MotoGP IRTA Tests Day 2

Συνέχεια στην εξελικτική δουλειά

Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

31/1/2017

Η δεύτερη μέρα των δοκιμών, η σημερινή, ξεκίνησε επισήμως στις 10:00 τοπική ώρα, αλλά η βροχή που έπεσε το προηγούμενο βράδυ άφησε βρεγμένη την άσφαλτο της πίστας στην Sepang, με αποτέλεσμα η σοβαρή δουλειά των αναβατών –εργοστασιακών και μη- να ξεκινήσει μετά τις 14:00 οπότε και στέγνωσε πλήρως η πίστα.

Ο Andrea Iannone πάνω στη σέλα της Suzuki GSX-RR σημείωσε τον καλύτερο χρόνο της ημέρας, ο οποίος μάλιστα ήταν σχεδόν κατά δύο δέκατα ταχύτερος από τον χτεσινό χρόνο του Stoner, με τον Vinales να ακολουθεί σε ρυθμό, όντας τέσσερα δέκατα πιο αργός. Το πρώτο Ducati στην κατάταξη ήταν αυτό του Alvaro Bautista στην τρίτη θέση, ενώ σημαντική βελτίωση κατάφερε και ο Rossi φέρνοντας το έτερο εργοστασιακό Μ1 στην τέταρτη θέση.

Ο Lorenzo τα πήγε καλύτερα από την προηγούμενη μέρα, βελτιώνοντας τον χρόνο του σχεδόν κατά ένα δευτερόλεπτο, αλλά περιορίστηκε στον όγδοο χρόνο της ημέρας, έχοντας πάντως ελαχιστοποιήσει την διαφορά από τον team mate του, Andrea Dovizioso, που πέτυχε την έβδομη καλύτερη επίδοση συνολικά.

Τα νέα δεν ήταν τόσο καλά για τις δύο εργοστασιακές RC213V της Repsol Honda, για τις οποίες ακόμη δεν έχει αποφασιστεί ποια μορφή κινητήρα (ανάμεσα σε διαφορετικές εναλλακτικές του big bang) θα χρησιμοποιήσουν, καθώς ο περσινός παγκόσμιος πρωταθλητής Marc Marquez ήταν μόλις δέκατος, ενώ ο Dani Pedrosa δεν κατάφερε κάτι καλύτερο από τον 14ο χρόνο. Όπως δήλωσαν και οι δύο, παρά τα σημαντικά βήματα βελτίωσης που έκαναν, εξακολουθούν να ψάχνουν το ιδανικό στήσιμο για τα RC213V, αλλά και τις σωστές ρυθμίσεις για τα ηλεκτρονικά τους που δεν μπορούν ακόμη να διαχειριστούν σωστά την δύναμη του V4.

Eξακολουθούν να ψάχνουν το ιδανικό στήσιμο για τα RC213V

Στα αξιοσημείωτα της ημέρας συμπεριλαμβάνονται τα αεροδυναμικά βοηθήματα στο εσωτερικό (!) μέρος του φαίρινγκ που δοκίμασε ο Valentino Rossi στην μοτοσυκλέτα του, όπως μπορείτε να δείτε εδώ, η τρομακτική πτώση από highsiding στην 12η στροφή της πίστα του Tiro Rabat (η οποία είχε και ως αποτέλεσμα να διακοπούν προσωρινά οι δοκιμές) και τα νέα ελαστικά που έφερε η Michelin για τις ομάδες.

Ο Rabat μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο για περαιτέρω εξετάσεις και ακτινογραφίες, προκειμένου να διαπιστωθεί το μέγεθος του τραυματισμού του, ενώ λόγω του ότι η κανονική διαδικασία των δοκιμών άργησε να ξεκινήσει εξαιτίας της υγρασίας, πολλοί αναβάτες επέλεξαν να μην επικεντρωθούν στα καινούργια ελαστικά της γαλλικής εταιρείας, αλλά στην βελτίωση των μοτοσυκλετών τους.

Να υπενθυμίσουμε ότι αύριο είναι η τρίτη και τελευταία μέρα των δοκιμών, ενώ οι επόμενες επίσημες δοκιμές θα γίνουν στην Αυστραλία, στην πίστα του Phillip Island, στις 15-17 Φεβρουαρίου.

Αποτελέσματα δεύτερης ημέρας

1. Andrea Iannone Team Suzuki Ecstar (GSX-RR) 1:59.452s
2. Maverick Viñales Movistar Yamaha MotoGP (YZR-M1) 1:59.858s +0.406s
3. Alvaro Bautista Aspar MotoGP Team (Desmosedici GP16) 2:0.218s +0.766s
4. Valentino Rossi Movistar Yamaha MotoGP (YZR-M1) 2:0.254s +0.802s
5. Johann Zarco Monster Yamaha Tech 3 (YZR-M1) 2:0.343s +0.891s
6. Hector Barbera Avintia Racing (Desmosedici GP16) 2:0.352s +0.900s
7. Andrea Dovizioso Ducati Team (Desmosedici GP17) 2:0.441s +0.989s
8. Jorge Lorenzo Ducati Team (Desmosedici GP17) 2:0.484s +1.032s
9. Jonas Folger Monster Yamaha Tech 3 (YZR-M1) 2:0.495s +1.043s
10. Marc Marquez Repsol Honda Team (RC213V) 2:0.531s +1.079s
11. Aleix Espargaro Factory Aprilia Gresini (RS-GP) 2:0.609s +1.157s
12. Cal Crutchlow LCR Honda (RC213V) 2:0.691s +1.239s
13. Alex Rins Team Suzuki Ecstar (GSX-RR) 2:0.876s +1.424s
14. Dani Pedrosa Repsol Honda Team (RC213V) 2:0.886s +1.434s
15. Scott Redding Octo Pramac Yakhnich (Desmosedici GP16) 2:0.972s +1.520s
16. Karel Abraham Aspar MotoGP Team (Desmosedici GP15) 2:0.981s +1.529s
17. Danilo Petrucci Octo Pramac Yakhnich (Desmosedici GP17) 2:1.124s +1.672s
18. Loris Baz Avintia Racing (Desmosedici GP15) 2:1.227s +1.775s
19. Michele Pirro Ducati Test Rider (Desmosedici GP17) 2:1.382s +1.930s
20. Pol Espargaro Red Bull KTM Factory Racing (RC16) 2:1.525s +2.073s
21. Jack Miller Estrella Galicia 0,0 Marc VDS (RC213V) 2:1.556s +2.104s
22. Sam Lowes Factory Aprilia Gresini (RS-GP) 2:2.058s +2.606s
23. Tito Rabat Estrella Galicia 0,0 Marc VDS (RC213V) 2:2.189s +2.737s
24. Takuya Tsuda Suzuki Test Rider (GSX-RR) 2:2.267s +2.815s
25. Bradley Smith Red Bull KTM Factory Racing (RC16) 2:2.516s +3.064s
26. Katsuyuki Nakasuga Yamaha Test Rider (YZR-M1) 2:2.893s +3.441s
27. Kouta Nozane Yamaha Test Rider (YZR-M1) 2:3.052s +3.600s

Ετικέτες

motogp

https://bit.ly/MOTO_676

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!