MotoGP: Διαζύγιο για Dorna και Clinica Mobile και στο βάθος Marquez

Παραμένει όμως στα Motul WSBK
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

17/10/2022

Για πρώτη φορά από τη δημιουργία της Clinica Mobile από τον Dr. Claudio Costa, πριν από 45 χρόνια, η κινητή ιατρική ομάδα των αγώνων δε θα βρίσκεται πλέον στα MotoGP. Τελείως ξαφνικά για τους ίδιους, η Dorna δεν ανανέωσε το συμβόλαιό τους και έτσι σταματούν από τα MotoGP στο τέλος αυτής της σεζόν. Ωστόσο η Clinica Mobile θα παραμείνει στα Motul WSBK.

Η απόφαση της Dorna, επαφίεται στην σύναψη συνεργασίας με έναν νέο όμιλο, με έδρα την Ισπανία, την Quironsalud. Η ισπανική εταιρεία αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους οργανισμούς υγείας της Ισπανίας, με περισσότερα από 150 κέντρα σε όλη την Ισπανία και πάνω από 60 χρόνια εμπειρίας στο χώρο. Ταυτόχρονα, από το 2019 μέχρι σήμερα, αποτελούσε το βασικό χορηγό της Clinica Mobile.

Η απόφαση έπιασε εξ απήνης την Clinica Mobile και το Dr. Michele Zasa, τον υπεύθυνο της κλινικής μετά την αποχώρηση του Dr. Costa, o οποίος επιβεβαίωσε την είδηση: «Δυστυχώς από την επόμενη χρονιά, δε θα είμαστε παρόντες στη νέα δομή του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος του MotoGP. Φυσικά, αυτό με εκπλήσσει, αλλά την ίδια στιγμή μου δίνει την ευκαιρία να επιμείνω σε ό,τι θετικό έχουμε καταφέρει τα τελευταία χρόνια, όταν ανέλαβα την Clinica Mobile μετά τη συνταξιοδότηση του Dr. Costa».

Η κλινική του Dr. Costa, αποτέλεσε μία από τις βασικότερες αιτίες βελτίωσης των δεδομένων ασφαλείας των αγώνων μοτοσυκλέτας. Οι 9 ιατροί και 24 φυσιοθεραπευτές που αποτελούν σήμερα την ομάδα της, είναι αυτοί που δίνουν τις πρώτες βοήθειες μέσα στην πίστα, τόσο στα MotoGP (μέχρι το τέλος της φετινής σεζόν) όσο και στα Motul WSBK, ενώ διατηρούν την ευθύνη για τον αναβάτη κατά τη διάρκεια της θεραπείας. Είναι επίσης η ομάδα είναι που θα κρίνει αν μπορεί ένας αναβάτης να επιστρέψει στους αγώνες μετά τον τραυματισμό του.

Όπως έχουμε ήδη αναφέρει εδώ, σε ένα εκτενές άρθρο που πρέπει να έχετε διαβάσει, το περιστατικό που υπήρξε καθοριστικό για την πορεία της Clinica Mobile και την καθιέρωση του Dr.  Claudio Costa, ως του γιατρού των MotoGP, ήταν η περίπτωση του Mick Doohan. O σοβαρός τραυματισμός του το 1992 στο Assen, λίγο έλλειψε να του στοιχίσει εκτός από την καριέρα του, το πόδι του. Το ατύχημά του, αποτέλεσε την αφορμή προκειμένου να αλλάξει η νομοθεσία των χωρών διεξαγωγής των αγώνων, ώστε ο πρώτος λόγος να ανήκει στον συνοδό θεράποντα ιατρό και όχι στον εκάστοτε ιατρό που θα αναλάβει την οποιαδήποτε περεταίρω θεραπεία σε οποιοδήποτε νοσοκομείο.

Ο λόγος του αθλίατρου μέχρι τότε, δεν είχε τη δέουσα αποδοχή από τους νοσοκομειακούς ιατρούς. Αναλαμβάνοντας την ευθύνη, ο Dr.  Claudio Costa ακολούθησε διαφορετική διαδικασία από την ενδεδειγμένη στην περίπτωση του Doohan και πήρε από το νοσοκομείο και τον Schwantz.

