MotoGP: Ducati & Pecco Bagnaia: "Ποτέ δεν ήμουν τόσο χαρούμενος με την 9η θέση!" Βλέπει φως στο τούνελ ο Ιταλός

Αισιόδοξος μετά από καιρό δείχνει να είναι ο αναβάτης της Ducati
pecco
Από τον

Παύλο Καρατζά

25/8/2025

Ο εργοστασιακός αναβάτης της Ducati τερμάτισε στην 9η θέση και 15 δευτερόλεπτα πίσω από τον πρωτοπόρο και teammate του Marc Marquez, όμως δηλώνει αισιόδοξος για το μέλλον.

Το πρώτο μήνυμα αισιοδοξίας μέτα από πολύ καιρό έδωσε ο Pecco Bagnaia στην ιταλική τηλεόραση δηλώνοντας πως ποτέ δεν ήταν τόσο χαρούμενος για μια ένατη θέση ενώ όπως είπε χαρακτηριστικά αρχίζει να διαφαίνεται μια πιθανή λύση στα προβλήματα. Αναλυτικά δήλωσε:

“Ποτέ δεν ήμουν ευχαριστημένος με μια ένατη θέση, αλλά σήμερα... δεν είμαι ευχαριστημένος με το αποτέλεσμα, αλλά η αίσθηση ήταν καλή, κατάφερα να πιέσω, κατάφερα να φρενάρω δυνατά και ήταν ωραίο να μπορώ να αποφασίσω τις γραμμές που θα ακολουθήσω. Είναι κάτι που από την αρχή της χρονιάς δεν κατάφερα ποτέ, και είναι ωραίο. Είμαι ευχαριστημένος. Δυστυχώς, όταν κάνεις τόσο μεγάλες αλλαγές, δεν είναι εύκολο να βρεις σταθερότητα, όχι ότι την είχα πριν, αλλά έκανα δύο λάθη, δυστυχώς, ένα στη στροφή 15 και ένα στον τελευταίο γύρο στη στροφή 5, τα οποία όμως, τελικά, είναι φυσιολογικά, είναι μέρος μιας διαδικασίας αλλαγής που σίγουρα θα μας οδηγήσει σε καλύτερα αποτελέσματα, γιατί σήμερα επιτέλους οδήγησα τη μοτοσυκλέτα”

Ο Bagnaia είπε επίσης πως οι αλλαγές ήταν πολλές και αφορούσαν διαφορετικά κομμάτια της μοτοσυκλέτας και πως κέρδισε εκατοστά, οπότε είναι σημαντικές. Γύρο με το γύρο ένιωθε καλύτερα πάνω στην μοτοσυκλέτα και ειδικότερα προς το τέλος του αγώνα και ήταν ένας καλός αγώνα από άποψη απόδοσης.

Μετά τον σύντομο αγώνα sprint έγινε η πρώτη αλλαγή και κατάλαβε αμέσως πως ήταν στον σωστό δρόμο και αυτό το Σαββατοκύριακο δείχνει πως είναι πρώτο σημάδι ανάκαμψης. Δήλωσε μάλιστα πως είχε φτάσει στο ναδίρ και αυτό έπεξε βασικό ρόλο στην πορεία της εξέλιξης και των αλλαγών που δοκίμασε και τώρα είναι πεπεισμένος ότι με αυτές τις ρυθμίσεις θα είναι δυνατότερος στην συνέχεια του πρωταθλήματος.

Χαρακτηριστικό είναι πως στην ερώτηση, γιατί δεν έκανε αυτές τις μικρές αλλαγές νωρίτερα, απάντησε πως όταν είσαι τρίτος - τέταρτος έχεις στο μυαλό σου αυτές τις αλλαγές που μπορεί να βοηθήσουν αλλά μπορεί να σε στείλουν και πιο κάτω σε χρόνους και δεν δοκιμάζεις, "ενώ τώρα που ποτέ δεν ήμουν τόσο πίσω σε ρυθμό ήταν όχι μόνο ευκαιρία, αλλά το αντίθετο, σημαντικό να δοκιμάσεις οτιδήποτε μπορεί να φέρει την αλλαγή".

Σημείωσε επίσης πως ποτέ δεν ήταν χαρούμενος με μία ένατη θέση ή μάλλον πως χάρηκε εξίσου με την ένατη θέση στον Ουγγαρία, όσο και στην Βαλένθια το 2022, ενώ χαρακτήρισε την ημέρα του Sprint την πιο δύσκολη στιγμή του με την Ducati, μόλις με μία ημέρα διαφορά!

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.