MotoGP: Η Yamaha λοξοκοιτάει V4 διάταξη κινητήρα πριν πάνε στα 850κ.εκ

Πληροφορίες ότι ήρθε η ώρα να αφήσουν τους εν σειρά τετρακύλινδρους κινητήρες
Η Yamaha λοξοκοιτάει V4 διάταξη κινητήρα πριν πάνε στα 850κ.εκ
Από το

motomag

11/9/2024

Η Yamaha έχει μείνει πλέον η μοναδική κατασκευάστρια εταιρεία στα MotoGP, που οι μοτοσυκλέτες τους έχουν τετρακύλινδρους εν σειρά κινητήρες. Σε δύο αγωνιστικές σεζόν από τώρα, το 2027, οι ομάδες θα τρέχουν υποχρεωτικά με κινητήρες των 850 κυβικών εκατοστών, πράγμα που καθιστά μία μεγάλη και ακριβή αλλαγή μάταιη αυτή την στιγμή, εκτός και αν κάτι τέτοιο συμβάλλει ενεργά στην εξέλιξη του νέου, μικρότερου κυβισμού κινητήρα. Πράγμα που θα μπορούσε να δικαιολογεί μία απόφαση της Yamaha να μπει στα μονοπάτια της V4 διάταξης από τώρα, ιδιαίτερα αν αποφασίσουν οι κατασκευαστές να παγώσουν την εξέλιξη των MotoGP τα επόμενα δύο χρόνια προς μείωση κόστους, έναντι των αλλαγών του 2027. Αυτό σημαίνει πως η Yamaha θα πρέπει να προχωρήσει τώρα, διαφορετικά θα βρίσκεται ακόμη πιο πίσω στο μέλλον.

Αν και η εταιρεία των τριών διαπασών δεν έχει παραδεχτεί τίποτα δημοσίως, οι ερωτήσεις που θέσανε οι δημοσιογράφοι μετά τις δοκιμές του Misano, στους Fabio Quartararo και Alex Rins, δείξανε κάτι σύννεφα να αιωρούνται επί του θέματος. Χαρακτηριστικά όταν ερωτήθηκε ο Fabio, περί κινητήρα, απάντησε πως «πρέπει να λάβουμε υπόψη όλες τις ιδέες γύρω από το κομμάτι της διάταξης».

Με την πρόσληψη όμως του Luca Marmorini to 2022, έχοντας εργαστεί στο παρελθόν στη Formula 1 με τη Ferrari και την Toyota, όπως και στην Aprilia βελτιστοποιώντας την απόδοση και την αύξηση της αξιοπιστίας της μονάδας ισχύος στην ομάδα των MotoGP, ήρθε και η συμβουλή στη Yamaha να εξετάσει το ενδεχόμενο να στραφεί προς την V4 διάταξη.

Πάντως από την αρχή της νέας αγωνιστικής χρονιάς, τόσο ο Rins όσο και ο Quartararo, δοκιμάζουν διαφορετικές λύσεις προδιαγραφών κινητήρα, χωρίς να έχουν δώσει τα αναμενόμενα αποτελέσματα.

Το 2025 μετά την συμφωνία που υπεγράφη με την Pramac, η προαναφερθείσα θα τελέσει ρόλο ως δορυφορική ομάδα. Επιπλέον, η άφιξη του Max Bartolini, πρώην δεξί χέρι του Gigi Dall’Igna στη Ducati, ως Τεχνικού Διευθυντή στις αρχές της χρονιάς, θέτει τη Yamaha σε μια διαδικασία μετασχηματισμού, στοχεύοντας την ανάκτηση μιας ανταγωνιστικής M1, με τον Quartararo ως πρωτεργάτη.

Επίσης, ο Andrea Dovizioso, που πριν από τρεις εβδομάδες αντικατέστησε τον δοκιμαστή εξέλιξης Cal Crutchlow, σε μια ιδιωτική δοκιμή στο Misano, θα μπορούσε επίσης να βοηθήσει στο να βελτιωθεί η μοτοσυκλέτα. Ωστόσο το σχέδιο της εταιρείας είναι να εξασφαλίσει τις υπηρεσίες του Augusto Fernandez, ως τον κύριο δοκιμαστή, μιας και ο Βρετανός ταλαιπωρείται από την υγεία του, την ίδια στιγμή όμως που υπάρχει η αντικρουόμενη πληροφορία να επιστρέψει ο Crutchlow στην Honda. Η ομάδα δοκιμών δεν είναι δευτερεύων ζήτημα στην εξέλιξη μίας νέας M1, αντιθέτως είναι καθοριστικής σημασίας στην διαδικασία για κάθε κατασκευαστή όπως εξηγείται εδώ, από τον Nakagami και τον νέο ρόλο που αναλαμβάνει στο HRC.

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.