Με 15 χρόνια εμπειρίας, εκείνη την εποχή, ήταν αυτός που κατάφερε να δημιουργήσει τις κατάλληλες συνθήκες, ώστε όχι μόνο ο Doohan να συνεχίσει να έχει και τα δύο του πόδια, αλλά να καταφέρει να διεκδικήσει και πέντε Παγκόσμιους Τίτλους σε πέντε συνεχόμενα έτη, μετά το ατύχημά του! Το αποτέλεσμα του αυτό οδήγησε τον Dr. Costa να αποκτήσει τη φήμη του από μηχανής Θεού, καθώς και να εδραιώσει νέα δεδομένα για τους αθλίατρους και τη δυναμική της γνώμης τους στο εκάστοτε νοσοκομείο που μεταφέρονται οι αναβάτες μετά από ατύχημα.

Αυτός είναι και ο λόγος που μέχρι πρότινος βλέπαμε τον Dr. Xavier Mir, τον αντικαταστάτη ορθοπεδικό ιατρό του Dr. Costa, να είναι ο επιβλέπον ιατρός για κάθε αναβάτη, παρατηρώντας τη διαδικασία απομακρυσμένα απ’ όπου κι αν βρίσκεται, δίνοντας συμβουλές και φέροντας την τελική ευθύνη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Bradley Smith, ο οποίος έστειλε τις αξονικές του στον Dr. Mir, περιμένοντας τη δική του γνώμη προτού προχωρήσει σε κάποια απόφαση.

Ωστόσο, από τις αρχές της σεζόν του 2022, υπεύθυνος για τους σοβαρούς και οξείς τραυματισμούς τέθηκε ο Dr. Angel Charte ο οποίος ήδη υπαγόταν στον ισπανικό όμιλο υγείας Quironsalud, αντικαθιστώντας το Dr. Mir.

Δεν είναι μόνο οικονομικό το θέμα για την Dorna, καθώς σε μία πρώτη ανάγνωση θα συμπέρανε κανείς πως απλά θέλει να υποστηρίξει τον ισπανικό όμιλο. Η αλήθεια είναι πως είχε 45 χρόνια να κάνει κάτι τέτοιο. Στην πράξη έχουν υπάρξει αρκετές περιπτώσεις που η Dorna αισθάνεται πως τα πράγματα δεν πήγαν όπως θα έπρεπε με μία από αυτές να είναι η περίπτωση του Marquez.

Η ομάδα του Dr. Mir είχε κάνει το δεύτερο χειρουργείο στον Marquez που αντικατέστησε την πλάκα. Ο Dr.  Claudio Costa είχε τότε κάνει παρέμβαση με αρθρογραφία εξηγώντας πως η τακτική αυτή ήταν λάθος και δηλώνοντας απογοητευμένος που δεν ζητήθηκε η άποψή του! Όχι γενικά, ως συνταξιοδοτημένου γιατρού, αλλά ειδικά για τον Marquez για τον οποίο έχει γράψει βιβλίο!

Ναι ο Dr.  Claudio Costa έχει γράψει βιβλίο αθλητικής ιατρικής με εξώφυλλο τον Marquez. Η αποκατάσταση του Marquez και το τελικό χειρουργείο, το τέταρτο κατά σειρά, έγινε στις ΗΠΑ και αυτή ήταν μία μεγάλη ρήξη μεταξύ Dorna και Clinica Mobile, ρωγμές όμως υπήρχαν κι άλλες.

