MotoGP Emilia Romagna: Νίκη Vinales σε απίστευτα επεισοδιακό αγώνα

Βάθρο που δεν κλείδωνε από τις πτώσεις
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

20/9/2020

Εκκίνηση και πρώτοι γύροι γεμάτοι περιστατικά στον αγώνα Emilia Romagna, τον δεύτερο αγώνα στο Misano. Όλα όσα έγιναν στην αρχή γεμίζουν ολόκληρο αγώνα, που ήταν χαρακτηριστικό και στην Moto2 με την κόκκινη σημαία να βγαίνει εξαιτίας της βροχής, να δίνεται εκκίνηση και να ακυρώνεται εκ νέου… Και πάνω που ο αγώνας υποτίθεται πως είχε κλειδωμένες τις δύο πρώτες θέσεις του βάθρου, τότε ήταν που ήρθαν όλα πάνω-κάτω!

Στην εκκίνηση ο Miller καταφέρνει να βγει μπροστά, σχεδόν ακούμπησε με τον Vinales στις επόμενες διαδοχικές στροφές και αμέσως χάνει την θέση με τον Vinales να περνάει μπροστά. Από την πρώτη στιγμή που πέρασε τον Miller ξεκόλλησε και από τον τροχό του έχοντας μία μικρή διαφορά. Όχι ασφαλείας, αλλά τόση όση χρειαζόταν για να μην αισθάνεται την ανάσα στο σβέρκο…

Πίσω ακολουθούσε ο Quartararo που αμέσως δέχτηκε την επίθεση του Bagnaia διατηρώντας προσωρινά την θέση του, και τότε ο Aleix Espargaro στις πίσω θέσεις χάνει τον έλεγχο με ένα lowside. Μόνο που στην εξωτερική είναι ο Morbidelli τον οποίο και παραλίγο να «κλαδέψει» βγαίνοντας έξω μαζί, στην πρώτη από τις πολλές πτώσεις που είχε ο αγώνας. Ο Morbidelli ευτυχώς την γλιτώνει βγαίνοντας εκτός πίστας για να αποφύγει τον Espargaro χωρίς όμως να πέσει.

Ακόμα δεν έχουμε ολοκληρώσει έναν γύρο! Πίσω από την μάχη Quartararo και Bagnaia είναι οι δύο KTM καθώς μόλις ο Binder έχει περάσει τον Rossi. Και τι κάνει ο Binder; Επίθεση κατευθείαν στον Espargaro ο οποίος είχε βάλει πλώρη για τον Quartararo που μόλις είχε χάσει από τον Bagnaia. Πίσω γίνεται χαμός από προσπεράσεις, αλλά με αυτά που γίνονται εμπρός - επικεντρώνεσαι αναγκαστικά εμπρός.

Ο Vinales ολοκληρώνει τον πρώτο γύρο με δύο μοτοσυκλέτες απόσταση την οποία ανεβάζει στο μισό δευτερόλεπτο και τότε ο Rossi πέφτει! Πέφτει στην αρχή του αγώνα την ώρα που ο Bagnaia έχει ανέβει μαζί με τον Binder πίσω από τον Vinales με τον Miller να χάνει συνέχεια θέσεις – Σημαντικό αυτό. Αν και στην αρχή δεν φάνηκε πρόβλημα για τον Miller γιατί έχασε από άνοιγμα γραμμής. Και ακριβώς τότε ο Binder πέφτει! Σηκώνεται από την 14η στροφή και μετά από λίγο ξανά πέφτει στην 1η και εγκαταλείπει!

Ο Bagnaia είναι σε απόσταση από τον Vinales βάζει το κεφάλι κάτω και κάνει τον έναν ταχύτερο γύρο πίσω από τον άλλο. Είμαστε σε έναν αγώνα που ο Alex Marquez είναι στην ένατη θέση! Στην ένατη! Και έχει πίσω του τον Oliveira και τον Dovizioso…

Ο Vinales χάνει γύρο με τον γύρο την απόσταση ασφαλείας. Ο Bagnaia είναι μόνος του κυνηγώντας τον Vinales αλλά και ο Espargaro από την τρίτη θέση ανεβαίνει γρήγορα.

Και τότε θα έρθει η αλλαγή στην πρώτη γραμμή. Ο Vinales αισθάνεται τον Bagnaia να έρχεται, πιέζει και τα φρένα περισσότερο. Μόλις του έκανε η ομάδα σήμα να πάει πιο γρήγορα, με το χαρακτηριστικό κούνημα των χεριών στην ταμπέλα, ο Bagnaia έκανε τον ταχύτερο γύρο του… και αμέσως μετά ο Vinales βγήκε εκτός γραμμής κάνοντας το λάθος και άφησε τον Bagnaia να περάσει εμπρός. Ας το ξανά σκεφτεί κάποιος, πριν πει πως τα MotoGP δεν είναι θέμα ψυχολογίας και πόσο σημαντικό είναι αναβάτης, μοτοσυκλέτα και ομάδα να είναι ένα σώμα που ξέρει πολύ καλά ο ένας τον άλλο… Ο Vinales πίεσε λίγο περισσότερο και ο Bagnaia πέρασε μπροστά.

