MotoGP: Η Aprilia θα περιμένει τον Iannone!

Τον αντικαθιστά ο Lorenzo Savadori
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

29/1/2020

Για τη FIM, ο φάκελος Iannone άνοιξε όταν ανιχνεύτηκαν ίχνη αναβολικών ουσιών στα ούρα του Ιταλού αναβάτη στο αγωνιστικό τριήμερο της Sepang, τον περασμένο Νοέμβριο. Έκτοτε, η υπόθεση έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις με την αίτηση του Iannone της Apirilia να ζητά να γίνει και δεύτερη λήψη δείγματος –όπως δικαιούται- χωρίς να αλλάξει κάτι, ενώ η Aprilia τοποθετήθηκε λέγοντας πως θα τον περιμένει. Ωστόσο, το εργοστάσιο απ’ τον Noale εξέτασε τις επιλογές του και αποφάσισε να πάρει τη θέση του Iannone ο Bradley Smith, οδηγώντας τη νέα RS-GP. Παράλληλα, θα επιστρατευθεί και ο Lorenzo Savadori, ο οποίος θα οδηγήσει την περσινή έκδοση της RS-GP και θα αναλάβει να φέρει εις πέρας μερικά απ’ τα χρέη του Smith. Ο Massimo Rivola, CEO της Aprilia Racing, επιβεβαίωσε πως πρόκειται για μια εξ ολοκλήρου νέα μοτοσυκλέτα, σχεδιασμένη σε λευκό χαρτί και πως ο κινητήρας είναι διάταξης V με περιεχόμενη γωνία 90 μοιρών, όπως στις Ducati και Honda.

Προς το παρόν, η απόφαση της FIM είναι να αποκλείσει προσωρινά τον Andrea Iannone από οποιαδήποτε αθλητική δραστηριότητα μέχρι να βγει η απόφαση της ποινής του. Έτσι, θα απέχει απ’ τις επικείμενες επίσημες δοκιμές που θα πραγματοποιηθούν στη Sepang την ερχόμενη βδομάδα. Βέβαια και να μπορούσε να λάβει μέρος πάλι δεν θα τα κατάφερνε επειδή η ακρόαση της υπόθεσης συμπέφτει με τις ημερομηνίες των δοκιμών και θα πραγματοποιηθεί στις  4 Φεβρουαρίου στο Πειθαρχικό Δικαστήριο της Ελβετίας. Τα μοναδικά στοιχεία που έχει για την υπεράσπισή του ο αναβάτης της Aprilia, είναι πως στο δεύτερο δείγμα, τα ίχνη είχαν πολύ μικρό ποσοστό συγκέντρωσης. Ένα ακόμη στοιχείο της υπερασπιστικής του γραμμής είναι πως η ντροστανολόνη είναι μια ουσία που χρησιμοποιείται κατά βάση απ’ τους bodybuilders, για την αύξηση της μυϊκής μάζας του σώματος. Το ακριβώς αντίθετο δηλαδή από αυτό που έχει ζητήσει η Aprilia απ’ τον Iannone, όπως επιβεβαίωσε και ο Massimo Rivola. Μάλιστα, τόνισε πώς στις πρώτες περσινές δοκιμές είχαν ζυγίσει τον Iannone και ήταν 10 κιλά βαρύτερος απ’ τον teammate του Aleix Esparagaro. Τότε, τον πίεσαν να αλλάξει τις διατροφικές του συνήθειες και το πρόγραμμα προπόνησης με στόχο να μειώσει το βάρος του και μετά από πολύ κόπο είχε καταφέρει να χάσει 6,5 κιλά μέχρι τον Ιούλιο. Οπότε το να πάρει ντροστανολόνη εσκεμμένα μετά από τόσο κόπο θα ήταν τελείως χαζό από μέρος του ή έγινε εν αγνοία του. Στο ότι το έλαβε εν αγνοία του από μολυσμένο κρέας που κυκλοφορεί στις ασιατικές αγορές θα στηριχθεί ο δικηγόρος του Antonio De Rensis.

Η Aprilia από την πλευρά της, έχει αποφασίσει να μείνει πιστή στον αναβάτη της και να τον υποστηρίξει μέχρι τέλους, με τον Massimo Rivola να αναφέρει: “Το ποσοστό ντροστανολόνης που βρέθηκε ήταν ελάχιστο. Ίσως, η ύπαρξή του να οφείλεται σε μολυσμένο φαγητό. Ο Andrea δεν είναι χορτοφάγος και η ίδια η WADA αναφέρει πως στην Ασία υπάρχουν κρούσματα μολυσμένου κρέατος με αυτή την ουσία. Του είχαμε ζητήσει να χάσει κιλά, οπότε για ποιο λόγο να πάρει αναβολικά απ’ τη στιγμή που έπρεπε να χάσει βάρος;”

Βέβαια για το αν η Aprilia θα συνεχίσει την πορεία της μαζί με τον Iannone θα εξαρτηθεί ξεκάθαρα απ’ το μέγεθος της ποινής που θα επιβληθεί στον Ιταλό αναβάτη. Όπως έχουμε αναφέρει στο παρελθόν μπορεί να φτάσει μέχρι και τα τέσσερα χρόνια(!) και αν γίνει κάτι τέτοιο, η Aprilia δεν θα συνεχίσει μαζί του. Μια τέτοια ποινή μπορεί να του καταστρέψει πραγματικά τη ζωή του Iannone αφού είναι συνυφασμένη με την καριέρα του και τους αγώνες. Μην ξεχνάτε και το παράδειγμα του Antony West, που πλέον βρίσκεται στο περιθώριο και παλεύει με την κατάθλιψη.

“Θα με εξέπληττε αν δεν του επέβαλλαν κάποια ποινή επειδή πιστεύω πως η FIM δεν πρέπει να αγνοεί τα ευρήματα της WADA. Εάν απλά του έκαναν  μια αυστηρή επίπληξη ή η ποινή έφτανε μέχρι και τους τρεις μήνες αποκλεισμού του απ’ τους αγώνες, θα σήμαινε πως η επιτροπή θα αναγνώριζε την “αθωότητά” του, ενώ θα εξακολουθούσαν να επιβάλλονται οι κυρώσεις.” Τόνισε ο CEO της Aprilia. Οι τρεις μήνες, όπως έχει αναφέρει και στο παρελθόν η Aprilia, είναι ένα “πλήγμα” που μπορεί να δεχτεί, περιμένοντας τον Ιταλό επιστρέψει.

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.