Αυτό βέβαια δεν μπορεί να αλλάξει την τεράστια τεχνογνωσία που έχει αποκτηθεί, ούτε και τον τρόπο που θα γίνονται από εδώ και πέρα τα πράγματα. Εκείνο που θα αλλάξει θα είναι ο πάροχος. Η Clinica Mobile αποτέλεσε για σχεδόν μισό αιώνα, μία καινοτομία για τα MotoGP. Ξεκινώντας, επίσημα, από το 1977 την εμπλοκή της με τους αγώνες και τη σωτηρία του Uncini, έναν αναβάτη που το 1983 έμελλε να του σώσει τη ζωή για δεύτερη φορά ο Dr. Claudio Marcelo Costa, ενώ είχε ήδη ανακηρυχθεί νεκρός από τα μεγάφωνα!  Ήταν το σημείο καμπής των αγώνων μοτοσυκλέτας – τόσο για τα MotoGP όσο και για τα Motul WSBK – καθώς πρόσφερε τη δυνατότητα απεξάρτησης των αγωνιζόμενων από το σύστημα υγείας κάθε χώρας που φιλοξενούσε αγώνα, θέτοντας νέα δεδομένα στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για τους αγωνιζόμενους με συνεχή και αδιάκοπη εξέλιξη.

Από τότε μέχρι σήμερα, η Clinica Mobile, αποτελεί ένα μεγάλο και αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορίας των MotoGP, η οποία οδήγησε να έχουν αυτή τη στιγμή τα υψηλότερα στάνταρ ασφαλείας. Η διακοπή της συνεργασίας, αφαιρεί ένα από τα πιο εμβληματικά σημεία αναφοράς του κορυφαίου επιπέδου αγώνων. Η αρχική πληροφορία είναι πως ο νέος πάροχος θα αναλάβει αυτούσιο τον ειδικό εξοπλισμό, ας μην ξεχνάμε πως τα MotoGP είναι αερομεταφερόμενα, κι έτσι από πλευράς διαδικασιών τα πάντα θα μείνουν ίδια και από το 2023.

Ετικέτες

MotoGP: Χρειάζεται αναθεώρηση ο κανονισμός ελάχιστου βάρους; Τα μεγέθη όλων των αναβατών

Από τον Moreira και τον Ogura ως τον Razgatlioglu μεσολαβεί ένα χάσμα 20 κιλών
cover
Από τον

Παύλο Καρατζά

26/2/2026

Ενδιαφέρον προκαλούν το ύψος και το βάρος του κάθε αναβάτη που παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στη συμπεριφορά και την απόδοση της εκάστοτε μοτοσυκλέτας, με τους rookie Diogo Moreira και Toprak Razgatlioglu να βρίσκονται στα δύο άκρα της λίστας. 

Ο Moreira με τον Ai Ogura είναι οι ελαφρύτεροι αναβάτες, ενώ ο Razgatlioglu είναι ο ψηλότερος και μακράν ο πιο βαρύς αναβάτης της κατηγορίας με 11 κιλά διαφορά από τον προηγούμενο.

Σε αντίθεση με τις κατηγορίες Moto3 και Moto2, που χρησιμοποιούν ένα συνδυασμένο ελάχιστο όριο βάρους αναβάτη και μοτοσυκλέτας, το MotoGP καθορίζει μόνο το ελάχιστο βάρος μοτοσυκλέτας, που είναι στα 157 κιλά. 

Ο Luca Marini υποστηρίζει εδώ και καιρό ότι το MotoGP θα πρέπει να έχει επίσης ένα συνδυασμένο όριο βάρους, εξηγώντας ότι η επιτάχυνση δεν αλλάζει, αλλά υφίσταται διαφορά στην καταπόνηση των ελαστικών. 

"Υπάρχει ένα [συνδυασμένο] βάρος στο Moto2 και εγώ ήμουν πάνω από το όριο, αλλά μόνο κατά 4 κιλά. Και δεν υπάρχει πρόβλημα αν μεταξύ εμένα και ενός άλλου αναβάτη υπάρχει διαφορά 4 κιλών. 

"Αλλά στο MotoGP η διαφορά μεταξύ εμένα και ενός άλλου αναβάτη της Ducati μπορεί να είναι 10 κιλά. Δεν είναι ότι χάνεις στην επιτάχυνση. Η επιτάχυνση, όπως δείχνουν και τα δεδομένα, είναι η ίδια. 