Αμέσως έκανε την διαφορά, μία τεράστια διαφορά οδηγώντας σε ρυθμό λες και έχει κάποιον κολλημένο πίσω. Κι αυτό ήταν το λάθος του. Ο Vinales οδηγούσε πίσω του εξίσου γρήγορα αλλά προστατεύοντας τα ελαστικά και έτσι η διαφορά με τον Bagnaia δεν μειωνόταν με αποτέλεσμα να ανεβαίνει η αγωνία για το τι θα γίνει όσο περνά η ώρα. Και τελικά πέφτει ο Bagnaia, εκεί που οδηγούσε τον αγώνα, από την πρώτη γραμμή, σε ένα Σαββατοκύριακο που ήταν εξαιρετικά γρήγορος και στην ίδια στροφή που έπεσε και στις δοκιμές!

Ο Miller και ο Rossi εγκαταλείπουν τον αγώνα. Ο Miller κάνει παράπονα για τον κινητήρα και εγκαταλείπει ενώ είναι εντός δεκάδας. Ο Rossi είχε προσπαθήσει αρχικά να ανακάμψει από την πτώση αλλά δεν τα κατάφερε και εγκατέλειψε.

Πέφτει και ο Iker Lecuona… πέφτει και ο Tito Rabat.

Ο Vinales οδηγεί τώρα την κούρσα με τεράστια διαφορά και πίσω του είναι ο Espargaro που τον κυνηγά ο Quartartaro και πίσω τους ο Mir που καραδοκεί. Ένας από τους τρεις δεν θα είναι στο βάθρο και όλοι θέλουν την δεύτερη θέση, δεν τους αρκεί η τρίτη. Ο Quartararo λαμβάνει ειδοποίηση για όρια της πίστας, γιατί πατά στο πράσινο αλλά είναι επικεντρωμένος στον Espargaro μπροστά. Και τότε ο Mir κάνει την κίνηση να τους περάσει και τους δύο μαζί! Μπαίνει πίσω από τον Espargaro καθαρίζοντας τον Quartararo και ετοιμάζει την επίθεσή του και στην KTM. Προσπάθησε στην αρχή από την εξωτερική αλλά η KTM έχει το γκάζι της Ducati, είναι αδύνατο να το κάνεις αυτό…

Ο Mir όμως δεν έχει καιρό που ήταν στις μικρότερες κατηγορίες και θυμάται πολύ καλά τις επικές μάχες εκεί… περνά τον Espargaro που πασχίζει με το πίσω ελαστικό και το ίδιο κάνει και ο Quartararo λίγο πριν λήξει ο αγώνας, όπου και παίρνει μήνυμα για πέναλτι μεγάλου γύρου επειδή συνέχισε να πατά στο πράσινο! Δεν το βλέπει -όπως είπε μετά- και παίρνει 3 δευτερόλεπτα ποινή, ανεβάζοντας τον Espargaro στο βάθρο!

Έξι διαφορετικοί νικητές σε επτά αγώνες! Η κληρονομιά του 2020 στα φετινά MotoGP είναι να γραφτεί μία από τους πιο επεισοδιακές σεζόν και πολλοί νέοι αναβάτες να γευτούν την γλύκα να κυνηγούν πρωτάθλημα. Αυτό είναι καθοριστικό για όταν επιστρέψει ο Marquez…

Κάπως έτσι, με τον Quartararo να παίρνει ποινή, ο Dovizioso ο κύριος Unemployed είναι ακόμη μπροστά, έστω και για ένα πόντο!

Είναι πολύ νωρίς να πει κανείς πως Vinales – Yamaha έχουν λύσει τα ζητήματα. Μόλις λίγες ημέρες πριν ο Vinales κατηγορούσε την ομάδα πως κάθε Σάββατο είναι πολύ γρήγορος και κάθε Κυριακή αργός. Δεν μπορεί να ξεχνά να οδηγεί στον ύπνο του, άρα φταίει η μοτοσυκλέτα. Όλα αυτά μπορούν και να μετρηθούν σε ώρες από την ώρα που έχουν ειπωθεί. Κάτι βασικό που άλλαξαν στην προσέγγισή τους, ήταν να επικεντρωθούν στον αγώνα και όχι στην pole position οπότε έμπαιναν με αντίστοιχο setup και με γεμάτο ρεζερβουάρ. Προσπάθησαν να είναι στην καλύτερη φόρμα, την κατάλληλη στιγμή και τους βγήκε. Θα πρέπει να γίνει τουλάχιστον άλλη μία, μετά από όλα όσα έχουν γίνει, και έχουν πει, ώστε να μιλάμε για συνταγή που έχει πετύχει. Μόνο δεδομένο, πως η Yamaha κάνει περισσότερο προσπάθεια από άλλες φορές και ακούει περισσότερο τους αναβάτες της…

