MotoGP Δοκιμές Mandalika Ινδονησία 2022: Εν αναμονή του Qatar

Τριήμερο λασπόλουτρο
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

14/2/2022

Οι δοκιμές στην πίστα της Mandalika στην Ινδονησία στιγματίστηκαν από τις πολύ κακές συνθήκες που επικρατούσαν μέσα στην πίστα, την οποίες έκανε ακόμα χειρότερες ο “παραδοσιακός υγρός καιρός” που επικρατεί στην περιοχή της Ασίας.

Έτσι παρά την μεγάλη διάρκεια των τριών ημερών, ο ουσιαστικός χρόνος δοκιμών ήταν πολύ μικρότερος και κυρίως ήταν αποσπασματικός, με αποτέλεσμα οι χρόνοι να μην έχουν καμία αξία σύγκρισης μεταξύ τους, καθώς οι αναβάτες και οι ομάδες προσπαθούσαν διαρκώς να συγχρονίσουν τις ανάγκες των δοκιμών με τα κέφια του καιρού και της πίστας.

Τα μεγάλα χρονικά κενά από τις διακοπές μέχρι οι συνθήκες στην πίστα να επιτρέψουν την ασφαλή συνέχιση των δοκιμών και οι διαφορετικές προτεραιότητες που είχαν οι ομάδες ως προς το τί θα δοκιμάσουν τη δεδομένη στιγμή, δημιούργησε έναν τελικό πίνακα με χρόνους που ο “νέος” Marco Bezzecch τις VR46 ήταν ταχύτερος από τους εργοστασιακούς αναβάτες της Ducati με χρόνο που πρόλαβε να κάνει την δεύτερη ημέρα.

Όπως στην πίστα της Μαλαισίας πριν μία εβδομάδα, έτσι κι εδώ, οι δορυφορικές ομάδες είχαν πολύ λιγότερα εξαρτήματα να δοκιμάσουν και οι “νέοι” αναβάτες αφιέρωσαν όλο το χρόνο τους στην οδήγηση της μοτοσυκλέτας τους και όχι στις δοκιμές εξαρτημάτων.

Οπότε δεν αποτελεί έκπληξη που πέτυχαν καλύτερους ή αντίστοιχους χρόνους με τους αναβάτες των εργοστασιακών ομάδων.

Σε κάθε περίπτωση, η Honda και η Aprilia ήταν ξανά οι δυο εταιρείες που έδειξαν πως έχουν κάνει έναν μεγάλο βήμα προόδου σε σχέση με πέρσι. Οι νέες μοτοσυκλέτες τους ήταν πάντα μέσα στις ταχύτερες των δοκιμών , με τα δύο αδέρφια Pol Και Aleix Espargaro να βάζουν ψηλά το όνομά τους στον πίνακα των χρόνων.

Το HRC θα πρέπει να είναι ικανοποιημένο από τις αλλαγές στη νέα RCV213, ιδιαίτερα μετά τη δήλωση του Pol Espargaro πως: “Δεν έχω οδηγήσει ποτέ στο παρελθόν τόσο γρήγορα”.

Από την άλλη μεριά όμως, ο Marc Marquez είπε πως δεν έχει βρει ακόμα την αίσθηση σιγουριάς που θέλει και δεν έκανε καμία προσπάθεια να επιτύχει χρόνο.

 

Στο στρατόπεδο της Yamaha δεν έχουν αλλάξει πολλά σε ό,τι αφορά τα γενικά χαρακτηριστικά της μοτοσυκλέτας τους. Σύμφωνα με τον Fabio Quartararo η M1 του 2022 είναι ακόμα καλύτερη σε ρυθμό αγώνα και πολύ γρήγορη με ελαστικά που έχουν πολλούς γύρους πάνω τους, αλλά εξακολουθεί να υστερεί σε τελική ταχύτητα στις μεγάλες ευθείες, ενώ θα πρέπει να ξαναβρούν τις σωστές ρυθμίσεις για τα χρονομετρημένα δοκιμαστικά, καθώς με καινούρια ελαστικά οι χρόνοι δεν βελτιώνονταν όσο θα ήθελαν.

