ο Bezzechi, τέταρτος ο Marini, πέμπτος ο Miller, 6ow o Zarco, 7ος ο Binder, 8ος ο Marquez, με τον Quartararo 11ο.

Πέφτει ο Alex Rins ο οποίος μεταφέρεται στο ιατρικό κέντρο για περαιτέρω εξετάσεις -θυμίζουμε πως και ο Joan Mir της Honda έχει εγκαταλείψει ήδη από τα δοκιμαστικά, καθώς τραυματίστηκε και εκείνος.

Επτά γύρους πριν το τέλος ο Bastianini γράφει ταχύτερο γύρο δείχνοντας ψήγματα της ταχύτητας του, ενώ ο Martin χάνει τη γραμμή του, ανοίγεται, και ο Bagnaia περνά ξανά πρώτος, με δεύτερο τον Bezzechi.

Ο Marquez έχει ανέβει 7ος -μια θέση που δεν θα καταφέρει να βελτιώσει μέχρι το τέλος του αγώνα-, ενώ ο Binder έχει πέσει στην 14η θέση μετά το long lap penalty.

Κανείς δεν έχει αλλάξει μοτοσυκλέτα, και όλοι μένουν έξω με τα slick, με τον Binder να σημειώνει νέο ρεκόρ τελικής ταχύτητας με... 366,1 χλμ/ώρα! Αυτή κι αν είναι πρόοδος της ΚΤΜ, που καταφέρνει να βγάλει περισσότερα χιλιόμετρα από τις Ducati μέσα στο σπίτι τους, στο Mugello.

Mugello

Η νίκη φαίνεται πως θα παιχτεί μεταξύ Pecco και Bezzechi που έχουν κάνει ελάχιστη διαφορά από τους υπολοίπους, ενώ καραδοκούν οι Martin, Zarco, Miller και Marini, όλοι πολύ κοντά, για να εκμεταλλευθούν το παραμικρό λάθος των δύο πρώτων.

Ο Marquez δεν δείχνει ικανός να αντεπιτεθεί, και παραμένει 7ος, τελευταίος στο γκρουπ των πρώτων, ενώ πιο πίσω βρίσκεται ο Bastianini ο οποίος κάνει ολοένα και πιο αργούς χρόνους -όπως φαίνεται η κούραση από τον τραυματισμό και την αποχή του έχει αρχίσει να έχει αντίκτυπο στον ρυθμό του.

Ο Binder έχει αρχίσει να ανεβαίνει -δίχως όμως να έχει χρόνο για να διακριθεί- και 4 γύρους πριν το τέλος βρίσκεται 11ος, ενώ πίσω του είναι ο Miguel Oliveira, στον πρώτο του αγώνα μετά τον δεύτερο τραυματισμό του στη σεζόν του 23.

Δυο γύρους πριν το τέλος, και ο Bagnaia έχει 0.250 δευτερόλεπτα διαφορά από τον Bezzechi, με τους αναβάτες της Prima Pramac να ακολουθούν.

Ο Bagnaia αρχίζει να ανεβάζει τη διαφορά υπέρ του, η οποία πλέον φτάνει το μισό δευτερόλεπτο, ενώ ο Bezzechi πιέζει πολύ, και έχει μια στιγμή αγωνίας σε ένα φρενάρισμα, με τη μοτοσυκλέτα να βγαίνει εκτός ελέγχου για λίγο, όμως ο Ιταλός καταφέρνει να μην πέσει, αρχίζοντας μάλιστα να μειώνει τη διαφορά του από τον πρώτο Bagnaia.

Παράλληλα ο Zarco δείχνει έτοιμος να κάνει την κίνηση του στον Martin στον τελευταίο γύρο, όμως θα ήθελε δυο-τρεις ακόμα στροφές για να το καταφέρει, στροφές που δεν έχει.

Bagnaia

Στη γραμμή του τερματισμού πρώτος είναι ο Bagnaia, δεύτερος ο Bezzechi, τρίτος ο Martin, τέταρτος ο Zarco, πέμπτος ο Marini, έκτος ο Miller, έβδομος ο Marquez, όγδοος ο Aleix Espargaro, ένατος ο Bastianini, και δέκατος ο Quartararo.

Pecco

Ακολουθούν τα αναλυτικά αποτελέσματα του αγώνα.

Κατάταξη

 

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.