Άλλωστε, όπως είπε και ο Vinales αργότερα στην συνέντευξη τύπου, η μοτοσυκλέτα δεν είναι ανταγωνιστική μέσα στην μάχη και είναι κάτι που πρέπει να δουν, γιατί απλά πιέζει και ζορίζει τα φρένα -και όλοι θυμόμαστε τι σημαίνει αυτό- και δεν μπορεί να ελέγξει την φθορά των ελαστικών. Αν φύγει εμπρός είναι καλύτερα τα πράγματα. Τόνισε επίσης πως το σήμα της σιγής που έκανε στον τερματισμό, δεν ήταν για να σταματήσουν τα σχόλια (άλλωστε αυτός είναι που λέει τα περισσότερα για την σχέση του με την Yamaha και όχι οι δημοσιογράφοι). Το σήμα αυτό ήταν προς τον εαυτό του και μία υπενθύμιση πως υπάρχει πολύ δουλειά μπροστά.

Ο Mir, ο εξαιρετικά γρήγορος αλλά προσγειωμένος και έξυπνος νέος αναβάτης, που ξεκίνησε 11ος και βρέθηκε στο βάθρο, κρατά χαμηλό προφίλ και συνεχίζει να βλέπει τα πράγματα όπως είναι, καθόλου ωραιοποιημένα. Αυτό σημαίνει πως στοχεύει να έχει σταθερή απόδοση και μετά θα αρχίσει να βλέπει τι μπορεί να γίνει για το φετινό πρωτάθλημα… Εύγε στον Mir!

Ένας γεμάτος περιστατικά αγώνας, ταιριαστός στην γεμάτη περιστατικά εποχή που διανύουμε…

UPDATE:


Η εξήγηση για το τι συνέβη με την μοτοσυκλέτα του Miller
Η ζελατίνα του Quartararo στο φίλτρο αέρα της Ducati... όλα το 2020 θα γίνουν;

Είναι δύσκολο η απόριψη της ζελατίνας να ενοχλήσει άλλο αναβάτη, γιατί αφαιρούνται στις ευθείες και πετάνε μακριά, αλλά να που συνέβη!

Θέση
Βαθμοί
N#
Αναβάτης
Εθν.
Ομάδα
ΜΟΤΟ
Km/h
Χρόνος/Διαφ.
1
25
12
SPA
Monster Energy Yamaha MotoGP
Yamaha
163.2
41'55.846
2
20
36
SPA
Team SUZUKI ECSTAR
Suzuki
163.1
+2.425
3
16
44
SPA
Red Bull KTM Factory Racing
KTM
162.9
+4.528
4
13
20
FRA
Petronas Yamaha SRT
Yamaha
163.0
+6.419
5
11
88
POR
Red Bull KTM Tech 3
KTM
162.7
+7.368
6
10
30
JPN
LCR Honda IDEMITSU
Honda
162.5
+11.139
7
9
73
SPA
Repsol Honda Team
Honda
162.5
+11.929
8
8
4
ITA
Ducati Team
Ducati
162.4
+13.113
9
7
21
ITA
Petronas Yamaha SRT
Yamaha
162.2
+15.880
10
6
9
ITA
Ducati Team
Ducati
162.1
+17.682
11
5
5
FRA
Esponsorama Racing
Ducati
161.7
+23.144
12
4
42
SPA
Team SUZUKI ECSTAR
Suzuki
161.6
+24.962
13
3
38
GBR
Aprilia Racing Team Gresini
Aprilia
161.3
+30.008
Δεν τερμάτισαν
 
 
27
SPA
Red Bull KTM Tech 3
KTM
162.7
3 Laps
 
 
63
ITA
Pramac Racing
Ducati
163.6
7 Laps
 
 
46
ITA
Monster Energy Yamaha MotoGP
Yamaha
159.6
12 Laps
 
 
53
SPA
Esponsorama Racing
Ducati
160.5
15 Laps
 
 
43
AUS
Pramac Racing
Ducati
160.8
20 Laps
 
 
33
RSA
Red Bull KTM Factory Racing
KTM
147.1
24 Laps
Δεν ολοκλήρωσαν τον 10 γύρο
 
 
41
SPA
Aprilia Racing Team Gresini
Aprilia
 
0 Lap

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.