Ο Franco Morbidelli είχε πολύ κακή αίσθηση με το carbon πιρούνι της μοτοσυκλέτας του, με αποτέλεσμα να χρησιμοποιεί υπερβολικά το πίσω ελαστικό και να το καταπονεί. Έτσι την τελευταία ημέρα άλλαξε πιρούνι (επίσης carbon αλλά με διαφορετικά χαρακτηριστικά ακαμψίας) και σημείωσε τον 5ο χρόνο του τριημέρου.

Η Ducati θα έχει τις περισσότερες μοτοσυκλέτες και συνολικά οκτώ αναβάτες μέσα στην πίστα τη χρονιά που μας έρχεται, με τους τέσσερεις από αυτούς να έχουν την GP22 και τους άλλους τέσσερεις να έχουν αναβαθμισμένες GP21. Αυτό σημαίνει πως υπήρχε ένας τεράστιος όγκος δουλειάς για τους Ιταλούς μηχανικούς και οι συνθήκες που επικρατούσαν στην πίστα δεν τους βοήθησαν να την ολοκληρώσουν.

Η ιταλική εταιρεία πήγε στην Mandalika έχοντας ως βασικό στόχο να λύσει το πρόβλημα διαχείρισης της δύναμης του νέου κινητήρα στις GP22 που εμφανίστηκε στις δοκιμές της Sepang και δεν υπήρχε στις πρώτες δοκιμές της Jerez. Σύμφωνα με τις δηλώσεις των ανθρώπων της Ducati, από τις δοκιμές στη Mandalika φεύγουν “80% ικανοποιημένοι”.

Η Suzuki από την άλλη μεριά είχε την ατυχία ο Joan Mir να πάθει την τρίτη ημέρα ένα είδος τροφικής δηλητηρίασης (συμβαίνει τακτικά σε αυτές τις χώρες, λόγω της υψηλής υγρασίας και της κακής ποιότητας του νερού) με αποτέλεσμα όλο το βάρος των δοκιμών να πέσει στον Alex Rins. Όχι πως είχε τίποτα φοβερά καινούριο να δοκιμάσει, αφού πέραν ενός πλαισίου με ενισχύσεις carbon δεν υπήρχε πρόοδος με την απόδοση του κινητήρα.

 

Στην ΚΤΜ οι τρεις ημέρες πέρασαν δοκιμάζοντας συνδυασμούς εξαρτημάτων από τις μοτοσυκλέτες του ’22 και του ’21 και η τελική δήλωση από το πορτοκαλί στρατόπεδο ήταν πως κατάφεραν να βελτιώσουν συνολικά τη μοτοσυκλέτα σε σχέση με πέρσι. Τα άσχημα νέα είναι πως ο νεαρός Raul Fernandez της Tech3 είχε μια πτώση και οι γιατροί δεν τον άφησαν να ολοκληρώσει τις δοκιμές.

 

Τέλος η Aprilia έδωσε όλη την προσοχή της στη συμπεριφορά της μοτοσυκλέτας της σε συνθήκες αγώνα, κάνοντας αρκετές φορές “εξομοίωση αγώνα” με 20 και 22 συνεχόμενους γύρους την τελευταία ημέρα. Τις δύο πρώτες ημέρες, ο Aleix Espargaro και ο Maverick Vinales δοκίμασαν δύο διαφορετικά πλαίσια (ίδιας εξωτερικής σχεδίασης, αλλά με διαφορετική ακαμψία).

 

 Top 10 χρόνοι τριημέρου

1. Pol Espargaro (Repsol Honda Team) – 1:31.060

2. Fabio Quartararo (Monster Energy Yamaha MotoGP™) + 0.014

3. Luca Marini (Mooney VR46 Racing Team) + 0.229

4. Aleix Espargaro (Aprilia Racing) + 0.325

5. Franco Morbidelli (Monster Energy Yamaha MotoGP™) + 0.356

6. Francesco Bagnaia (Ducati Lenovo Team) + 0.376

7. Alex Rins (Team Suzuki Ecstar) + 0.417

8. Maverick Viñales (Aprilia Racing) + 0.418

9. Marc Marquez (Repsol Honda Team) + 0.421

10. Johann Zarco (Pramac Racing) + 0.428

    

 


 

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.