"Ωστόσο η δύναμη που ασκείς στο ελαστικό είναι μεγαλύτερη. Επομένως, πρέπει να είσαι πολύ προσεκτικός με το πίσω ελαστικό, ειδικά επειδή δεν θέλεις να το φθείρεις πολύ. 

"Νομίζω ότι θα ήταν καλύτερο για όλους να υπάρχει ένα [συνδυασμένο] ελάχιστο βάρος - και για τους άλλους [μικρότερους] αναβάτες, γιατί έτσι θα μπορούν να βάζουν περισσότερο βάρος και να χτίζουν περισσότερο τους μύες τους. 

"Γιατί ένας βαρύς αναβάτης πρέπει να τιμωρείται για κάτι που είναι απλά στη φύση του; Κατά τη γνώμη μου, είναι κάτι που δεν έχει νόημα”.

Το σκεπτικό του Marini έχει μια λογική βάση και βασίζεται στη δική του προσωπική εμπειρία, όντας ένας από τους ψηλότερους και βαρύτερους αναβάτες του πρωταθλήματος. Ο ίδιος προσπάθησε αρκετές φορές να αδυνατίσει για να μπορεί να διαχειριστεί καλύτερα τη φθορά των ελαστικών του, ωστόσο αυτό είχε μια παράπλευρη απώλεια: μαζί με τα κιλά, έχανε και σε σωματική αντοχή που του κόστιζε στο κλείσιμο των αγώνων.

"Τα δεδομένα που έχουμε από τους αγώνες δείχνουν πως όταν είσαι βαρύτερος χρησιμοποιείς περισσότερο λάστιχο και τα ηλεκτρονικά συστήματα δουλεύουν επίσης περισσότερο," εξήγησε ο Marini.

Γι' αυτό πιστεύει στην αξία του συνδυασμένου βάρους και στο MotoGP, θεωρώντας πως είναι πιο δίκαιο οι πολύ ελαφριοί αναβάτες να προσθέτουν επιπλέον βάρος (έρμα) στη μοτοσυκλέτα τους - κάτι πάντως που δεδομένα απεχθάνονται οι μηχανικοί των ομάδων. Στην τελική είναι πιο εύκολο κάποιος να δουλέψει στο γυμναστήριο για να δυναμώσει και να ανεβάσει ελεγχόμενα το βάρος του, παρά να προσπαθούν οι βαρύτεροι να αδυνατίσουν - και αυτή είναι μια σκέψη που έχει απασχολήσει αρκετούς ακόμη αναβάτες στο παρελθόν, όπως ο Danilo Petrucci, ο οποίος επίσης προσπάθησε πολύ να αδυνατίσει όταν αγωνιζόταν με την Pramac Ducati, για να εγκαταλείψει την προσπάθεια όταν είδε μεγάλη διαφορά στις αντοχές του.

Παρακάτω μπορούμε να δούμε την λίστα με το βάρος και το ύψος του κάθε αναβάτη, ξεκινώντας από τον πιο ελαφρύ:

Diogo Moreira: 169 cm, 60 kg

Ai Ogura: 169 cm, 60 kg

Fabio di Giannantonio: 177 cm, 62 kg

Jorge Martin: 168 cm, 63 kg

Brad Binder: 170 cm, 63 kg

Pedro Acosta: 171 cm, 63 kg

Enea Bastianini: 168 cm, 64 kg

Marc Marquez: 169 cm, 64 kg

Maverick Vinales: 171 cm, 64 kg

Jack Miller: 173 cm, 64 kg

Francesco Bagnaia: 176 cm, 64 kg

Marco Bezzecchi: 176 cm, 64 kg

Raul Fernandez: 178 cm, 65 kg

Alex Marquez: 180 cm, 65 kg

Johann Zarco: 171 cm, 68 kg

Alex Rins: 176 cm, 68 kg

Franco Morbidelli: 176 cm, 68 kg

Fabio Quartararo: 177 cm, 69 kg

Joan Mir: 181 cm, 69 kg

Fermin Aldeguer: 181 cm, 69 kg

Luca Marini: 184 cm, 69 kg

Toprak Razgatlioglu: 185 cm, 80 kg.