MotoGP -ΗΠΑ: Marquez σε μαγική πεντάδα με εσωκομματική κόντρα

Ο Rossi κλέβει παράσταση από την δεύτερη θέση
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

24/4/2017

Αγώνας δίχως ιδιαίτερο άγχος, με λίγα καλά στιγμιότυπα, ιδιαίτερα από την στιγμή που ο Vinales βγήκε πολύ νωρίς εκτός από ανώδυνη κατά τ’ άλλα πτώση. Δεν είχε κάνει καλή εκκίνηση, δυσκολευόταν να βρει τον ρυθμό του και τελικά σημείωσε πτώση την στιγμή που ήταν το φαβορί για να κυνηγήσει τον αήττητο Marquez. Από εκείνη την ώρα απλά περιμέναμε πότε θα ανοίξει μπροστά ο Marquez που μέχρι τότε ήταν πίσω από τον Pedrosa χωρίς να δίνει το 100% των δυνατοτήτων του, με τον Rossi να ακολουθεί σε μικρή απόσταση που του επέτρεπε να μένει στην διεκδίκηση όλων των πιο πάνω θέσεων….

Τελικά πράγματι πέρασε μπροστά ο Marquez, μονάχα που όταν συνέβη είδαμε τον Pedrosa να δίνει μερικές εκπληκτικές μάχες, τις μόνες που ξεχώρισαν ανάμεσα σε ελάχιστες ως σύνολο αγώνα. Ο Marquez είχε εκεί τέσσερις νίκες σε τέσσερις συνεχόμενους αγώνες, όμως ο Pedrosa είχε καταφέρει να τον περάσει στην πρώτη στροφή και την πλέον δύσκολη της ιδιαίτερης αυτής πίστας. Κρατώντας το γυρολόγιο ελάχιστα πιο κάτω από αυτό που θα μπορούσε να είναι με επικεφαλή τον Marquez, θα μπορούσες να πεις ότι η προσπέραση θα ήταν εύκολη υπόθεση. Αποδεικνύοντας όμως υψηλή μαχητικότητα, μας χάρισε μία μικρή σε διάρκεια μάχη ανάμεσα στις δύο Honda με τον Rossi να παραμένει σε κοντινή απόσταση. Ωστόσο τα παραπάνω βοηθούσαν και τον Zarco να παραμένει στο παιχνίδι, σε σημείο που πλησίασε τον Rossi και έπειτα από μία-δύο μικρές επιθέσεις, προχώρησε στην μεγαλύτερη. Ο Zarco δεν περίμενε ότι ο Rossi θα κλείσει τόσο πολύ την γραμμή του την στιγμή που έκανε την απόπειρα να περάσει από την εσωτερική, έτσι οι δυο τους ακούμπησαν και ο Rossi βρέθηκε εκτός πίστας, χωρίς πτώση, κόβοντας διαγώνια ένα εσάκι. Αυτό του στοίχησε στο τέλος μία ποινή 0,3 δευτερολέπτων, όσο περίπου και ο χρόνος που κέρδισε κόβοντας την στροφή διαγώνια. Ασχέτως με την αιτία που βγήκε εκτός, το πρόβλημα ήταν ο χρόνος που κέρδισε ισιώνοντας την στροφή και πάνω σε αυτό βάσισαν την απόφασή τους στην οργάνωση. Από εκείνη στην στιγμή και μετά ο Zarco αντί να γίνει πιο μαχητικός, άρχισε να χάνει έδοφοας….

Με τον Μarquez να έχει ξεφύγει μπροστά, ο μόνος στόχος του Rossi ήταν να περάσει στην δεύτερη θέση του βάθρου, και για αυτό επιτέθηκε στον Pedrosa. Η ομάδα του Ισπανού προσπάθησε να του εξηγήσει ότι ο Rossi πίσω του έχει και μία ποινή, όμως αυτό δεν ήταν αρκετό για τον Pedrosa που γρήγορα έπεσε σε ρυθμό, μόλις ο Rossi τον προσπέρασε. Φανέρωσε έτσι και έμπρακτα ότι ακολουθώντας τον Marquez είχε βελτιώσει τον χρόνο του. Με τον Vinales εκτός αγώνας και κάνοντας μία καλή διαφορά με τον Pedrosa, η ποινή του του Rossi έπαψε να παίζει ρόλο! Ο Marquez έκανε έτσι έναν μοναχικό αλλά εκπληκτικό αγώνα, συμπληρώνοντας μία μαγική πεντάδα με πέντε νίκες σε πέντε εμφανίσεις σε αυτή την πίστα!

Ο Lorenzo επίσης, έδειξε σαν κάτι να βρήκε στην Ducati του και να δουλεύει καλύτερα. Στο τέλος όμως κατέληξε στην ένατη θέση…

Ο Crutchlow επικράτησε όμορφα του Zarco και τοποθετήθηκε πίσω από τον Pedrosa, την στιγμή που ο Dovizioso ανέβασε ρυθμό σχεδόν από την μέση του αγώνα!

Επόμενος σταθμός η μαγευτική Jerez

 

 

 

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.